Tag: నో.వా.చే.రా

సెంట్రలిండియామాహిష్మతిలో కన్నడబాహుబలి తెలుగు


సీన్స్ ఫ్రమ్ ట్రాయ్ + క్రిష్ + స్పైడర్/సూపర్ మాన్+మాడ్ మాక్స్ = బాహుబలి? I don’t think so.

Bahubali is just a precursor to what Rajamouli could deliver. రాజమౌళి తియ్యబోయే మహాభారతం ఎలా వుండ బోతోందో ఒక ఐడియా వచ్చేసింది. తెలుగు ఫిల్మ్ ఇండస్ట్రీ హాలీవుడ్ స్థాయిలో ఆలోచించగలదు,సినిమా తియ్యగలదు. తెలుగు భాషని తెలుగులోనే మాట్లాడే యాక్టర్లు దొరికితే, దేశవాళీ కాన్సెప్ట్లని రియలిస్టిగ్గా తీస్తే బెన్-హర్, టెన్ కమాండ్-మెంట్స్, ఇండియానా జోన్స్ ఎట్సెట్రా క్లాసిక్స్ ఇచ్చే కిక్కు ఇవ్వగలదు.

భారతం చదివినా, మన పౌరాణికాలు చూసినా ధనుర్యుద్ధాలు మహాపేలవంగా వుంటాయి. యుద్ధవ్యూహాల ప్రస్తావన వుంటుంది కానీ అవి ఎలా వర్క్ అవుట్ అవుతాయో అస్సలు అర్ధం కాదు. బ్రాడ్ పిట్ నటించిన ట్రాయ్ సినిమా చూసాక తెల్సింది, మనవాళ్ళు మిస్సయినదేమిటో. రాజమౌళి ఆ లోటుని తీర్చినట్టే. ఫ్యూచర్లో యుద్ధతంత్రాల్లో భారతీయత మోతాదు పెంచవచ్చు. అంటే ముక్కు మీద బాణం పెట్టుకుని మంత్రంపెట్టి వదలడం కాదు. రీసెర్చ్ అవసరం.

రామాయణం,భారతం, గంగావతరణం, కుమారసంభవం, సుందరకాండ, 1971 ఇండో-పాక్ వార్, కృష్ణరాయని కధ – ఇలాంటివి ఈ టెక్నాలజీతో తీస్తే అద్భుతం. ఐతే టెక్నాలజీకి తోడూ భాష కూడా స్టాండర్డ్ గా వుంటే తెలుగువాళ్ళ పంట పండినట్టే.

Full marks for Sathyaraj as Kattappa with Rana all set to steal the show in the next such venture. Prabhas, could do far far better with a greater command on Telugu. His gurgling voice may be unique to him but it lacks the depth that is expected for a character like Bahubali.    

బాహుబలి, భల్లాలుడు డిజర్ట్ లయన్ ఒమర్ మక్తర్ (అంటోనీ క్విన్) లా కనిపించిన కట్టప్పనుంచి నేర్చుకోవాల్సిందేదో వుంది. బాడీ లాంగ్వేజ్? may be. భావోద్వేగాల వ్యక్తీకరణ? కావచ్చు.
కొంచెం ఎక్కువ స్క్రీన్ టైముంటేబాహుబలిని భల్లాలదేవుడు డామినేట్ చేసేవాడేమో – డైలాగ్ మాడ్యులేషన్ తో, యాక్షన్ లా కాకుండా సహజంగా కనిపించిన దర్పంతో
బాహుబలి తెలుగు టీవీ యాంకర్ తెలుగు కన్నా ఓ ట్వెంటీ పెర్సెంట్ నయం. సెంట్రల్ ఇండియన్ సిటీ మాహిష్మతిలో సెటిలయిన కన్నడ బాహుబలి తెలుగు సరిగ్గా మాట్లాడలేకపోవడం అర్ధం చేసుకోదగ్గ విషయమే.

 అవంతిక యుద్ధాలు అక్బర్ లో ఐశ్వర్యారాయ్ చేసిన యుద్ధాల్లా వుంటాయనుకున్నా, సరిగ్గా కుదర్లేదు.

కాలకేయుల లాంగ్వేజ్, క్రియేటివ్ ఐడియా.

