Tag: సైంటిఫిక్ హిందూ – దేవుడిపై ఒక ఫిజిసిస్ట్ అభిప్రాయానికి కదిలిన అం’తరంగా’ల

ఏనుగుతలవాడి లీల – మాయ, మంత్రం కాదు! లక్షలీటర్ల…


బాలగణేష్ తెలుసా? ఇంకా తల్లిపాలు తాగుతున్న పసివాడు. కానీ ఉట్టుట్టి పసివాడు కాదు. వాడీమధ్య ప్రదర్శించిన లీలలో పెద్ద మెసేజి వుంది. 

green ganesha

(photo courtesy: wallpaperssfree.com)

బాలగణేశుడు ప్రస్తుతం తిరుపతిలో సెటిల్ అయ్యాడు. వాడి సైజు, చేష్టలు ఇంకా తల్లిపాలు తాగే పసివాడే అని చెప్తున్నాయి. వాడుట్టి పసివాడు కాదు. పాపం! పసివాడు!! అనుకోకుండా బావిలో పడిపోయి మంద నుంచి విడివడ్డాడు. దురదృష్టం కొద్దీ తనవాళ్ళకి దూరమైనా గుడ్డిలో మెల్లలా నీళ్ళులేని బావిలో పడి ప్రాణాలతో బయటపడ్డాడు. అందులోంచి బైటికొస్తూ, తన వాళ్ళకోసం వెతుక్కుంటూ అటూఇటూ పరుగులు పెడుతున్న వాడి కదలికలు చూడ్డానికి ఎంత ముద్దుగా వున్నాయో! కుటుంబానికి, తనకలవాటైన లోకానికీ, జీవితానికీ దూరమైపోవడం వాడిలో కలిగిస్తున్న స్ట్రెస్, ట్రౌమా, భయం, … అన్నిట్నీ మనకి కనబడకుండా దాచిపెడుతూ. పుట్టినప్పట్నుంచీ తనని కంటికి రెప్పలా కాచుకున్న తల్లినీ, పినతల్లుల్నీ, మేనత్తల్నీ వెతుక్కుంటూ అడవిలోకి పరుగెత్తాడు. తనకి ఆటలు నేర్పించి, తనతో ఆడుకుని, అప్పుడప్పుడూ బుల్లీ చేసి పిల్లాటల్లోనే జీవనసమరానికి కావాల్సిన నేర్పునీ, ఓర్పునీ అలవాటు చేసిన తన కజిన్ బ్రదర్సూ,సిస్టర్స్ ని పిలుస్తూ వెతుక్కున్నాడు.


ప్చ్! వాడి బంధుగణం అప్పటికే ఆశ వదిలేసుకుందో, మనుషుల హడావిడికి భయపడి దూరంగా వెళ్ళిపోయిందోగానీ అడివిలోకి వెళ్ళిన బుడ్డోడు అంతలోనే తిరిగి వూళ్ళోకొచ్చేసాడు. వాడి అదృష్టం బావుంది! చుట్టుపక్కల అడవుల్లో పులో, చిరుతపులో వున్నా, దరిదాపుల్లో తోడేళ్ళు, దుమ్ములగొండ్లు వున్నా అక్కడితో వాడి కధ ముగిసేదేమో. వాణ్ని, వాడి కుటుంబాన్నీ అడవుల్లోంచి బయటపడేలా చేసిన మానవనాగరికతే ఒక రకంగా వాడు బ్రతికి వుండడానికీ కారణం అయ్యింది, దగ్గర్లో క్రూర(?)మృగాలుండే అవకాశం లేకుండా చేసి. మరోపక్క లోతైన అడివిలోకి ఒంటరిగా వెళ్లొద్దని వాడి సహజజ్ఞానం చెప్పింది, ఏ ప్రమాదాల బారిన పడకుండా బ్రతుకు జీవుడా అనుకుని మళ్ళీ మనుషుల మధ్యకొచ్చిపడ్డాడు. తెలివైనవాడే. అందుకే గణేశుడి పేరు పెట్టుకుని ఆయన మేనమామ వేంకటేశ్వరుడి అండన చేరాడు. కానీ, వాణ్ణి ప్రకృతిమాత వొళ్ళోకి చేర్చితేనే వాడికి తల్లి పార్వతి దగ్గరున్న హాయి, సంతోషం. పార్వతే ప్రకృతి. కాదా? తిరుపతి జూ లో బెంగగా, ఒంటరిగా ఏదో ఆలోచనలో మునిగిపోయినట్టున్న వాడి ముఖం చూస్తుంటే ….. ప్చ్!

వినాయక చవితి దగ్గర పడుతుండగా బాలగణేశుడు తన ఈ ‘లీల’ ద్వారా మనకేమన్నా సందేశం ఇస్తున్నాడా? ఐ థింక్ సో. నాకైతే ఆయన చెప్పేది ఇలా వినబడింది –

లీల అంటే మాయకాదు, మంత్రంకాదు. లక్షల లీటర్ల పాలు తాగడం అసలే కాదు. మనిషి మనసుని సున్నితంగా స్పృశించ గలగడమే, దానిని ఆర్ద్రం చెయ్యటమే భగవంతుడి నిజమైన లీల. అలాంటి లీలకి ప్రతి స్పందించ గలగటమే నిజమైన భక్తి. రంగులు కెమికల్స్ తో కూడిన నా విగ్రహాలని తగ్గించి పర్యావరణ వినాయకులని తయారుచేసుకుంటున్న మీరంతా ఇకపై పత్రి మీద కూడా శ్రద్ధ పెట్టండి. పత్రినిచ్చే ఇరవైఒక్క రకాల వృక్షజాతులు రకరకాల కారణాలతో అంతరిస్తున్నాయి. పర్యావరణ విధ్వంసం(Habitat Destruction), వాతావరణ కాలుష్యం, మితిమీరిన వ్యాపార మనస్తత్వం, ఆధ్యాత్మికత పేరుతో జరుగుతున్న వ్యాపారం – ఇవన్నీ కలిసి ఆ వృక్షాల్ని నాశనం చేస్తున్నాయి. ఈసారి చవితికి నా పూజకి పత్రి తక్కువగా కొనండి. ప్రతి చవితికీ పత్రినిచ్చే మొక్కల్ని అన్ని వూళ్ళల్లో నాటి పెంచండి. రక్షించండి. వీలైతే ప్రతి గ్రామానికీ, నగరానికీ ఒక సహజ వనం, అరణ్యం వుండేలా చూడండి. నాకు ఒక తలనిచ్చి గజాననుడిని చేసిన ఏనుగుజాతి సుఖంగా వుంటే నాకూ, మా అమ్మకి ఎంతో సంతోషం. మాకోసం ఏనుగులకి అత్యవసరమైన అడవులు నాశనం కాకుండా చూడండి. పర్యావరణం (ఎన్విరాన్-మెంట్) దెబ్బతింటే మా అమ్మకే దెబ్బ తగిలినట్టుంటుంది నాకు. మీకు తెలుసుగా మా అమ్మ పార్వతికి ప్రత్యక్ష రూపం ప్రకృతి. మా పిన్ని గంగకి ప్రత్యక్షరూపం నీరు. పచ్చటి ప్రకృతీ, స్వచ్ఛమైన నీళ్ళు వున్నచోట నేను సంతోషంగా వుంటాను, ఎంతైనా ఏనుగుతలవాణ్ణి కదా! 🙂 నా సంతోషం మీకు శుభమని, సంతోషమని నమ్మితే మీవాళ్ళందరికీ ఈ నా మాటలు చెప్పండి. మరీ మరీ చెప్పండి. సీ యూ  సూన్!!

