గారెంటీ!! ఏపీ మరో సింగపూర్ కాబోతోంది. జ్యోతిష్యం కాదు, చరిత్ర చెప్తోంది.


స్టేటుని మరో సింగపూర్ చేసెయ్యాలన్న చంద్రబాబుగారి ఆకాంక్షలని, ఒకవేళ ప్రజలకి ఆ విషయంలో ఆసలేమైనా వుంటే వాటినీ నిజం చెయ్యాలని పాపం బీజేపీ వాళ్ళు తెగ ప్రయత్నిస్తున్నారు. కానీ మనకే వాళ్ళ నిజాయితీ, చిత్తశుద్ధి, (చెత్తశుద్ధి కూడా, స్వచ్ఛభారత్ స్లోగన్ వాళ్ళదే కదా)… ఇవన్నీ అర్ధమై చావట్లేదు. నమ్మబుద్ధి కావట్లేదా?

CBN tears

courtesy : eenadu

ఒకసారి మొన్నామధ్య సీఎం అసెంబ్లీలో భావోద్వేగానికి లోనైనా సన్నివేశం చూస్తే స్టేట్ సింగపూర్ అయిపోయే తరుణం ఎంతో దూరం లేదనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే, పందొమ్మిదివందల అరవైయ్యైదులో మలేషియా సింగపూర్‌ని ఫెడరేషన్ ఆఫ్ మలేషియా నుంచి బహిష్కరించినప్పుడు సింగపూర్ ప్రధమ ప్రధాని కూడా ఇలాగే భావోద్వేగానికి గురైన సందర్భం వచ్చింది. ఏ విధమైన సహజ వనరులూ లేని సింగపూర్‌ మనుగడ ఎలాగా అనేది అప్పుడాయనకెదురైన పెను సవాలు. ఆ కన్నీటి చుక్క తుడుచుకుని ఆయన  కార్యాచరణలోకి దిగిన తర్వాత ఎలాంటి చరిత్ర సృష్టించబడిందో సింగపూర్  వాసుల కంటే ఆ దేశం సాధించినవి చూసి నోరు తెరిచినవాళ్ళకే బాగా తెలుసు.

lee-kuan-yew-crying-national-tv

courtesy : Google.ipinions journal

ఒకప్పుడు సింగపూర్‌‌ని మలేషియా క్లిష్టపరిస్థితిలోకి నెట్టినట్టు ఆంధ్రులని ఆ దిశగా నెట్టడమే మోడీమేష్టారి దర్సకత్వంలో ఏపీలో పార్టీని అదేదో బలోపేతమో, ఏదో చేసేద్దామంటూ అమితాశాగారు, నాబార్డ్ నుంచి అప్పులిప్పించి అవి మేమే తీర్చేస్తామని పైసా రాల్చకుండా ఊరిస్తూ అ’ఋణ’జైట్లీగారు చేస్తున్న ఘనకార్యం. రామకార్యంలో పాల్గొన్న కోతులు, ఉడతల్లాగే ఈ ఘనకార్యంలో కూడా పాలుపంచుకునే జీవులుంటాయి. స్వామికార్యం, స్వకార్యం కూడా వాటి జెండాల్లో, ఎజెండాల్లో పెట్టుకుని పని చేస్తూ ఉంటాయి. ఈ రామాయణం అంతా అర్ధం కాక మనం గందరగోళ పడిపోతావుంటాం, అనవసరంగా.