Trivia :

పాతికేళ్ళ నిర్బంధంలో దేవసేన వెయిట్ ఏ మాత్రం తగ్గకపోవడం వెనకనున్న రహస్యం ఏమిటో?
టెక్నికల్ కళ్ళతో చూస్తే శివలింగం ఎత్తిన విధానంలో ఏదో లోపం వుందా అనిపించొచ్చు.
మాహిష్మతి సెట్టింగ్స్ అద్భుతంగా వున్నా డెన్సిటీ ఆఫ్ బిల్డింగ్స్ ఎక్కువైనట్టనిపించింది
Overall, Bahubali is more about showcasing the talents of Tollywood than about the story and the characters. That may be the reason why it does not emotionally rivet your attention. The bold presentation, the grandeur of each personality and every moment did not allow the audience to connect with the movie in all its dimensions. But, that’s my personal view. _/\_ 🙂   

డౌట్లడిగే చికెన్ – మాట్లాడే మటన్ (1)


ఈ టపాకి టైటిల్ అలా పెట్టిన కారణం పోస్టు చివర్లో వుంది. పోస్ట్ మొత్తం చూడకుండా అది చదివేస్తే ఈ టపాకి హీరోలైన కోడి మేక బాధ పడతాయి. వాటి మనోభావాలు కూడా కాస్త అర్ధం చేసుకోవాలిగా మరి!
kodi meka 01

kodi meka 02

kodi meka 03

సింగపూర్ చిన్నదేశం, సహజ వనరులు ఏవీ లేని దేశం కదా. ఎటు చూసినా బిల్డింగ్సే. చెట్లూ చేమలూ కనిపించినా అవన్నీ పార్కులూ, గార్డెన్లూ లేదా లాండ్ స్కేపింగ్ లో భాగంగా వుండేవే తప్ప సహజంగా, అడవి మాదిరిగా పెరిగినవి వుండవు. జంతువులూ, పక్షులూ విషయానికొస్తే మాత్రం చాలా నయం. పూర్తిగా మానవ నిర్మితమైన నగరంలో ఉండగలిగిన పక్షి,జంతుజాతుల కన్నా ఎక్కువే వున్నాయి. వికిపీడియాలో Flora and Fauna of Singapore అని సెర్చ్ చేస్తే పెద్ద లిస్టే వుంది మరి.  ఐతే అక్కడివాళ్ళు పాడిపంట అనే పదాలకిఓ- అర్ధాలు అనుభవపూర్వకంగా తెల్సుకోవాలంటే మలేషియాకో, థాయ్-లాండ్ కో వెళ్లి చూడాల్సిందే. ఇంక చుట్టుపక్కల కోళ్ళు, మేకలు, ఆవులు లాంటి జీవులు దుర్భిణీ వేసి చూసినా, మైక్రోస్కోపుతో వెతికినా ఎక్కడా కనిపించవు. ఐ మీన్, స్వేచ్ఛగా, సజీవంగా తిరుగుతూ కనిపించే ప్రశ్నేలేదు. అందుకే సింగపూరియన్స్ జోక్ చేస్తారు,”మాకు తెలిసి  కోడిని కానీ, మేకని కానీ మేం దాన్ని మొదట చూసింది అది డైనింగ్ టేబుల్ మీదకి చేరిన రూపంలోనే అంటే చికెన్, మటన్ రూపాల్లోనే,” అని. సరే, అంత చిన్నదేశంలో ఆ పరిస్థితి తప్పదు. ఇప్పుడిప్పుడే కాకపోయినా ఒకట్రెండు దశాబ్దాలలోనైనా మనదేశంలో కూడా ఈ పరిస్థితి రావచ్చు. ఇప్పటికే అవి స్వేచ్ఛ అంటే ఏంటో మర్చిపోయాయి. వాటి జీవితాలకి డిగ్నిటీ కూడా లేకుండా చేసేస్తున్నాం. ఇరుకు పంజరాల్లో కుక్కేసి, సైకిళ్ళకి తలకిందులుగా వేలాడగట్టీ, హింసాత్మక పద్ధతుల్లో చంపీ ఇలా …

భవిష్యత్తులో వాటి అస్తిత్వం కోడిగా, మేకగా కాక చికెన్, మటన్ రూపాల్లోనే మిగులుతుందేమోననే చింతతో డౌట్లడిగే చికెన్ – మాట్లాడే మటన్ అని టపాకి పేరు పెట్టాను.

స’శేషం’

ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్! – జైల్లోమూగజీవి జైలుబైట (దుర్)బుద్ధిజీవి


అది నలుగుర్ని చంపినందుకు పడిన శిక్ష. న్యాయానికి గంతలు కట్టి చట్టాన్ని పిల్లి మొగ్గలేయించడం చేతకాక ముద్దాయి బెయిల్ కోసం, విచారణ స్థలం మార్పు కోసం ట్రై చేసి బయటపడ్డానికి ట్రై చెయ్యకుండా తీరిగ్గా శిక్ష అనుభవించటానికి రెడీ ఐపోతే జనం ఊరుకోట్లేదు. ముద్దాయికి స్వేచ్ఛనిచ్చి వదిలెయ్యాలని ధర్నాలు, సత్యాగ్రహాలు మొదలెట్టారు. ఇంతకీ ఆ ముద్దాయి పేరు –

పేరు : ఉస్తాద్

వయసు : ఎనిమిదేళ్ళు.

పుట్టి పెరిగింది : రాజస్తాన్ లో.

ఘనత : ఎనిమిదేళ్ళ వయసుకే “ఊచలు” లెక్కపెట్టడం.