balaganesha

స్వామీ! వినబడింది. ముందుగా నీ మెసేజి ఇలా బ్లాగులో పోస్టు చేస్తున్నాను. గజమాలలు, లక్షపత్రి పూజలు, వేలంపాట లడ్డూల కన్నా శ్రద్ధా, భావం, ఆచరణలకి నువ్వు ఎక్కువ సంతోషిస్తావని తెలుసుకున్నాను. ఇప్పుడు శ్రావణమాసం కదా! శనగలు పంచేప్పుడు ప్లాస్టిక్ సంచులు వాడొద్దని మా ఇంట్లో చెప్పాను. వాయనాలతో పాటు ప్లాస్టిక్ గిఫ్ట్లు ఇవ్వద్దని చెప్పాను. ఇలాగే అన్ని సందర్భాల్లోనూ అవసరమైన మార్పులు చెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తాను. ఉడతా భక్తిగా ! ఉంటా మరి! _/\_ 🙂


4ksy

సముద్రవసనే దేవీ! _/\_ నీరుకంటే బీరు తేలిగ్గా … :-( ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!


ఇంట్లో అమ్మ నెలకి సరిపడా (అనుకుని) జంతికలు, మిక్స్చరూ వగైరాలు తయారు చేసి డబ్బాల్లో పోసిపెడితే మనం రెండుమూడువారాల్లో లాగించెయ్యడం మామూలే. రెండు వారాల్లో ఖాళీ డబ్బాలు చూసుకుని నిన్నకాక మొన్న చేసినవి, అప్పుడే ఖాళీ చేసేసారర్రా!?! అంటూ పాపం అమ్మలు ఆశ్చర్యం, ప్రేమతో కొద్దిపాటి అసహనం కలిపి నిట్టూర్చడమూ మామూలే. (ఇది తెలుగువాళ్ళకి, భారద్దేశానికే కాదు అన్ని దేశాలకీ మామూలేననుకుంటా. ప్రింగిల్స్ పొటాటో చిప్స్ వాడి అడ్వర్టైజింగ్ స్లోగన్, “Once you pop, you can’t stop” చూస్తే అదే అనిపిస్తుంది.) నెల తిరిగేప్పటికి అమ్మలకి మళ్ళీ చిరుతిళ్ళు తయారు చేసేసి డబ్బాలు నింపెయ్యాలనిపిస్తుంది. నింపేస్తారు కూడా. ఐతే ఒక అమ్మకి మాత్రం ఇలా పిల్లలక్కావాల్సినవన్నీ సమకూర్చడం మహా కష్టంగా వుందిట. అందరు అమ్మల్లాగా ఆవిడ నెలకోసారి కాదు సంవత్సరానికి సరిపడా అన్నీ తయారుచేసి పెట్టినా ఆవిడ పిల్లలు ఆర్నెల్లకే అన్నీ అవగొట్టేస్తార్ట. మిగిలిన ఆర్నెల్ల తిండికీ ఆవిణ్ణి నానా తిప్పలూ పెట్టేస్తార్ట.

పన్నెండువేల ఆరు వందల కిలోమీటర్ల వ్యాసమూ,
నలభైవేల కిలోమీటర్ల చుట్టుకొలత,
ఆరు పక్కన ఇరవైనాలుగు సున్నాలు పెడితే ఎంతో అన్ని కిలోల బరువూ వున్న ఆ తల్లికి ఏడు బిలియన్ల మంది పిల్లలు..పిల్లలకి అడిగినంత పెట్టడానికి నానా కష్టాలు పడుతోంది. ఎవరో తెలిసిపోయిందా? ఆ మాత భూమాత, ఆవిడ కన్న ఏడుబిలియన్ల పిల్లల్లో నేనూ ఒకణ్ణి. నేలతల్లి కష్టపడుతోందని తెలిసినా ఓ రెండు మూడ్రోజుల క్రితమే మరీ ఇంత కష్టపడుతోందని తెలిసింది.

ఎర్త్ ఓవర్ షూట్ డే అని గ్లోబల్ ఫుట్-ప్రింట్ నెట్ వర్క్ అనే సంస్థ ఆధ్వర్యంలో, పర్యవేక్షణలో జరుపుకునే ఒకానొక “డే” మొన్న ఆగస్ట్ పదమూడున వచ్చింది. ఆ రోజు గురించి తెలుసుకోవడంలోనే నేలతల్లి పడుతున్న బాధ అర్ధం అయింది. అందుకే ఈ ఆక్రోశం.

ప్రపంచం మొత్తమ్మీద మనుషులం పాటిస్తున్న సవాలక్ష “డే” లకి ఎంతెంతగా వస్తువుల వినిమయం జరిగిపోతోందో లెక్కలేదు. వాటికి రోజూ వుండే బర్తుడేలు, మారేజ్ డేలు, కొత్తగా జరిగే పెళ్ళిళ్ళు, పార్టీలు, ఎట్సెట్………..ట్రాలు కలిపితే ఒక రోజులోనే కోట్ల “డే”లు అవుతాయి. వీటిక్కావాల్సిన తిండి పదార్ధాలూ, సామాగ్రులూ, హంగులూ, ఆర్భాటాలూ?

గ్లోబలైజేషన్ లో భాగంగా తామరతంపరగా పెరిగిపోయిన ప్రయాణాలూ-వాటికవుతున్న ఇంధన వినియోగం?

గ్రౌండ్ వాటర్ మేనేజ్-మెంట్ సరిగ్గా అమలుచెయ్యక, ఎక్కడ పడితే అక్కడ విచక్షణా రహితంగా వెయ్యబడుతున్నబోర్-వెల్స్ , అడుగంటిపోతున్న భూగర్భ జలాలు, బాటిల్డ్ వాటర్ గా మారిపోతున్నసహజంగా దొరకాల్సిన మంచినీళ్ళు, ధరపెట్టి కొనుక్కోలేనివాళ్లకి మిగులుతున్న మునిసిపల్ కుళ్ళు నీళ్ళు ,
నీరు కంటే తేలిగ్గా దొరుకుతున్న బీరు !