రామాయణం అన్నాక పిడకల వేట అంటూ ఉంటుంది కదా? అలాంటిదే ఒక చిన్న స్నిప్పెట్. అలా అని ఉడతలు, మిడతల గురించి కాదు. రామకార్యంలో సుగ్రీవుడి స్థానంతో సమానమైన స్థాయి వున్న ఒకాయన ఈ మధ్య మోడీగారికి ఏపీ ప్రత్యేక హోదా గురించి అస్సలు అవగాహనే లేదు, ఎవరో రాసిచ్చిన చీటీ తిరుపతిలో చదివేశారు అని స్టేట్‌మెంట్ ఒకటిచ్చేసేప్పటికి మహా కన్ఫ్యూజన్‌లో పడిపోయారు జనం. ప్రత్యేకహోదా గురించి కాదీ కన్ఫ్యూజన్, మోడీ గారి చీటీలు చదవడం గురించి. ఇక్కడొక చోటేనా ఈయన చీటీ చదివింది? ఎక్కడ ఏం మాట్లాడినా అదే వ్యవహారమా అని. స్విస్‌‌బ్యాంకులలో మూలుగుతున్న నల్లధనాన్ని వెనక్కి రప్పించడం నుంచీ డీమానిటైజేషన్ వరకూ అన్నీ చీటీల మహాత్యమేనా కొంపదీసి అని కొందరికైనా అనుమానం కలిగుండకపోదు.

ఇంతే సంగతులు.

బై4నౌ 🙏

 ‌తూచ్… తూచ్ … హరిగారి కామెంటు చూసాక ఈ 👇పాత పోస్టు గుర్తుకొచ్చి, పీకేగారి జేఎఫ్‌సి ఇచ్చిన లెక్కల్ని బట్టీ అది నిజమైందనిపించి మళ్ళీ ఇక్కడ పోస్ట్ చేస్తున్నా …

Butterfly

ఇంకోసారి … ఇంతే సంగతులు మరియు బై4నౌ 🙏

వాట్సప్ ముచ్చట్లు 5: ME=M(y)E(go)


matheson3

(Photo Courtesy : Google)

మొన్న మా వాట్సప్ గ్రూప్‌లో ఓ ఇంటరెస్టింగ్ డిస్కషన్ జరిగింది. సందర్భం ఏంటంటే గ్రూప్‌లో ఒకళ్ళ వివాహ రజతోత్సవం. క్లాసుమేట్‌కి ఒక్కొక్కరూ ఎవరి శైలిలో వారు అభినందనలు గుప్పిస్తున్నారు. ఒకతను – జిడ్డు కృష్ణమూర్తిగారి స్కూల్లో చదవు వల్ల అలవడిన మంచి కవితాత్మకత + సామాజిక స్పృహ + కరుణార్ద్ర హృదయం తన పోస్టుల్లో మామూలుగానే నింపుతూ ఉంటాడు – తన అభినందన సందేశాన్ని కూడా అలాగే మలిచాడు. అందులో మొదటివాక్యం – Our Friend _ _ _ _, A Deep and Beautiful Lake Filled with Wisdom and Wit (సౌందర్యం, గాంభీర్యం నిండిన సరోవరంలాంటి మనసున్న మన స్నేహితుడు _ _ _ _) నా దృష్టిని ఆకర్షించింది, ఆలోచనల్ని కదిలించింది. సరోవరానికి అందం, ఆకారం, అస్తిత్వం ఎలా వస్తాయి?ఒక మనసుకి ఆ సరోవరమంత సహజంగా భావసౌందర్యం, గాంభీర్యం ఎలా అలవడతాయంటూ ప్రశ్నలు కురిపించింది. ఇంతలో గ్రీటింగ్స్ అందుకుంటున్న స్నేహితుడి కృతజ్ఞతల రూపంలో వచ్చాయి సమాధానాలు. ఇలా 👇 –

(ఇంగ్లిష్‌ కాలమ్ అతను వాట్సప్ కోసం క్లుప్తంగా రాసినది. తెలుగుస్తంభం (కాలమ్ = స్తంభం అనే వుంది మరి ఆంధ్రభారతిలో) ఏమో నా సొంత ఆంధ్రీకరణం. ఏది సేఫ్ అనిపిస్తే అదే చదువుకోండి. 😆)

A lake,

Gets its depth from the geography

Its beauty is not its own, but of –

  • the reflections of sky, clouds and mountains
  • the rain and rivulets flowing into it
  • the wind appearing as its ripples
  • the life teaming within
  • the Sun, Moon and stars hovering over it
  • woods and the world surrounding it

What I think ‘I am’ is not me,
Its you, you ALL
my Society🙏
my Friends🙏
my Family 🙏
my World 🙏
You made the ‘Me’🙏
I am a mere me, just M(y)E(go) 🙏

సరోవరానికి అందం, గాంభీర్యం(లోతు) ఎలా వస్తాయి?