“సినిమాస్టార్లు, పొలిటీషియన్లు బెయిల్ తెచ్చుకుని బయట తిరిగినా, కేసులు కొట్టేయించుకున్నా ఓర్వలేని చేతకాని జనం ఈ ఉస్తాదుని మాత్రం ఉట్టి పుణ్యానికి వదిలిపెట్టమని గొడవ చెయ్యడమేంటో అర్ధం లేకుండా!!,” అని అనిపించట్లా?

అనిపిస్తోంది, కానీ….

ఆడపిల్లకి పుట్టడానికైనా ఛాన్సివ్వని స్త్రీమూర్తులు

కన్నకూతుళ్ళపై అత్యాచారాలకి ఒడిగట్టే కసాయితండ్రులు

‘నిర్భయ’ నేరాలు చేసికూడా నిర్భయంగా తిరిగేస్తున్న నీచత్వవేత్తలు

న్యాయదేవత త్రాసు కింద చింతపండు అంటించే లీగల్ ఎక్స్పర్ట్లూ

ప్రజాధనంతో దండుకున్న వోట్ల కింద తమ నేరాల్ని పాతేసే (అవి)నీతిమంతులు

ఆశ్రమాలు పెట్టి మరీ అత్యాచారాలు చేసే “ఆధ్యాత్మిక”వేత్తలు

కల్తీమందులమ్మి జనాభా తగ్గించే దేశభక్తులు

మానవహక్కుల ముసుగులో దాగిన వెర్రితలలు

భ్రూణహత్యల వైద్యో-నారాయణో’హరీ!’లు, కిడ్నీ ట్రాఫికింగ్ స్పెషలిస్టులు

రోడ్డనుకుని మనుషుల మీద కార్లు నడిపే అమాయకం(డల) వీరులు

జనారణ్యాల్లో స్వేచ్ఛావిహారం చేస్తూ, ప్రజా’స్వామ్యా’న్ని ఎంజాయ్ చేస్తున్న మా’నవ’ మృగాల్ని బోన్లో పెట్టలేని జ(మ)నం ఆకలేసి ఓ నలుగుర్ని చంపిన ఉస్తాద్ ని కారడవిలో తిరగనిస్తే తప్పేంటని అనుకుంటే తప్పేంటి? అని కూడా అనిపిస్తోంది.

నేరాలు, ఘోరాలు చేసి న్యాయానికి గంతలు కట్టి, చట్టాన్ని పిల్లిమొగ్గలేయించి అంతరాత్మని అణిచిపెట్టే (దుర్)బుద్ధిజీవి మనిషి

ప్రకృతి ధర్మం పాటించినందుకు పడిన శిక్షకి అర్ధం తెలియకపోయినా అది అనుభవించి ఆత్మవంచన తప్పించుకుంటున్న మూగజీవి ఉస్తాద్.

ఈ పులిని జూలో బోనులో పెట్టేశారు. తప్పదు. మరి దాని పక్కనే ఉన్న ఖాళీ బోనుల్లో ఉండాల్సిన నరశార్దూలాల్నిపట్టేది ఎప్పుడో?

ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!

Ustaad

  రాజస్తాన్ రంథంబోర్ అడవిలో ఒకప్పుడు ఉస్తాద్

(photo courtesy: Punjab Star News)

ఒకదాంట్లో మనిషి దేవుణ్ణి ఇరికిస్తే రెండోదాంట్లో మనిషిని మనిషే ఇరికిస్తాడు


కాఫీత్వం, కాఫీత్వజ్ఞానం వగైరా వగైరా పదాలు కాయిన్ చేసేసి ఏదో నోటికొచ్చిన వాగుడేనా ఇందులో ఏమైనా సబ్-స్టెన్స్ ఉందా? కాఫీత్వ అంటే ఇన్స్టెంట్-కాఫీయా, గౌర్మెట్ కాఫీయా అనే డౌటు పద్నాలుగు కప్పులు కలిపాక ఇప్పటికొచ్చింది నాకు. అది తీరక బుర్ర గోక్కుంటుంటే “పానశాల” గుర్తొచ్చింది. మనం ఒమర్ ఖయాం అంతటి వాళ్ళం కాకపోవచ్చుకానీ ఆయనకీ, మనకీ – తాగే పదార్ధం వేరే అయినా- తాగడం అనే కామన్ ఫాక్టర్ ఉంది కదా, అందుకే అది గుర్తొచ్చి వుంటుంది. “పానశాల” హీరో ఒమర్ ఖయాం మధుపాత్రని, సాకీని పట్టుకు పాకులాడినా గబ్బర్ సింగ్ తిక్కలో వున్న లెక్కలాగా ఆ పాకులాటలో జగత్తత్త్వంపట్ల ఫ్రస్ట్రేషన్, దాన్ని అర్ధంచేసుకోవడానికి మంచి ఫిలాసఫీ, ఏమర్ధమయినా, ఎంత అర్ధమైనా మనిషి మార్చగలిగింది శూన్యం అన్నదానికి సూచనగా సాకీ, మధుపాత్రల సాంగత్యంలో అన్నీ మరిపించే మత్తులో జీవితం గడిపేయమనడం – ఇవన్నీ వుంటాయి. మరి కాఫీత్వలో ఏముంది? ఏవుందో నాకైతే తెలీలేదు కానీ ఫాలోయింగ్ థాట్స్ మాత్రం వచ్చాయి.