అంతరిస్తున్న అరణ్యాలు, పక్షులు, జంతువులూ
నిలవనీడ దొరకని వానపాములూ, కప్పలూ, తేనెటీగలు (ఇవన్నీ ఆరోగ్యకరమైన పర్యావరణానికి చిహ్నాలు)
పెరుగుతున్న సంపదతో సమానంగా సముద్రాలలో పెరుగుతున్న యాసిడ్ లెవెల్స్, గాల్లో నిండుతున్న కాలుష్యం

(ఒకసారి అట్లాంటిక్ మహాసముద్రంలో షిప్పులో దాదాపు మూడు వారాలు ప్రయాణం చేసినప్పుడు, ఆల్మోస్ట్ ప్రతి రోజూ ఆ అద్భుత నీల జలాల్లో ప్లాస్టిక్ బాటిల్సు తేలుతూ కనబడేవి. నేను ప్రయాణించిన షిప్ సిబ్బంది కూడా షిప్పులో తయారైన వ్యర్ధాల్ని సముద్రంలోకి విసిరెయ్యడం చూసాను. మనిషి అడుగు పెట్టిన ప్రతి చోటా – అది సముద్రమా, ఎవరెస్టా, అంటార్కిటికానా అన్నదాంతో సంబంధంలేకుండా – స్వచ్ఛ భారత్ నిర్వహిస్తే తప్ప లాభంలేదు.)

ఇవన్నీ ఏం చెబుతున్నాయ్?

ప్రకృతిమాత ఒక సంవత్సరంలో ఉత్పత్తి చేసే సహజ వనరుల్ని భూమ్మీదున్న మనుషులందరం కలిసి ఆరు నెలల్లో కన్జ్యూమ్ చేసేస్తున్నాం. దానికి తోడు మన జీవనవిధానాల్లో పెరిగిన నాణ్యతకి, ప్రమాణాలకి అనుగుణంగా పెరుగుతున్న వ్యర్ధాలని భూమాత మొహాన విసిరేస్తున్నాం.

ఒకప్పుడు సముద్రవసనే దేవీ పర్వత స్తనమండితే, విష్ణుపత్నీ నమస్తుభ్యం, పాద స్పర్శం క్షమస్వమే అని భూమాతకి క్షమాపణ చెప్పుకునిగానీ నేల మీద కాలు పెట్టని మనం మోడీ చెప్పేవరకూ స్వచ్ఛభారత్ మాట తెలియనివాళ్ళం అయ్యాం.

1970డిసెంబరు 23న మొదటి ఎర్త్ ఓవర్ షూట్ డే ని ప్రకటించారు. అంటే ఆ సంవత్సరంలో జనం భూమి ఒక ఏడాదిలో పునరుత్పత్తి చేసిన వనరుల్ని సంవత్సరాంతానికి ఒక్క వారం ముందుగా వాడుకున్నారు. ఈ యేడు ఆగస్టు 13ఓవర్ షూట్ డే వచ్చింది అంటే ఐదునెల్ల ముందుగానే వనరులన్నీ స్వాహా అయ్యాయనమాట. ఇండియాకి మట్టుకే లెక్కేస్తే ఓవర్ షూట్ డే ఆర్నెల్లు ముందుగా జూన్ ముప్ఫైన అయిపొయింది. సహజవనరుల లభ్యతలో టాప్ టెన్ దేశాల్లో వుండే ఇండియా, వాటి వినియోగంలో మొదటి మూడు దేశాల్లో వుందిట.
అఫ్-కోర్స్, ఒక్క ఇండియానే అనడానికి లేదు. మన సమస్య జనాభా, ఎన్విరాన్ మెంటల్ రెగ్యులేషన్స్ సరిగ్గా అమలు జరగక పోవడమూను. ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ఉన్న పోటీతత్త్వం, ఎకనామిక్ ప్రెషర్స్, కన్జ్యూమరిజం అసలైన కారణాలు. అభివృద్ధి మంత్రం అని అన్ని దేశాల నాయకులూ పఠించే మంత్రం కళ్ళకి గంతలు కట్టుకుని పరుగెత్తే రేస్ లాగా తయారైంది.

ఒకప్పుడు భారత్ లో ప్రకృతిని ఎంత పవిత్రంగా చూసేవారు?

పాండవులు అరణ్యవాసం చేసినప్పుడు వన్యప్రాణులకి, అడవులకి వత్తిడి కలక్కుండా అడవులు మారేవాళ్ళు. వన్యమృగాలు కలలో కనబడి ఒకసారి, ఋషులు ఒకసారి ధర్మరాజుకి అడవి మారమని కోరడం జరిగింది.

ఆశ్రమధర్మాలలో వానప్రస్థ, సన్యాసాశ్రమాల లక్ష్యాలలో వనరుల పరిమితవినియోగం ద్వారా ప్రకృతిపైన, ఆర్ధిక వ్యవస్థపైన వత్తిడి తగ్గించడం కటనిపిస్తుంది.

అప్పటి పరిస్థితుల నుంచీ చాలా దూరం వచ్చేసాం. అవి మళ్ళీ రావాలనుకోవడం దురాశే కానీ, సైన్సుటెక్నాలజీల ద్వారానైనా పర్యావరణాన్ని రక్షించుకోగలమా? మితిమీరిన వ్యాపార మనస్తత్వం, పేట్రేగిన కన్జ్యూమరిజం – ఈ రెండూ వెనుకంజ వేస్తేగానీ అది సాధ్యం కాదు. ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!

4ksy

బాహుబలి రివ్యూ ఎంత వీజీనో రాష్ట్రపతికలాంపై తీర్పూ అంతే వీజీనా???


కలాం గొప్ప రాష్ట్రపతా కాదా అని పడక్కుర్చీ సైన్యాధిపతులు, అదేనండీ ఆర్మ్ ఛైర్ జనరల్స్ చాలామంది వాదోపవాదాలు చేసేసారు. ఇంకా చేస్తున్నారు. నాక్కూడా ఈ మహాద్భుత విద్వత్గోష్టిలో వెర్రి గొంతుక విచ్చిమ్రోయాలనీ, ఇలాంటి నిరర్ధక మేధోయజ్ఞానికి సమిధనొక్కటి ఆహుతివ్వాలనీ ఒకటే ఇది. మరోపక్క ఇదో తిలకాష్టమహిష బంధనం అని ఘోషిస్తూ లోపల్నించి అంతరాత్మ ప్రబోధం.
ఏ విషయాన్నైనా రేషనల్ గా ఆలోచించగలగడం అనేది కాఫీపాన ప్రక్రియలోని స్వారస్యతని అనుభవించిన ప్రతివ్యక్తికీ అలవడే సుగుణం. అది సరిగా పని చెయ్యకపోవటమే ఈ కలాం డిబేట్ లోకి కళ్ళు మూసుకుని జంప్ చేసేయ్యాలనే ఈ దురదకి కారణమా? అనిపించింది. నిజానికి ఇలా పునరాలోచించు కోవాలనిపించడం కాఫీత్వ లక్షణం. ఈ లక్షణాన్నే మహాభారతం విరాటపర్వంలో ధౌమ్యుడో, శాంతిపర్వంలోనో భీష్ముడో పూర్వోత్తరవచన స్మరణం అన్నట్టు గుర్తు. దాంతో ఎందుకైనా మంచిదని కాస్త తమాయించుకుని అనేక కప్పుల ఫిల్టర్ కాఫీ తీరిగ్గా చప్పరించి, అది నాలుక నుంచీ బుర్రలోకి ప్రవహించేవరకూ ఓపిక పట్టేటప్పటికి బుర్రలో ఏర్పడిన కాఫీత్వలోపం సద్దుకుని ఒక సత్యం అర్ధమైంది. అది –

ఒక పెద్దమనిషి భారత రాష్ట్రపతి అనే రాజ్యాంగ పరిరక్షక పదవిని నిర్వహించిన తీరుపై తీర్పునివ్వడం బాహుబలి సినిమాకి రివ్యూ రాసినంత తేలిగ్గాదని.