లోతు అనేది నైసర్గికంగా వచ్చిన లక్షణం. సరస్సు ఏర్పడాలంటే లోతుగా వున్న ప్రదేశం ఉంటేనేకదా సాధ్యమయ్యేది?

మరి సరోవరపు సౌందర్యం సంగతి?

లోతైన ప్రదేశంలో నిలిచిన నీళ్ళలో –

  • ప్రతిఫలించే నీలాకాశం, మేఘాలు, పర్వతాలు
  • అందులోకి ప్రవహించే వాగులు, వంకలు;
  • చిరుగాలి గిలిగింతలకి తొణికిన చిరునవ్వుల్లాంటి అలలు
  • కాసారమే సంసారంగా బ్రతికే జంతుపక్షిజలచరాదులు
  • తటాకాన్ని తమ వెలుగులతో నింపి, అందులో తమ ప్రతిబింబాల్ని చూసుకోవాటానికా అన్నట్టు అనుదినమూ అరుదెంచే సూర్య, చంద్రులు, తారావళి
  • కొలను చుట్టూ పరుచుకున్న హరిత ప్రకృతి

ఇవన్నీ లేకుండా సరోవరానికి ఒక ఉనికి, ఒక అస్తిత్వం, గుణగణాలు, … ఎలా వస్తాయి? అవేవీ లేనప్పుడు అది ఉట్టి నీరు అవుతుంది కానీ సరస్సు అవుతుందా?

మీరంతా ప్రశాంత సుందర మందిరమైన కొలనుగా చూస్తున్న నేను నిజంగా “ఆ నేను” కాను. ఒక అహాన్ని మాత్రమే.

నా గాంభీర్యత అని మీరంటున్న ఆ లోతు నాది కాదు. నా చుట్టూ ఉన్న సమాజం, ప్రపంచం ద్వారా నాకు సంక్రమించిన గుణం.

నా మానసిక సౌందర్యం అని మీరంటున్న గుణం అది నిజానికి నాకు తెలియకనే, నేను అడగకనే నా సమాజం, నా సంస్కృతి – అంటే మీరు, నా స్నేహితులు, నా కుటుంబం, నా ప్రపంచం – నాకు అందించి నాకు నేర్పించినవే.

నేను అనేవాడిని నిజంగా లేను. మీరు చూస్తున్న “నేను” నిజంగా మీ ప్రతిబింబమే.

నిజమేనేమో కదా? ఇలా ఆలోచిస్తే మనిషికి బ్రతుకు కాస్త ఈజీ అవుతుందేమో కదా?

అవ్వచ్చు.