“Philosophers have variously interpreted the world. The point however, is to change it,” అన్న మార్క్స్ తత్వానికి విరుద్ధంగా అనిపించే ఒమర్ ఖయాంకి మతం విషయంలో మార్క్స్ తో ఒక విధమైన ఏకాభిప్రాయం ఉన్నట్టుంది. “మతం మనిషి పాలిటి మత్తు మందు’” అని మార్క్స్ అంటే “మత్తుని మించిన మతం లేదు,” అన్నట్టు వుంటాయి ఖయాం గారి రుబాయతులు. ఒకరికి మతం అంటే మత్తు మరొకరికి మత్తే మతం. అహహా! అఫ్కోర్స్, ఆ మత్తులోనే ఎన్నెన్నో నిజాలు వెల్లడించేశాడనుకోండి! ఈయన మతం, విశ్వాసం ఏమిటనే విషయంలో సాహితీవేత్తల మధ్య చర్చలు, బేధాభిప్రాయాలున్నాయి. అవెలాగూ తేలేవి కావు. (అవెందుకు తేలవో ఇప్పుడిప్పుడే అర్ధం అవుతోంది. భారతం మీద, ద్రౌపది మీద వచ్చిన బ్రతుకుతెరువు రచనల గురించి ఇంత విన్నాక అర్ధంకాక ఏమౌతుంది?) సరే, ఒమర్ ఖయాం చెప్పే  నిజాలు ఏమిటో తెల్సుకోవాలంటే కవికోకిల దువ్వూరి రామిరెడ్డి గారి “పానశాల” చదవాల్సిందే. అవి నిజం అనిపించకపోయినా ఏం పర్వాలేదు. మంచి కాఫీ లాంటి కవిత్వం చదివిన తృప్తి గారంటీ.

Taste a few drops of that poetic coffee –

అంతములేని యీభువనమంత పురాతనపాంథశాల; విశ్రాంతి గృహంబు; నందు నిరుసంజలు రంగుల వాకిళుల్‌; ధరా

క్రాంతులు పాదుషాలు బహరామ్‌ జమిషీడులు వేనవేలుగాఁ; గొంత సుఖించి పోయిరెటకో పెఱవారికిఁ జోటొసంగుచున్‌.       

అంబరం బొక చిత్రగీతంబు; రవియు దీపపు శెమ్మె, లోకంబు తెరపటంబు;

నీడబొమ్మలు మనుజులు; నిఖిలమునకుఁగాలచక్రంబు నిర్ణేత; గతి యనాది.    

ఆదిమధ్యాంత రహితమై యలరుచుండు, కాలయవనిక భేదింపఁ గలమె మనము?

ఇటకు నెందుండివచ్చె నింకెటకుఁ బోవు; ప్రాణి యను ప్రశ్న కెవ్వాఁడు బదులు సెప్పు?

ఇవన్నీ నిజాలా కావా?