ఇదేదో బాహుబలిని తక్కువ చెయ్యడం కాదండోయ్. అలాచేయడం దేశ, రాష్ట్ర, సామాజికవర్గ ద్రోహాల కిందకి వస్తుందని ఆల్రెడీ ఎవరో ఫత్వాలు జారీ చేసేసార్ట. సో, బాహుబలిని టచ్ చెయ్యను. వాట్ ఐ యామ్ ట్రైయింగ్ టు సే ఈజ్ – ప్లస్సులు మైనస్సులు బాహుబలి సినిమాలో కనిపించినంత ఓపెన్ గా రాష్ట్రపతి పాత్ర నిర్వహణలో కనబడవు. అదీ ఒక నేరో మైండ్-సెట్ తో, ఒక పర్టిక్యులర్ దృక్కోణం నుంచి మాత్రమే చూస్తే అస్సలు కనబడవు. అలా ఎవరికి తోచినట్టు వాళ్ళు డిసైడ్ చేసేయడానికీ, వ్యాస భారతం చదవకుండా, ఆ కాంటెక్స్ట్ చూడకుండా ఎవరిదో ట్రాన్స్-లేషన్ చదివేసి ఇదండీ మహాభారతం అని తేల్చేయడానికీ తేడా ఏమైనా ఉందా?

మతతత్వ పార్టీల సపోర్ట్ తో ప్రెసిడెంట్ పదవి పొందడం
మిసైల్స్, అణుబాంబులతో దేశాన్ని శత్రు భయంకరం చెయ్యడం
గుజరాత్ అల్లర్లని ఖండించకపోవడం
స్వామీజీలకి, బాబాలకి సలాములు కొట్టడం
దళిత సమస్యల మీద మాట్లాడకపోవడం,
ముస్లిమైవుండీ హిందూ భగవద్గీతని చదవడం — కలాంగారు గొప్పరాష్ట్రపతా కాదా డిసైడ్ చెయ్యడానికి కొందరు లాగుతున్న కొన్ని పాయింట్లివి. ఒక రాష్ట్రపతి పనితీరుని నిర్ణయించే సరైన ఒకే ఒక్క కొలమానం – రాజ్యాంగ సంక్షోభంలో ఆయన వ్యవహరించిన తీరు. ఆ కోణంలో చూస్తే కలాంసాబ్ ఆ పరిస్థితులు ఎదుర్కోనేలేదు. ఆ అవసరం రాలేదు. వస్తే ఆయనెలా హాండిల్ చేసేవాడో ఎవరికి తెలుసు? తెలీకుండా గెస్ వర్క్ ఎందుకు? ఆయనో “పీస్ టైమ్” ప్రెసిడెంట్. అలాంటప్పుడు ఆయన్ని ఇతర రాష్ట్రపతుల్తో పోల్చి దాన్ని బట్టీ ఆయన చరిత్రకి రంగులు వెయ్యడం సరైనపనేనా? కాదున్నర కాదు. ఆయన ఎదుర్కోని పరిస్థితులని బట్టీ ఆయన్ని జడ్జ్ చెయ్యడం రాజకీయం మాత్రమే. ఆయన గొప్ప లేక చెడ్డ రాష్ట్రపతి అనడానికి తగిన పరిస్థితులు లేవు. హి వజ్ జస్ట్ రాష్ట్రపతి, అంతే! ప్రతిదానికీ గొప్ప, చెడ్డా అనే విశేషణాలు తగిలించాలని చూడటం … అదో దురద. దురద పుట్టినచోట గోక్కోవడం సహజం. ఎవడో దురద పుట్టిస్తాడు, ఇంకొకడు గోకుతాడు. మరొకడు వచ్చి అలాకాదు ఇలా గోకాలి అని మళ్ళీ గోకి చూపిస్తాడు. కోతిపుండు బ్రహ్మరాక్షసి అయ్యేవరకూ గోకుడు goes on and on ;-), పుండు సంగతెలా వున్నా గోకినవాళ్ళంతా కోతుల్ల్లా బిహేవ్ చేసినట్టేగా!! దురద లేనిచోట పుండు పడదని పడక్కుర్చీ సైన్యాధిపతులకు గుర్తుంటే దురద రాకుండా చూసుకుంటారేమో. కావాలని మర్చిపోతే? 😉 … ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!

ప్రెసిడెంట్ పదవివల్ల ఆయనకి కొత్తగా వచ్చిన గొప్పదనం కంటే ఆయన వ్యక్తిత్వం వల్ల ఆ స్థానానికి వచ్చిన విజిబిలిటీ, గౌరవం,నగిషీలు ఎక్కువ. రాష్ట్రపతి ప్రజలకెంత చేరువగా వుండచ్చో చూపించి ఆయన దానికో కొత్త డైమన్షన్ ఇచ్చారు. రాజకీయాలకి అతీతమైన రాజ్యాంగ సంబంధమైన పదవిలో వుండి సామాన్యుడిని ప్రభావితం చెయ్యడం అనే కొత్త కాన్సెప్ట్ కలాంగారి వల్లే వచ్చింది. పూర్వం రాధాకృష్ణన్ గారి ప్రెసిడెంట్-షిప్ కి Philosopher-King లాంటి విశిష్టత వచ్చింది. అలాగే కలాం స్వయంకృషితో సంపాదించుకున్న కీర్తిప్రతిష్టల్ని, ఉత్తమ వ్యక్తిత్వాన్ని, విలువలని భారత రాష్ట్రపతి అనే పదవి ఐదేళ్లపాటు కిరీటంలా ధరించింది. సో, రాష్ట్రపతిగా కలాంగారి పాత్రని అంచనా వెయ్యాల్సిన ప్రాతిపదిక –
(i)ఆయన వ్యక్తిత్వం, (ii)ప్రజల్లో ఆయన నింపిన స్ఫూర్తి(iii) అత్యున్నత స్థానం ఆయన వ్యక్తిత్వానికి ఇచ్చిన దృగ్గోచరత (= విజిబిలిటీ).