ఇంతేసంగతులు. బై4నౌ. 🙏

మెటీరియలిస్ట్ 🐊మకరాన్ని🐊 వదిలించే 🔥Someక్రాంతి☀


ఉగాది ఇంకా మూణ్ణాలుగు నెలల దూరంలో వుందని మర్చిపోయిందో, భోగిమంటల సంగతి దేవుడెరుగు ఎడతెరిపి లేకుండా పట్టిన ముసురుతో పాటు ముసురుకున్న బద్ధకం వదిలించుకోవాలనుకుందోగానీ ఈసారి మావూళ్లో కోయిల తొందరపడి ముందే కూసేసింది.  దట్టంగా పట్టిన మబ్బుల వల్ల సూర్యుడు మకర సంక్రమణం చేశాడా లేదా తెలీకుండానే మకరసంక్రాంతి వచ్చేసింది. ఆలిండియా రేడియోలో చెప్పేవాళ్ళు దేశమంతా సంక్రాంతి ఆనందోత్సాహాలతో జరుపుకుంటున్నారు అని. కానీ అలాంటివేం లేకుండానే సంక్రాంతి రోజంతా ఆఫీసులో గడిపి సాయంత్రం ఇంటికెళ్తూ టాక్సీ కోసం వెయిట్ చేస్తుంటే  ఆకాశంలో వాన మబ్బులు, ఆ చెట్లూ, మిలమిలలాడుతున్న స్ట్రీట్ లైట్లూ వగైరాలన్నీ చూసి ఓ ఫోటో తియ్యాలనిపించింది. తీశా . అక్కడితో అయిపోతే ఎలా? కుదరదు కదా! అందుకేనేమో టాక్సీ ఎక్కాక ఆ కింద రాసిన తవికా వాక్యాలు బుర్రలోంచి నోట్ పాడ్ మీదకి  ఒలికాయి. అక్కడితో ఆగితే  కూడా కుదరదనుకుంటా. ఎత్తిపోతల పధకం పెట్టి నోట్ పాడ్ మీంచి బ్లాగులోకి మళ్ళించా. ఇక్కడితో ఆగిపోతే మీ అదృష్టం. ఆగలేకపోతే తరవాత మీ యిష్టం. 😀😀😀

(మనుషులు గంగిరెద్దులైన మోడర్న్ మార్కెట్ ఎకానమీల్లో —

మబ్బులే  గొబ్బిళ్ళు

డిసిప్లిన్డ్ గా నుంచున్న చెట్లే పూలు

రంగుల లైట్లే పసుపూ కుంకాలు

ఆటోమొబైళ్లే ఎడ్లూ, బళ్ళూ 

రోడ్ల మీద గీతలే ముత్యాల ముగ్గులు 

జీతాలే చేతికందిన పంటలు

నిలబెట్టుకున్న మానవత్వాలే  నూత్న వస్త్రాలు 

రావాలి ప్రతి ఏటా మకర సంక్రాంతి

కావాలి మెటీరియలిస్ట్ మకరాన్ని వదిలించే some క్రాంతి )

అందరికీ (రైతన్నలతో సహా🙏) సంక్రాంతి⚘ మరియు some క్రాంతి🌋 (అదేంటో నాకూ అంతు పట్టట్లా !!🤔) శుభాకాంక్షలు. తరవాత మీ యిష్టం.🙏

Thirumala to Corcovado (తిరుమల శిఖరాన జాలువారె….Corcovadoగిరిపై పొంగి పొరలె…)


Last June, when I was in Brazil, I had a chance to visit Christo, Christ the Redeemer, before boarding the return flight. On the way up the Corcovado mountain, I felt like hugging that “Man” of Love. But forgot all about it while enjoying the breathe-taking views of Rio de Janeiro all around. I was pleasantly surprised  when our guide asked me to pose like that 👇. 

I never mentioned my thoughts to him and I am practical enough to think that it is a pose popular with tourists. But didn’t see any others posing like that while I was there. But, it was enough to make me feel that my visit was “acknowledged” 🙏🌹.

Still, there is a gap. The gap between the two pairs of hands, Jesus’ and mine!

That seems to symbolize the gap that exists between the emotive Heart and the calculative Mind. That gap reminds me of  our beloved Ghantasala’s own composition on Lord Venkateswara, “నీ కొండకు నీవే రప్పించుకో (roughly meaning, “Lord! Lend me your helping hand to reach your abode..”)…,” in which Ghantasala says, “మా మనస్సు మా హృదయం పరస్పరం శతృవులై మా లోపలి దివ్యజ్యోతి మసకేసి పోతున్నది…(the misalignment between my mind and my heart is making the divinity within dimmer and dimmer)”

As I finish writing this post, another thought occurred to me. My feelings about the gap between human and divine occurred in the presence of a divinity situated atop a mountain. And, Ghantasala’s words were an outpouring in the presence of another mountain-top divinity. With a desire to connect the two experiences, separated in time by about four decades, I am now trying to understand the similarity (shoud I say Unity?) of thoughts in the presence of two different manifestations of divinity. I also need to know if the difference is in human thoughts or in divine manifestations.