ఇక్కడో అప్రస్తుత ప్రసంగం – మత్తుకి కాఫీకి పడదు కదా, మరి కాఫీత్వలో ఈ ‘మత్తు’ మనుషుల ప్రస్తావన ఎందుకు అనే ప్రశ్న రావాలి ఎవరికైనా. రాకపోతే కాస్త కాఫీ తాగి మత్తు వదిలించుకోవాలి. మతంవల్ల వచ్చిన మత్తు కానీ, మతాతీతమైన సైద్ధాంతిక మత్తు కానీ, సీసాల్లోంచి బుర్రలోకి డైరెక్టుగా ప్రవహించే మత్తుకానీ ఓ కప్పుతో కాఫీత్వ శుద్ధి చేసుకుంటే తప్పకుండా దిగిపోతుంది. (శుద్ధి అంటే హాయిగా, ఆనందంగా, మంచి పుస్తకమో, సినిమాయో, ప్రకృతినో ఎంజాయ్ చేస్తూ కాఫీ – అదీ ఫిల్టర్ కాఫీ – తాగడం.) మత్తు అనేది అనేక విధాలుగా వస్తుంది. ఆ విధాలలో మతం, సిద్ధాంతం, సీసా ప్రధానమైనవి. మళ్ళీ సీసామత్తు వల్ల లాభం ఎక్కువ, నష్టం తక్కువ 😉 .తాగిన వ్యక్తికి, మహా అయితే ఓ కుటుంబానికి హాని, అంతే. తక్కినదంతా లాభమే. గవర్నమెంట్ కి రెవెన్యూ, తద్వారా పాపులిస్ట్ పధకాల అమలు, అభివృద్ధి పధకాలు, ప్రాజెక్టులు, రాష్ట్రాలు సింగపూర్లు అయిపోవడాలు… ఇలా. అప్పుడప్పుడు గాంధీ, ఎన్టీఆర్ లాంటి “అభివృద్ధి నిరోధక” శక్తులు అడ్డుపడినా తట్టుకుని సీసా మత్తు విజయయాత్ర అప్రతిహతంగా సాగిపోతూవుంటుంది. “పదండి ముందుకు, పదండి తోసుకు ..” అంటూ మహాకవులు సీసాల్లో విప్లవజ్యోతులు వెలిగించినా, మనసుగతి ఇంతే అంటూ మన’సుకవులు’ బాధలు బాటిల్లో నింపేసినా అది సీసామత్తు ప్రభావమే. What an irony! అననుకోవడానికి లేదు. దానివల్ల మనకి జరిగేది మంచా, చెడా తేల్చుకోలేనంత శక్తిమంతమైనది సీసామత్తు. గుడ్ న్యూస్ ఏంటంటే విప్లవజ్వాలలు, మనసుకవిత్వాలూ కాఫీనుంచి కూడా ప్రవహిస్తాయి. అది నిరూపించడానికే ఆర్కే నారాయణ్, ఇమ్మాన్యుయెల్ కాంట్, నెపోలియన్ బోనపార్టే, అబ్రహాం లింకన్, రాజగోపాలాచారి, బీథోవెన్, బాక్ …………………. లాంటి మహామహులు ఆవిర్భవించారు. సీసా వదిలి కాఫీకప్పు పట్టుకోవడంవల్ల క్రియేటివిటీ, చురుకుదనం, రివల్యూషనరీ స్పిరిటూ యధాతధంగా ఉండడమే కాదు, పెరుగుతాయి. దానికి తోడు హెల్త్ ప్రాబ్లమ్స్ ఆల్మోస్ట్ నిల్. ఈ విధంగా కాఫీత్వంవల్ల చాలా లాభాలున్నాయ్. మద్యనిషేధంతోపాటు రోజుకి పదికప్పుల ఉచిత కాఫీ పధకం పెడితే చాలామంది జనం త్వరలోనే కాఫీకి స్విచ్ ఐపోతారు. కొన్నాళ్ళకి ఉచితపధకం ఎత్తేసినా ఫర్వాలేనంత అలవాటు పడిపోయేలా కాఫీయే చూసుకుంటుంది. సీసామత్తు బారినుంచి తప్పించుకున్నవాడికి మతంమత్తు, సిద్ధాంతాలమత్తు అనే మరో రెండు మత్తులు ఎదురౌతాయి. ఈ రెండూ దాదాపు ఒకలాంటివే. ఒకదాంట్లో మనిషి దేవుణ్ణి ఇరికిస్తాడు, రెండో దాంట్లో మనిషిని మనిషే ఇరికిస్తాడు. అందువల్ల వాటి మధ్య బేధం అదేదో బ్రాండు ఇన్స్టెంట్ కాఫీకి, అసలుసిసలు ఫిల్టర్ కాఫీకి ఉన్నంత మాత్రమే. వాటి గురించి పదహారో కప్పులో.

ప్రస్తుతానికి ఆఫీస్ టైమయిపోయినందున, ఇంటికిపోయి అన్నం తినడం నుంచి అంట్లు తోమడం వరకూ (అతి ముఖ్యమైన కాఫీ ఫిల్టర్ తో సహా) వున్న ఆధునిక గృహస్థా’శ్రమ’ బాధ్యతలు స్వీకరించాల్సిన సమయం ఆసన్నమైనందున పదిహేనో కప్పు కాఫీ అడుక్కొచ్చేసింది. బై4నౌ _/\_ 🙂

స’శేషం’