అందుకే –
Kalam is to a good nation what Coffee is to a good mind. ఎలాగంటారా? ఇలా –

కలాం!
కలల కలాం!
యువహృదయాల్లో కల (=ఉన్న) కలాం!
యువతను నిద్రపోనివ్వని కలకలాం!
మానవత్వ పరిమళాల ఉడుకులాం!
విద్యార్ధికి దిశ చూపే యువకులాం!
భారతస్వప్నం విరచించే కవి కలం కలాం!
కులమతాల కూల్చేసే ఆధ్యాత్మిక క్షిపణి కలాం!
జాతిని ముందుకు నడిపే శాస్త్రీయకులం కలాం!
శత్రువులకి రక్తంలో సలసలాం!
నీలా జీవించటమే దేశం నీకిచ్చే మహాసలాం!

కలాంసాబ్ అంటే దేశపు కలెక్టివ్ మైండుకి ఉత్తేజాన్నిచ్చే Presidential Cup of Coffee. 

Hope you enjoyed the twenty-fifth cup of Coffeethva! Bye4now _/\_ 🙂

భారతం కాదు, బసవ పురాణం అంటే కోపం వచ్చింది + కోపం రాలేదు


తెలుగులో ప్రధమకావ్యం భారతం కాదు, బసవ పురాణం అంటే ఆంధ్రవాళ్లకు కోపం వస్తుంది(ట) 🙂
నేను అంధ్రవాణ్ని కాదు, తెలుగువాణ్ణి. అందువల్ల కోపం వచ్చింది 😡, కోపం రాలేదు కూడా 😐

కోపం ఎందుకొచ్చింది?
తెలుగువాడైన ప్రతివాడికి కోపమొస్తుంది. “భారతం ప్రధమ తెలుగు కావ్యం కాదు,” అన్నందుక్కాదు. కవిత్వానికి, కావ్యాలకి రాజకీయరంగు పులిమినందుకు. ఈ కారణంగా కోపం రాలేదు అంటే వాడి తెలుగుదనంలో లు, గు తమ పొజిషన్లు మార్చుకున్నట్టే 😉
ఠాట్! పొజిషన్లు మార్లేదెహే! అని ఢంకా బజాయించాడంటే వాణ్ణెవరో కల్లు తాగిన కోతిగా మార్చినట్టు.

కోపం ఎందుకు రాలేదు?
భారతం అనువాద రచనే అయినా మూలభారతానికీ తెలుగు భారతానికీ తేడా వుంది. ఇది స్వతంత్ర కావ్యం అనేటంత తేడా!
పద్యాల అల్లిక వివిధ ఛందస్సులలో వున్నప్పుడు అది విన్నా, చదివినా, నాటకం వేసినా వచ్చే మజా వేరు. ద్విపద కావ్యం తక్కువని కాదు. దాని అందం దానిది. అన్ని వర్గాలకీ చేరువగా, అర్ధమయ్యేలా వుండడం దాని ప్రత్యేక ప్రత్యేకత. రసజ్ఞత అని ఒకటేడిసిందిగదా! అదే, literary, artistic or aesthetic taste అంటారూ, అదీ! అందులో వేరు వేరు లెవెల్స్ అనమాట.
రెండిట్నీ ఎంజాయ్ చేసే సెక్షనూ వుంటుంది, సందర్భమూ వుంటుంది. శంకరాభరణం? క్లాస్ ప్రేక్షకులు మాస్ సినిమానీ, మాస్ ఆడియెన్సు క్లాస్ సినిమాల్నీ ఎంజాయ్ చేసిన సందర్భాల్లేవూ? ఏఎన్నార్ దేవదాసు, ఎన్టీయార్ రాముడు-భీముడు – వీటిని  క్లాసూ మాసూ రెండు సెక్షన్లూ ఎంజాయ్ చెయ్యలా? అలాంటిదే ఇదీ. నన్నయ, పాల్కురికి సోమనాధుల కాలపువాళ్ళు రెండిట్నీ ఎంజాయ్ చేసేవుంటారు. ఇటాలియన్ కాన్సెప్ట్లు, పార్లమెంటులో కరెంటు పోవడాలు అప్పటికి లేవుగా!

బసవపురాణాన్ని ద్విపదలో రాయడం వెనుక అది సామాన్యులకి చేరాలన్న బసవేశ్వరుని సామాజిక స్పృహవుంది. భారతంలో విషయవైవిధ్యం విస్తృతం – ఫిలాసఫీ, సోషియాలజీ, పాలిటిక్స్, ఎథిక్స్, మోరల్స్, ఎమోషన్స్, హ్యూమన్ ఫ్రెయిలిటీస్ …. ఒకటేమిటి it covers every aspect of life. సమకాలీన సమస్యలని ప్రత్యేకంగా ఎత్తిచూపకుండా, అలాగని వదిలెయ్యకుండా, అంటే జడ్జిమెంట్ పాఠకుడికి వదిలేసే ఒక విధమైన థాట్ ప్రొవోకింగ్ నేరేషన్ భారతంలో వుంటుంది. బసవ పురాణం బసవేశ్వరుడి చరిత్ర. సాంఘిక సంస్కరణ లక్ష్యంగా సాగిన బయోగ్రఫీ. రెండూ రెండు విధాల ప్రభావం చూపే గొప్ప గ్రంధాలు. అందువల్ల ఏది ఫస్టు, ఏది సెకెండులాంటి అసందర్భ అనుచిత సందేహాలు మంచి సాహిత్యాన్ని ఆస్వాదించే వాళ్లకి రావు. ఒకవేళ రాంకింగులిచ్చినా అది సింబాలిగ్గా తీసుకోవాలనుకునే హృదయవైశాల్యం మంచి పాఠకుడికి వుంటుంది. తెలుగువాళ్ళు మంచి పాఠకులు. ఈ కారణాల వల్ల కోపం రాలేదు.
కోపం వస్తుందని, రావాలనుకుని కోపం తెచ్చుకునే కేటగిరీ వేరు.

****

సితార సినిమాలో, భానుప్రియలా అస్తమించే సూర్యుడివైపు వెళ్తూ…


మన అన్-సంగ్ హీరో సుగుణాన్ని మొట్టమొదట గ్రహించిన భారతీయుడు త్రేతాయుగపు రాముడు. తనని అరణ్యవాసం మాన్పడానికి వచ్చిన భరతుడితో రాజు ప్రజలతో ఎలా వ్యవహరించాలో చెబుతూ – ” రాజు ప్రజలనుంచి పన్నులు వసూలు చేయడం తేనెటీగ పువ్వు నుంచి మకరందాన్ని తీసుకున్నంత సున్నితంగా వుండాల,”ని అంటాడు. ఇప్పుడేమో దేశాలని మార్కెట్స్ గా, మనిషిని మార్కెట్ ఫాక్టర్ గా (పౌల్ట్రీ ఫాం, అందులో కోళ్ళు) మార్చి డబ్బు దండుకోడానికి తప్ప ఎందుకూ పనికిరాకుండా చేస్తున్నారు. (ఎవరు? మనమే)

బౌద్ధానికి చెందిన ఒక సూక్తి ఇలా వుంటుంది –
“In the village, a sage should go about Like a bee, which, not harming Flower, colour or scent, Flying off with the nectar.”
పూజలు, హోమాలు, యజ్ఞాలు పేరు చెప్పి డబ్బు దండే కుహనా గురూజీలకి ఇది వర్తిస్తుందేమో?