🌹🌹🌹

ఆకాశంలో మర్డర్ జరిగినట్టు లేదూ? సూరీడు నెత్తురు…


పొద్దు పొడుస్తున్నప్పుడు కానీ, పొద్దు గుంకుతుంటేగానీ సూరిబాబుని చూస్తే ఆకాశంలో మర్డర్ జరిగినట్టు లేదూ? సూరీడు నెత్తురుగడ్డలా లేడూ??.. అని “రావు గోపాల్రావు” టైపు కంట్రాక్టర్లకి అనిపిస్తుంది కానీ అందరికీ అలాగే ఎందుకనిపిస్తుంది? అసలెందుకనిపించాలి?

లోకో భిన్న రుచిః

పుర్రెకో బుద్ధీ జిహ్వకో రుచీ

ఏ గూటి చిలక ఆ పలుకే పలుకుతుంది

ఏకం సత్ విప్రాః బహుదా వదంతి ….

ఇలాంటి సామెతలన్నీ నిజం చెయ్యడానికైనా ఒక్కోళ్ళకీ ఒక్కో విధంగా అనిపించాలి. అనిపిస్తుంది.

అందువల్ల —

ఒకళ్ళకి పడమట సంధ్యారాగం అనిపించొచ్చు.

సంధ్యారాగం అంటే సంగీతంలో అదొక రాగం అనుకునే నాలాంటివాళ్ళు తొలిసంధ్య వేళలో తొలిపొద్దు పొడుపులో, తెలవారే తూరుపులో వినిపించే రాగం భూపాలం, యెగిరొచ్చే కెరటం సింధూరం… అనే దాసరి రచనని హమ్ చేసుకోవచ్చు. (కెరటం ఎగిసి రాకుండా ఎగిరి రావడం ఏంటో అనే సందేహం ఒక పక్కన పీడిస్తున్నా సరే)

మరొకళ్ళకి అరిచేత్తో సూర్యోదయాన్ని ఎలా ఆపలేరో సూర్యాస్తమయాన్ని కూడా ఆపలేరు అనే అర్ధంపర్ధంలేని ఆలోచన రావచ్చు.

కందగడ్డలాంటి సూర్యారావుగారి మొహం చూస్తే పద్యాలూ అవీ రాయడం వచ్చిన వాళ్లకి కందపద్యాలు రాసెయ్యాలనిపించొచ్చు.

ఇంకొకళ్ళకి అరుణకిరణాలు, ఎర్రజెండాలు, ఇంక్విలాబులు తప్ప ఇంకేం గుర్తుకురాక పోవచ్చు. విప్లవభావాలుంటే – “బూర్జువా కత్తి గుండెల్లో దిగబడిన బడుగు సూరీడు …” టైపు కవిత్వాలు ఆ సూరీడి రక్తంలా మబ్బుల మధ్య సందుల్లోంచి ప్రవహించొచ్చు.

కొందరికి ఆకాశంలో ఒలికిన ఆవకాయ ఊట, అందులో బోర్లా పడిన జాడీ కనిపించి నోట్లో నీళ్ళూరొచ్చు.

ఎందరికైనా ఎన్నైనా అనిపించొచ్చు. ఈ రోజు సాయంత్రం ఇంటికొస్తూనే మాస్టర్ రూమ్ కిటికీలోంచి కనబడిన దృశ్యం నాచేత అదిగో 👇అలా అనిపించింది.

StarSlip

కొద్ది నిమిషాల ముందు ఆ నక్షత్రం మా ఇంటి కిటికీ పక్క నుంచి భూమి ఆవలి పక్కకి జారిపోయింది. తెలుగురక్తం కనక A while ago, a star slipped by my window towards the other side of the globe అంటూ ఆంగ్లంలో కూడా యధాశక్తి వెలగబెట్టింది.