అత్తాకోడళ్ళ నుంచీ అల్-కైదా వరకూ …13వ కప్పుకాఫీ


ఒరులేయవి యొనరించిన

నరవర! అప్రియము తన మనంబున కగుఁదా

నొరులకు నది సేయకునికి

పరాయణము పరమ ధర్మపథములకెల్లన్

(ఇతరులు మనపట్ల ఏ పని చేస్తే మనకిష్టం వుండదో ఆ పని ఇతరులకు చేయకపోవడం ఉత్తమ ధర్మం). ఈ పద్యం మహాభారతంలోదని మనకి తెలియకపోయినా పరవాలేదు కానీ పద్యం అర్ధం తెలిసి ఆచరిస్తే (అందరున్నున్నూ) ఇపుడు ప్రపంచంలో అత్తాకోడళ్ళ నుంచీ అల్-కైదా వరకూ వున్న చెత్త సమస్యలుండేవే కావు. ఇంజినీరింగ్, టెక్నాలజీ, మానేజ్-మెంట్ విషయాల్లో ఎలాంటి ప్రాబ్లం వచ్చినా ముందు చేసేది రూట్-కాజ్ ఎనాలిసిస్. మానవజాతి సమస్యలకి రూట్-కాజ్ ఎనాలిసిస్ చేస్తే పై నీతి పాటించడం ఎంత ముఖ్యమో తెలుస్తుంది, బట్, ఊహూ! అరిగిపోయిన రికార్డులా నీతులు చెప్తూ కూచుంటే అది కాఫీత్వం అనిపించుకోదు. నీతిని ఎవరూ ఎందుకు పాటించడంలేదో కూడా ఆలోచించాలి. కాస్త కాఫీ తాగి ఆలోచించడం సరైన ఆలోచనలకి దారి తీస్తుంది. ఆ ఆలోచనల్లో ప్రజాస్వామిక పద్ధతి వుంటుంది. ఆ ప్రాసెస్ వల్ల నీతులు పాటించడం ఎంత కష్టమో బాగా అర్ధం అవుతుంది. ఫత్వాలు, పరువు హత్యల అవసరం లేకుండా కొంచెం మంచి పరిష్కారాలు దొరుకుతాయి. కాఫీత్వ సిద్ధాంతంలో ఏ పనైనా చెయ్యడం ఎంత కష్టమో తెలిసాకే దానికి సంబంధించిన నీతులు, ధర్మపన్నాలు తయారవ్వాలి. మనిషి మొయ్యగలిగిన దానికన్నా ఎక్కువ బరువు నెత్తిన పడేస్తే చతికిలబడతాడు కనక బరువు మోసే ట్రైనింగ్ ఇచ్చి మెంటల్ గా, ఫిజికల్ గా ప్రిపేర్ చేసి అప్పుడు బరువు నెత్తిన పెట్టాలి. ఇప్పటివరకూ సాంఘిక, నైతిక, రాజకీయ, ఆధ్యాత్మిక వ్యవహారాలన్నిట్లో మనం చేస్తున్నదంతా ఆశ లావు – పీక సన్నం వ్యవహారమే. పరిశీలించి చూస్తే కృష్ణుడి కాలం నుంచీ గాంధీ వరకూ మహాత్ములందరినీ హీరో వర్షిప్ చెయ్యడం ఎక్కువ వాళ్ళు చెప్పినవి అర్ధం చేసుకోవడం తక్కువ, ఆచరణలో పెట్టడం???. హ్మ్! the less we talk about it, the better. సరే, అది కాసేపు అలా వుంచి పై నీతిని కాంట్ ఎలా చెప్పాడో చూద్దాం. యధాశక్తిగా తనకి వీలైనంత క్లిష్టంగా తన కేటగరికల్ ఇంపరేటివ్ లో చెప్పాడు, ఇలా

“Act only according to that maxim whereby you can at the same time will that it should become a universal law without contradiction” – మహాక్లిష్టంగా ఉంది కదా. ఇలాంటిదాన్నే కవిత్వభాషలో నారికేళ పాకం అంటారు. అంటే కొబ్బరి నీళ్ళు. కొబ్బరినీళ్ళు తాగాలంటే కాఫీ తాగినంత సింపుల్ గా ఉండదు వ్యవహారం. నీళ్ళు ఎంత తియ్యగా, చల్లగా, హాయిగా ఉంటాయో దాని చుట్టూ వుండే పెంకు, పీచు అంత ఇబ్బంది పెడతాయి. ద్రాక్షాపాకం అని ఇంకో కాన్సెప్ట్ ఉంది. రచన అనేది ద్రాక్షపండు తిన్నంత సులభంగా అర్ధమైతే అది ద్రాక్షాపాకంట. ఐతే ద్రాక్షాపాకం అంటే Wine అనే అపార్ధం చేసుకునే అవకాశం, ఆ convenient-thinking అలవాటైన మహాత్ములు మస్తుగా ఉన్నందువల్ల కాఫీత్వభాషలో ఆ మాటని నిషేధించటం జరిగింది. దాని బదులు కాఫీ అనే రెండక్షరాలు వాడితే నారికేళపాకం కూడా ద్రాక్షాపాకం అంత సులభమైపోయి, ద్రాక్షాపాకపు (Wine) సైడ్-ఎఫెక్ట్స్ లేకుండా కాఫీలా హాయిగా, వెచ్చగా, ఉత్తేజపూరితంగా, ఉత్సాహభరితంగా మారిపోతుంది.

Now, కాంట్ మహాశయుడి ఫస్ట్ కేటగరికల్ ఇంపరేటివ్ ని కాఫీగా మార్చి సేవిస్తే –

బ్లాక్ కాఫీ ప్రియులకి ఇలా కాస్త నెగెటివ్ గా – “Do not impose on others what you do not wish for yourself” అనిన్నీ, సౌతిండియన్-ఫిల్టర్ కాఫీవేత్తలకి ఇలా పాజిటివ్ గా –  “Treat others how you wish to be treated” అనిన్నిన్నీ వినిపిస్తుంది.