సినిమా కవిత్వంలో తుమ్మెద అనగానే ఎక్కువగా – “తుమ్మెదలంటని తేనియకై తుంటరి పెదవికి దాహాలు …”; “కందిరీగతో చెప్పానురా …” లాంటి రొటీన్ కవిత్వంతో తుమ్మెదకి ప్లేబాయ్/లవర్ బాయ్ ఇమేజ్ అంటగడితే, పోతనగారు మాత్రం “మందార మకరంద మాధుర్యమునదేలు మధుపంబు వోవునే, మదనములకు?,” అని కోయిల, హంస, చకోరం లాంటి హై-ప్రొఫైల్ జీవులకిచ్చిన ప్రాముఖ్యత, గౌరవం మధుపానికిచ్చాడు.

Kahlil Gibran తన The Prophetలో ఇలా వ్రాశాడు –
And now you ask in your heart,
“How shall we distinguish that which is good in pleasure from that which is not good?”
Go to your fields and your gardens, and you shall learn that it is the pleasure of the bee to
gather honey of the flower,
But it is also the pleasure of the flower to yield its honey to the bee.
For to the bee a flower is a fountain of life,
And to the flower a bee is a messenger of love,
And to both, bee and flower, the giving and the receiving of pleasure is a need and an
ecstasy.
People of Orphalese, be in your pleasures like the flowers and the bees.
అప్పట్నించీ ఇప్పటి వరకూ పరిస్థితేంమారినట్టు లేదు కదూ! తేనెటీగ మాత్రం అస్తమించే సూర్యుడివైపు వెళ్ళే ప్రయత్నంలో వుంది. సితార సినిమా లో భానుప్రియలాగా (ఇఫ్ అయామ్ రైట్, జిలిబిలి పలుకులు చిలిపిగ పలికిన ఓ మైనా మైనా .. పాటలో)

తేనెటీగ జీవనయానం ప్రకృతిమాత పనిచేసే తీరుని అద్భుతంగా ఆవిష్కరిస్తుంది. పేరు వింటేనే నోరూరే బంగినపల్లి మావిడిపండు మన నోటి దగ్గరకి చేరాలంటే అందుకు మన మధులిట్టు ఉద్దేశరహితంగా, అంటే unintentionalగా తోడ్పడుతోందో చూస్తే ప్రకృతిసహజంగా ఏర్పడిన ఒక మావిడిపళ్ళ పరిశ్రమ కనిపిస్తుంది. సృష్టిలో జీవుల మధ్య పరస్పర సహకారం ఎంతవుందో, ఎంత అవసరమో తెలుస్తుంది. [అత్తగారు-కొత్తకోడలు రాద్ధాంతాల నుంచి అమెరికా-రష్యాల మధ్య రాజకీయాల వరకూ రకరకాల విబేధాలతో కొట్టుకు చచ్చే మానవజాతికి ఇందులో నేర్చుకోవాల్సింది చాలావుంది కదా!]

అది గ్రహించినట్టున్నాడు Maurice Maeterlinck, తన The Life of the Bee పుస్తకంలో “If the bee disappeared off the face of the earth, man would only have four years left to live” అని రాసాడు(ట) 1901లో. అప్పటికీ ఇప్పటికీ ప్రకృతిపై మనిషి డిపెండెన్స్ తగ్గింది కానీ ఒక యూ ఎస్ లోనే పదిహేను బిలియన్ డాలర్ల విలువైన పంటలు తేనెటీగ మీద ఆధారపడే పండుతున్నాయి, నూటయాభై మిలియన్ డాలర్ల తేనె ఉత్పత్తి కాక. తేనెటీగ అదృశ్యమౌతే ఈ పంటల కోసం కృత్రిమ పద్ధతులపై ఆధారపడాలి. దాని మూల్యం సంవత్సరానికి ఆరు బిలియన్ డాలర్లు. అమెరికన్ సామాన్యులు తిండి తగ్గించుకుంటే తప్ప ఖర్చు తట్టుకోలేని పరిస్థితి వస్తుంది.
ఒక మావిడి చెట్టు కొన్ని వేల పూలు పూస్తుంది. ఆ పూలన్నీ పరపరాగ సంపర్కం (Cross-pollination) కోసం పూసినవే. వాటిలోని పుప్పొడి మరో చెట్టు పూలకి చేరాలి. అప్పుడే కాయలు కాస్తాయి. ఈ చెట్టు మీద వాలిన తేనెటీగ ఆ చెట్టు మీదకి వెళ్ళినప్పుడు దాని కాళ్ళకి అంటుకున్న పుప్పొడి ఇటూ అటూ మారుతుంది. పరాగ సంపర్కం జరుగుతుంది. అంతేకాదు తేనెపట్టులో వున్నా సమయంలో తేనెటీగలు ఒకదాన్నొకటి ఒరుసుకుంటూ తిరుగుతున్నప్పుడు వేరు వేరు చెట్ల పుప్పొడులు ఒక ఈగ నుంచి మరొకదానికిమారి అనేక చెట్ల మధ్య పర పరాగ సంపర్కం జరుగుతుంది. ఈ విధంగా జెనెటిక్ డైవర్సిటీ ఎక్కువగా వుంది ఫలదీకరణానికి మంచి అవకాశం వుంటుంది. ఆరోగ్యమైన కొత్త విత్తనాలు తయారవుతాయి.

అందుకేనేమో, అమెరికన్ పాప్ సింగర్, పాట్రీషియా స్మిత్ ఏమంటోందంటే – “I’ve said this over and over, but I’ll say it a million more times – I’m concerned more about the death of a bee than I am about terrorism. Because we’re losing hives and bees by the millions because of such strong pesticides.” యూఎస్ లో పరిస్థితి అలావుంటే మనదేశంలో ఎలావుండి వుండవచ్చో!

ఫైనల్ గా అర్ధం చేసుకోవాల్సిందేమిటంటే –
కాలనీ కొలాప్స్ డిజార్డర్ సమస్యతో తేనెటీగలు అంతరించే ప్రమాదం ఏర్పడింది. రెండువేల ఆరు లో దీన్ని గ్రహించారు. దీనికి కారణాలు ఒక దానితో ఒకటి లింకయి వున్నవి.

1

గ్లోబల్ వార్మింగ్ వల్ల చాలా వృక్షజాతులు సహజంగా పూయాల్సిన సీజన్ కంటే మొందో వెనకో పూస్తాయి. దీంతో సీజన్ ప్రకారం తేనె కలెక్షన్ కి వచ్చిన తేనెటీగలకి పూలు కనబడవు. తిండిలేక అవి …. ప్చ్! 