ఇంతే సంగతులు. బై4నౌ 🙋‍

 

 

ప్రకృతి ఒడి – అది ఒక బడి Battering Bee-Eater & a Fluttering ButterFly


TEACHER NATURE

When I saw that blue throated bee eater battering an unfortunate bee (or a dragon fly) I thought, “End of one journey!!.”  The phrase became a quote – “End of one journey is the beginning of another,” when I noticed that the bird was a fledgling. That was not supposed to be the end of the story. While taking care not to scare the bird off I was absorbed in observing the bird through the lens and was clicking the camera off trying to capture all the battering bee-eater’s postures. Thus I had no idea that there was a Tawny Coster on the scene. I realized the presence of the beautiful butterfly flying past the colorful bee-eater while viewing the picture on my laptop at home. I don’t know if the TawnyCoster had a close shave for it escaped the attention of not one but two birds – one busy with the Just-Caught and the other, the one some distance away on the same perch, scanning the thin air for the Yet-To-Be-Caught. The thought that the butterfly had a lucky escape caused my quote to expand. It became, “End of one journey is the beginning of another and an extension of yet another.” I felt satisfied that I got some David Attenborough-style expression to display the frozen colorful drama with. Once I started decorating the photo with the words my thoughts instinctively began to connect the natural world with our own world and couldn’t help but add this somewhat sad observation – “End of one journey is the beginning of another and an extension of yet another. That’s valid for natural world. Fortunately human world is where that law is being overcome and unfortunately it is STILL a “beeee…..ing overcome”-thing.” 

(It is only after writing this up that I checked natural history references about the bee-eaters’ favorite menu and its not a good news for butterflies. That pretty Tawny Coster had a close shave.)

తేనెటీగనో, తూనీగానో ముక్కున పట్టుకుని మింగడానికి సిద్ధమౌతున్న ఆ పచ్చరెక్కపిట్టని చూడగానే అనిపించింది “ఒక జీవన పయనం ఆగింది,” అని. అది కొత్తగా రెక్కలు విప్పి గూటినుంచి బయటపడి జీవన సమరంలో అడుగిడిన పిల్లపిట్ట అని తెలియగానే ముందనుకున్న మాట కాస్తా, “ఆగిన ఆ పయనం మరో కొత్త జీవనయానానికి నాంది,” అన్న ప్రకృతిసూత్రంగా మారింది. వీలైనంత దగ్గర్నుంచి ఆ పచ్చరెక్కపిట్టని ఫోటో తియ్యాలన్న ధ్యాసలో, అది కంగారుపడి ఎగిరిపోకూడదని మెల్లిగా అడుగులో అడుగేస్తూ , చకచకా కెమెరా క్లిక్కుమనిపిస్తున్న నా కంటికి టానీ కోస్టర్ అనే ఆ సీతాకోక చిలుక కనబడలేదు. వీకెండ్ మార్నింగ్ బర్డ్ వాక్ అయ్యాక ఇంట్లో ఒక్కో ఫోటో చూస్తున్నప్పుడే చూసాను. పచ్చరెక్కపిట్టలు తేనెటీగలు/తూనీగల పాలిటి యమకింకరులని తెల్సుగానీ ఆకుచిలకల పాలిటి ఏ కింకరులో తెలీదు. బట్, వాటికీ యమదూతలే కావచ్చనే ఊహతో చూస్తే మాత్రం ఈ ఆకు చిలక పెద్ద ప్రమాదాన్నే దాటేసిందనుకోవాలి. ఒకటి కాదు రెండు పిట్టల మధ్య నుంచి ఎగురుతూ పోయింది. ఒకటి అప్పుడే పట్టిన పురుగుని మింగడంలో బిజీగా వుంటే రెండోది – గాల్లో ఎగురుతున్న ఏ ప్రాణులకోసం దీక్షగా చూస్తోందోగానీ – ఈ సీ.కో.చి.ని పట్టించుకోలేదు. వెంట్రుకవాసిలో భూమ్మీద నూకలు చెల్లకుండా – కాదు కాదు – భూమ్మీద పూరేకులు చెల్లిపోకుండా తప్పించుకుందన్న చిన్న సంతోషం మదిలో మెదిలిన ప్రకృతిసూత్రాన్ని కొంచెం సవరించిందిలా –   