ఇంట్లో వంటంత టైం వేస్ట్ మరోటి లేదు(ట) – ఇతి శ్రీ ద్వాదశకప్పు కాఫీత్వః


చిన్నప్పుడు ఆంధ్రప్రభలో ఓ కార్టూన్ చదివాను. ఒకడు ‘ఉల్లిపాయలో సీ విటమిన్ వుందని కనిపెట్టానోయ్ పీ.హెచ్.డీ వచ్చింది,’ అంటే రెండో కారెక్టర్, ‘ఉల్లిపాయలో సీ విటమిన్ లేదని కనిపెట్టి నేను పీ.హెచ్.డీ కొట్టానోయ్,’ అని నవ్వుకుంటూ వుంటారు. కార్టూన్ నేపధ్యం అర్ధమయ్యేంత సీన్ అప్పుడు లేదు కానీ, పీ.హెచ్.డీ లు సంపాదించడమనేది ఏ కారణంచేతో హాస్యాస్పదం అయ్యింది అని మాత్రం తెల్సింది. తరవాత రోగాల విషయంలో డాక్టర్లు, కేసుల విషయంలో కోర్టులు, ప్రజా సమస్యల విషయంలో పార్టీలు ఒకదానికొకటి పొంతనలేని థియరీలు, తీర్పులు, విధానాలు (respectively) పాటిస్తుంటే అప్పుడర్ధమైంది. అన్ని రంగాల పరిస్థితి ఇంతేనని.

ఈ మధ్య బుర్ర కంటే శరీరం ప్రధానం అని భావించే ఫిలాసఫీ ఒకటి బయలుదేరింది.  చెన్నై ఎక్స్ప్రెస్ రిలీజ్ అయినప్పుడు ఒక రివ్యూలో ఇలా రాసారు – రోహిత్ షెట్టి సినిమాకి వెళ్ళేప్పుడు బుర్ర బీరువాలో లాక్ చేసి వెళ్లాలని. అలాగే ఈ ఫిలాసఫీ లోతుల్లోకి బుర్ర బుద్ధీ అవసరంలేనివారే వెళ్ళగలరు. ఆ ఫిలాసఫీకి మూలస్తంభమైన ఒక సూత్రం –

జీవితంలో వంట చెయ్యడమంత టైం వేస్ట్ పని మరొకటి లేదు. వంట మీద సమయం వెచ్చించడం అంటే అంత మేరకి క్రియేటివిటీ కోల్పోయినట్టు. ఆ సమయంలో ఎన్నో ఉపయోగకరమైన పనులు చెయ్యవచ్చు. ఇంట్లో కిచెనూ, దాంట్లో వుండే వివిధ పరికరాలూ,.. అసలదంతా చెత్త……….

ఇలా సాగుతుంది నూతన తత్వశాస్త్రం.

ఇలాంటి థియరీని ఎంతమంది నమ్ముతారో, బలపరుస్తారో తెలీదు  కానీ (వాళ్ళకో దణ్ణం) పైన చెప్పిన ఉల్లిపాయ-సీ విటమిన్ థియరీలాగే మనం కూడా ఒక థియరీ తయారుచెయ్యచ్చు అది  –

జంక్ ఫుడ్డు తిని తీసిన సినిమాల్లోని చెత్త శాతము ఆ ఫుడ్డులోని జంక్ కి అనులోమానుపాతము (direct proportion)లో నుండును.

బావుందా థియరీ? బావుంటే ఆ ఫీల్ కి ఒక కప్పు కాఫీ తోడైతే ఇంకా బావుంటుంది. ఒకవేళ బావుండకపోతే ఆ ఫీలుక్కూడా కప్పు కాఫీయే మందు.

So, enjoy the twelfth cup of Kafeetva _/\_   🙂

kaafeetva10

అందమే ఆనందం=ఖిల్తే హై గుల్ యహాఁ=Where Eagles Dare=11th cup


అందమే ఆనందం, ఆనందమే జీవిత మకరందం .. పాడుకున్నప్పుడు, విన్నప్పుడు, అందులో ఏఎన్నార్ ఎక్స్ప్రెషన్స్ కి మురిసినప్పుడు

చల్లగా రావేలా , మెలమెల్లగ రావేల, వినీలా మేఘమాలా ... పాటలో బ్లాక్ & వైట్లో అందంగా పడే వర్షం చూసినప్పుడు

మేరె సప్నోంకి రానీ కబ్ ఆయేగీ తూ .. చూస్తూ, వింటూ ఆ సీన్లోకి వెళ్ళిపోయి రాజేష్ ఖన్నాతో జీపులోనో, షర్మిలా టాగోర్ తో టాయ్ ట్రెయిన్ లోనో ప్రయాణించేస్తున్నప్పుడు …