2

పెస్టిసైడ్స్ వాడకం ఎన్నాళ్ళు సాగుతుందో అప్పటివరకూ తెనేటీగకి దినదిన గండమే. ఆర్గానిక్ ఫార్మింగ్ విస్తృతంగా జరిగితే తప్ప పరిస్థితి మారదు. గ్లోబలైజేషన్ యుగంలో రైతులు అంత త్వరగా మార్చుకోగలరా? కార్పొరేట్ల వత్తిడికి లొంగే ప్రభుత్వాలు పెస్టిసైడ్స్ పూర్తిగా బాన్ చేస్తాయా? దేనికీ ఆన్సర్ లేదు. ప్చ్.. ప్చ్..

3

అరణ్యాలు నాశనం అయిపోయి, తేనెటీగలకి అలవాటులేని వ్యాపారపంటలు పెరిగిపోయి, హానికారక కీటకాలు పెరిగిపోయి తెనేటీగ బ్రతుకు తెల్లారిపోతోంది. ప్చ్.. ప్చ్..ప్చ్.. 

విషయం మనకి తెలుసు కానీ ఏమీ చెయ్యము. మధులిట్టుకి తెలియదు కానీ తన పని నిశ్శబ్దంగా, నిర్లిప్తంగా చేసుకుపోతోంది. ఇల్లిల్లూ తిరుగుతూ, మకరందంతో పాటు, పురుగుల మందులూ పీల్చుకుంటూ ఒళ్ళు పాడుచేసుకుని అంతరించడానికి సిద్ధమౌతోంది.

పోతన చెప్పిన హితవు –
మందార మకరంద మాధుర్యమున దేలు మధుపంబు వోవునే, మదనములకు?
నిర్మల మందాకినీ వీచికల దూగు రాయంచ జనునె, తరంగిణులకు?
లలిత రసాల పల్లవ ఖాదియై చొక్కు కోయిల చేరునే, కుటజములకు?
పూర్ణేందు చంద్రికా స్ఫురిత చకోరకమరుగునే, సాంద్ర నీహారములకు? వినుత గుణశీల మాటలు వేయునేలా ?

మానవజాతి పట్టించుకుంటేనే, వంటబట్టించుకుంటేనే పచ్చటి ప్రకృతి అందులో చక్కటి తేనెపట్టు మిగిలేది. అందుకు మనం చెయ్యల్సింది కాలుష్యం తగ్గించడం, అరణ్యాల్ని రక్షించడం, సహజ ఆహారాలకి అలవాటు పడడం. పోతనగారి భావం దైవభక్తికి సంబంధించిందయినా, డే-టు-డే లైఫ్ లో కూడా ఉపయోగపడుతుంది. అది యాంత్రిక జీవితానికి, మెటీరియలిజానికీ, కన్జ్యూమరిజానికి దూరం జరగడం ద్వారా సాధ్యపడుతుంది.

జోరుమీదున్నావు తుమ్మెదా నీ జోరెవరి కోసమే తుమ్మెదా|| ఇల్లిల్లు తిరిగేవు తుమ్మెదా నీ ఒళ్ళు జాగరతే తుమ్మెదా

అన్నట్టు ఈ ఆర్టికల్ మొదటి పోస్టు చేసిన కాస్సేపటికి, రాత్రిపూట మా యింట్లోకి వచ్చిన తేనెటీగ ఇది –

earth-around-sunwarp
ఇది రాసినందుకు కృతజ్ఞతగా వచ్చిందేమో అని ముందు అనుకున్నా, కానీ అది దారి తప్పి కాలనీ కొలాప్స్ డిజార్డర్ వల్ల అది దారితప్పి ఇలా వచ్చిందేమో అనిపించి బాధనిపించింది. జాగ్రత్తగా కాయితం మీద ఎక్కించి బయట గాలిలోకి వదిలేసాను. అది పువ్వుకి నొప్పి లేకుండా తేనె తీసుకున్నట్టు, అంత మెత్తగా దాన్ని హాండిల్ చేశానా? ఏమో! ఎలా తెలుస్తుంది?

 

Part (1)-ఇల్లిల్లు తిరిగే తుమ్మెదా! ఒళ్ళు జాగరత!!

కవిగారు ఒకమ్మాయి తనని తుమ్మెదతో పోల్చుకుంటూ తనే పాడుకున్నట్టుగా రాశారు శివరంజని సినిమాలోని ఈ పాటని.
సినిమా చూళ్ళేదు. చూసినా పాటర్ధమయ్యే సీను అంతకంటే లేదు. బట్, పాట నచ్చింది. చిన్నప్పుడు పెద్దాళ్ళు చూడనివ్వని సినిమాలన్నీ (అఫ్-కోర్స్, అన్నీ అంటే నిజంగా అన్నీ అనికాదు) యూ ట్యూబ్ లో చూసేస్తున్నా శివరంజని ఇంకా కవర్ చెయ్యలేదు. ఆలస్యానికి కారణం దాసరి దర్శకత్వం అని కొంచెం అనుమానం. ….

A-సర్టిఫికెట్ సినిమా! చూసే యోగం లేదప్పుడు
ఇంకా చూసే ధైర్యం రాలేదిప్పుడు
కారణం? పేజీలకొద్దీ దాసరిచేసే చప్పుడు

దాసరి
నేఁరాసింది కాదా సరి?
స్క్రీన్ ప్లే, దర్శకత్వం సరేసరి
మాటలు,పాటలు కూడా అంటే చేదేమరి
అందులో మనకెవరూ సరి?

శ్రీశ్రీ సిప్రాలి పది పేజీలు తిరగేసానో లేదో, వాక్యనిర్మాణం సరిగా రాని మనకి ప్రాసలు కూడా వచ్చేస్తున్నాయ్. మూకం కరోతి వాచాలం .. అన్నట్టు శ్రీశ్రీ మహిమతో నా కీ-బోర్డుకీ తెలుగుదనం వంటబడుతోంది. [గొప్పలుకాదు, నిఝ్ఝం! ముందు రాసిన లైన్లు అతి పేలవంగా, అంటే వీటికంటే అన్నమాట, వున్నాయి. ఊరికే, సిప్రాలి కాస్సేపు చదివి మళ్ళీ టైపింగుకి కూచోగానే ఇలా మారాయి. నాస్తికుడు శ్రీశ్రీ చేసిన మిరకిల్ ఇది!! మహిమలున్నాయి!! 😉 ]
దర్శకత్వానికి భయపడి సినిమా చూళ్ళేదనడం అన్-ఫెయిర్ అనిపిస్తోంది కదా, సినిమా చూసాక నచ్చితే తూచ్ అంటాను. Oops! I have already started digressing without even mentioning what I wanted to reflect on.

నా తలలో కదిలే అలలు –

శివరంజని గురించి కానీ,
రచయిత గురించి కానీ,
రచన గురించి కానీ
కాదు, అందులో నా నాలెడ్జి అణా-కానీ – కనక సింబాలిక్ శివరంజని, తుమ్మెద గురించి రాసుకుని వూరుకుంటా.