ఖిల్తే హై గుల్ యహా … పాడుకుంటూ శశికపూర్ తో సమానంగా రాఖీ కళ్ళల్లోకి చూస్తూ ఒళ్ళు మర్చిపోయినప్పుడూ

నవరంగ్ ధియేటర్లో Where Eagles Dare చూస్తూ రిచర్డ్ బర్టన్, క్లింట్ ఈస్ట్-వుడ్ తో కల్సి నాజీ ట్రూప్స్ ని నాశనం చేసేస్తూ పీకలోతు థ్రిల్లులో ములిగిపోయినప్పుడు

Raiders of the Lost Ark లీలామహల్లో చూసాక ఇండియానా జోన్స్ టైపు కెరీర్లో సెటిలైపోవాలని డిసైడ్ చేసుకుంటున్నప్పుడు..

(ఇవేకాదు ఇంకా చాలా వున్నాయి) … ఇవన్ని సందర్భాల్లోనూ కాఫీ గుర్తొస్తుంది,

వెంటనే వేడి వేడి కాఫీ తెల్లగా మెరిసిపోయే కప్పులో తాగాలనిపిస్తుంది.

అలా అనిపిస్తేనే పై సన్నివేశాలన్నీ నిజంగా, గాఢంగా మళ్ళీ మళ్ళీ చూడాలనిపించేలా చూసినట్టు.

కాఫీప్రియులే అలా చూడగలరు. అలా చూడగలిగిన వ్యక్తినే కాఫీత్వవాది అందురు. అతనికి కాఫీత్వ ఫిలాసఫీ తెలియకపోవచ్చు కానీ త్వరలోనే అతనికంటూ ఒక ఫిలాసఫీ, ఒక వరల్డ్ వ్యూ ఏర్పడిపోయి జీవితం కూడా అర్ధమైపోయి హాయిగా వుండగలుగుతాడు. జీవితంలో ప్రతీక్షణాన్ని – ఆ క్షణం తనకి కావలసినట్టు లేకపోయినానూ – ఎంజాయ్ చెయ్యడం ఎలాగో తెలిసినవాడై వుంటాడు.

ఇప్పుడు మీరు పదకొండో కప్పు కాఫీ(త్వ) తాగుతున్నారు.

KAAFEETVA9

ఫిలాసఫీ – ఋణమాఫీ – ఒక కాఫీ


ఫిలసాఫీ చదవని పాపము

ఋణమాఫీ చెయ్యని నేరము

ఒకకాఫీ త్రాగని దోషము

అవి కాఫీత్వము చదివిన పోవును

Note : చివరలో తధ్యము సుమతీ! యాడ్ చేసికూడా పై పద్యమును చదవవచ్చును.

kaafeetva8

కాఫీత్వంలోనె వుంది మనిషిజన్మ సార్ధకం … నైన్త్ కప్


kaafeetva7

ఐన్-స్టీన్ సిద్ధాంతాలు=కాఫీ. మరి భగవద్గీత? ఇది ఎనిమిదో కప్పు


ఫిజిక్స్ పాలిటి పరమాచార్యుడు, ఆల్బర్ట్ ఐన్-స్టీన్ కాఫీ గురించి ఏమన్నాడో తెలుసా ? (గణిత) శాస్త్రజ్ఞుడు అంటే కాఫీని సైన్సుసిద్ధాంతాలుగా మార్చే ఒక పరికరం అని. “A mathematician is a device for turning coffee into theorems.”  ఐనుస్టీనులవారు ఇలా సెలవిచ్చారంటే నమ్మనివాళ్ళు ఎలాంటివాళ్ళంటే – సపోజ్, ఫర్ సపోజ్! భగవద్గీత అంతావిని, ఆపైన విశ్వరూపం  చూసేసి కూడా  ఠాఠ్! నేను యుద్ధం చెయ్యనుగాక  చెయ్యనని అర్జునుడు  వెళ్లిపోయాడనుకోండి – అలాంటి అర్జునుడితో సమానులనమాట! అసలు ఐన్-స్టీన్ థియరీ ఆఫ్ రిలేటివిటీ తన పూర్వ జన్మలో కాఫీ అన్న రియలైజేషన్ !!! వౌ! మైండ్ బాగ్లింగ్! ఇంకా నయ్యం! కృష్ణ పరమాత్మకి వెన్న పట్ల వున్న ఆబ్సెషన్ మనకి తెలుసు కాబట్టి సరిపోయింది + మహాభారత సమయానికి కాఫీ లేదు. ఐన్-స్టీన్ మాటలు పట్టుకుని భగవద్గీత ఈజ్ నథింగ్ బట్ ఏ కప్ ఆఫ్ కాఫీ అన్నా అనేస్తారు కాఫీని కుహనా సెక్యులరిజంతో కల్తీ చేసే కొందరు మేధావులు.

kaafeetva6