సినిమాలో శివరంజని కధ ఏమౌతుందో తెలీదుగానీ తుమ్మెద బతుకు మాత్రం పై చరణంలో హెచ్చరికకి తగ్గట్టే తెల్లారేలా వుంది.
దాని బతుకెలా తెల్లారితే మనకేం అనుకోడానికి లేదు. ఎందుకంటే –

for every third bite of food you take, thank a bee or other pollinator,” అని Forgotten Pollinators అన్న పుస్తకం రాసిన E.O. Wilson అన్నాడు కాబట్టి. ఫాదర్ ఆఫ్ సోషియో బయోలజీ, ఫాదర్ ఆఫ్ బయోడైవర్సిటీ అని పేరు పొందిన ఈయన్ని లైట్ గా తీసుకునే ఛాన్స్ లేదు. పులిట్జర్ ప్రైజ్ పొందిన రెండు పుస్తకాలు The Social Conquest of Earth, Letters to a Young Scientist ఆయనవే. The Meaning of Human Existence అనే మూడో పుస్తకం న్యూయార్క్ టైమ్స్ బెస్ట్ సెల్లర్. చీమల గురించి ఈయనది మహా ఇంటరెస్టింగ్ కోట్ ఒకటుంది : “Karl Marx was right, socialism works, it is just that he had the wrong species”, చీమలు, తేనెటీగలు లాంటి సామాజిక కీటకాలు కమ్యూనిస్టు వ్యవస్థని పోలిన వ్యవస్థల్లో జీవించడానికి కారణం వాటిల్లో అన్నిటికీ సంతానం పొందే అవకాశం లేకపోవడమేట. జాతి మనుగడ కోసం ఒక రాణి చీమపై ఆధారపడి వుండడంతో దానికోసమే నడ్డి విరిగేలా పనిచేస్తూ సంఘజీవనం చేస్తాయిట. నరజాతిలో సీన్ రివర్స్. ఎవరికి వాళ్ళు సొంత గూడు కట్టుకుని, తమకోసం, సంతానం కోసం కొత్త కొత్త బతుకు తెరువు మార్గాలు కనిపెడుతూ ఉండడంలోనే డార్విన్ సిద్ధాంతం – సర్వైవల్ ఆఫ్ ది ఫిట్టెస్ట్ – ప్రకారం మనిషి మనుగడ నడుస్తుందిట. కమ్యూనిజం విఫలం అవ్వడానికి కార్ల్ మార్క్స్ సిద్ధాంత లోపం కాదు, మనుషుల జీవన విధానానికి ఆ సిద్ధాంతం సూటవ్వదని ఆయన భావం. అయితే, జంతుప్రవృత్తిని వదిలిపెట్టడం మనిషి వల్ల అయ్యేపని కాదనే తిరుమలేశుని భావాన్ని మనం వెతుక్కోవచ్చు.

అదలావుంచి అసలు టాపిక్ లోకి, అంటేతుమ్మెద=కొంకిరము=జంటముక్కాలి=జమలిముక్కాలి=తేటి=తేనెతిండి=మధులిట్టు=మధుపము అనబడే తేనెటీగ విషయానికి వస్తా…

ఈ పోస్టు పోస్టడానికి ఇన్స్పిరేషన్ ఇచ్చిన కొంకిరం కింద ఫోటోలోవుంది. బాలి ఐలాండ్లో ఒకానొక కాఫీ ప్లాంటేషన్ చూడ్డానికి వెళ్ళినప్పుడు నిశ్శబ్దం గా తనపని తను చేసుకుంటూ, పనిలోపనిగా ప్రపంచంలో మనుషులతో సహా అనేక జీవులకి అవసరమైన తిండి సమకూర్చడంలో తను చేస్తున్న మహోపకారం గురించి కించిత్తు ఎరుక లేకుండా, పువ్వు నుంచి పువ్వుకి ఎగురుతున్న ఈజంటముక్కాలి నా సెల్ ఫోన్ కెమెరాకి చిక్కింది.

IMG_2155

అప్పుడే స్వామి వివేకానంద మాట ఒకటి మనసులో మెదిలింది. ఎక్జాక్ట్ టెక్స్ట్ గుర్తు రావట్లేదు కానీ మొత్తమ్మీద, “నా దృష్టిలో మనిషితో పోలిస్తే ఒక చిన్న కీటకం తన ధర్మాన్ని అతని కన్నా మెరుగ్గా, నిశ్శబ్దంగా, నిస్వార్ధంగా నిర్వర్తిస్తుంది,” అనే అర్ధం వచ్చేలా వుంటుంది. ఆ జమలిముక్కాలి కనబడిన పరిసరాలు, అక్కడి ఆవరించివున్న నిశ్శబ్దం, చుట్టూ వున్న హరిత ప్రకృతి ఆ భావనకి చిక్కదనం కలిగిస్తున్నాయి. ఎదురుగా స్వామి రూపం కనబడలేదన్నమాటేగానీ ఆయన హృదయంలో ఎంతటి కన్విక్షన్ తో పై మాట అన్నారో అది అనుభవానికి తెచ్చేలా వుంది ఆ క్షణం, ఆ స్థలం. ఈ సూక్తి పూర్తి పాఠం కోసం నెట్ లో వెతుకుతుంటే మరో సూక్తి, ప్రపంచానికి అవతలి పక్కనుంచి వచ్చినది, ఇది దొరికింది –

Einestein on insect
పువ్వు చుట్టూ ఒకటి రెండు చుట్లు తిరిగి నెమ్మదిగా పువ్వులోకి వెళ్తున్న ఆ తేటి కదలికలు నాకు వినబడని అదృశ్యమురళీధారి వేణుగానపు పరోక్షానుభవంలావున్నాయి. బాలికి రావడంలో చేసిన విమాన ప్రయాణం వల్లా, ఐలాండ్ లో వాడిన వెహికల్స్ వల్లా కలిగిన వాతావరణ కాలుష్యం అప్పుడే గుర్తుకొచ్చింది. ప్రపంచంలో ఒక్క మనిషి తప్ప అన్ని జీవరాశులూ అదృశ్య వేణువుతో లయ కలుపుతున్నాయి. మనిషి తప్పటడుగులే ఇప్పుడీ తేనెతిండి మనుగడకి ప్రమాదం తెచ్చిపెడుతున్నాయి.
యెస్, ఇల్లిల్లూ తిరిగే తుమ్మెదకి ఒళ్ళు జాగరత ఎలా చూసుకోవాలో తెలియదు పాపం. మనం పంటలపైనా, తోటలపైన జల్లుతున్న పెస్టిసైడ్స్ కి, ఎరువులకి అవి బలౌతున్నాయి. ఒక్క యూఎస్ ఏ లోనే గత యాభైఏళ్లలో ఎప్పుడూ లేనంత అతితక్కువ సంఖ్యలో తేనెపట్లు ఏర్పడుతున్నాయని తేలింది. అన్ని విధాల బాగానే కనబడుతున్న తేనెటీగలు సడెన్ గా పట్లు వదిలిపెట్టి వెళ్లిపోతున్నాయి, సామూహికంగా. ఆ రకంగా యూఎస్ లో సాధారణంగావుండే తేనెపట్లలో మూడో వంతు అదృశ్యం అయ్యాయి.

 

4ksy