ఒక పయనానికి తుది,

మరో యానానికి నాంది

జరుగుతున్న కధకి కొనసాగింపు

ఈ మూడు వాక్యాలూ అలా ఆ ఫోటోకి అతికించేసి, “ఆహా! డేవిడ్ ఎటెన్‌బరో లెవెల్లో ప్రకృతి చెప్పే నీతుల మీద కామెంటరీ రాసేసాను కదా,” అనుకుంటుండగా ఆలోచనలు మానవలోకం వైపుకి మళ్ళాయి, అసంకల్పితంగా. అవును, ఆ పైనున్న వాక్యాలు జంతుప్రపంచానికి సరిపోతాయి, మరి మన లోకానికీ? అదృష్టం, శతాబ్దాల పరిణామక్రమంలో మన లోకం ఆ ప్రకృతిన్యాయాన్ని అధిగమించింది. దురదృష్టం ఏంటంటే ఈ అధిగమించే ప్రక్రియ పూర్తవ్వడానికి ఇంకా ఎన్ని శతాబ్దాలు పడుతుందో??   

(ఈ చిన్ని టపా పూర్తి చేసాగ్గానీ పచ్చరెక్క పిట్టలు ఎక్కువగా పట్టి తినే ప్రాణులేవో తెలుసుకోవడం అవ్వలేదు. తెలుసుకున్నదేంటంటే ఆ సీతాకోక చిలుక “బ్రతుకు జీవుడా,” అని తన భాషలో తప్పక అనుకుని వుంటుంది, రెండు అందాల యమదూతల మధ్యనుంచి తను ఆడుతూ పాడుతూ ఎగిరి వచ్చేసానని గుర్తించాక.)

Here is the original picture without color enhancement –

DSC_0208-1

 ***

Whatsapp ముచ్చట్లు(4) – రాతలన్నీ అమందానంద “కంద”ళిత హృద”యాటవెలదు”లైన వేళ…..


తొమ్మిదో క్లాసు నుంచీ డిగ్రీ ఫస్టియర్ వరకూ అదృష్టం బావుండి మంచి అధ్యాపకులు దొరికితే లాంగ్వేజి క్లాసుని మించిన ఆటవిడుపు  ఇంకోటుండదు. ఫిజిక్స్, లెక్కలు, ఎకనామిక్స్, వగైరా ఐతే కూటి కోసం లేకపోతే కూలీ కోసం అదీకాకపోతే కట్నం కోసం చదివే కోటి సబ్జెక్ట్ల మధ్య పడి అప్పుడప్పుడే నలుగుతున్న కుర్ర బ్రెయిన్లకి తెలుగు, ఇంగ్లిష్ క్లాసులు మంచి రిలీఫ్. ఇప్పుడైతే తెలుగు పద్యాల గురించి రాయట్లేదులెండి. తెలుగు పద్యాలు వినీ, చదివీ అవి అర్ధమైతే ఆనందించడమే తప్ప వాటి గురించి మాట్లాడే కెపాసిటీ లేదు మరి. ఒకవేళ కెపాసిటీ వున్నా (వుందని నేననుకున్నా) మాలిక “ఉత్పలమాలి”కైపోయి, బ్లాగర్లంతా అమందానంద “కంద”ళిత హృద”యాటవెలదు**”లైన వేళ తెలుగు పద్యాల గురించి మాట్లాడ్డం అంత వీజీ కాదు. మంచిదీ కాదు. అంచేత ………. (ఆటవెలది అంటే ఒక రకం పద్యవృత్తం అనే మీనింగు మాత్రమే తీసుకోండి మహాప్రభో!!)

రెండుమూడ్రోజుల క్రితం Whatsapp కబుర్లలో అనుకోకుండా అమెరికన్ కవి రాబర్ట్ ఫ్రాస్ట్ ప్రస్తావన వచ్చింది. దాంతోపాటు తొమ్మిదిలోనో, పదిలోనో చదివిన, కాదు, విన్న Ozymandias by P.B. Shelley; From a Railway Carriage by Robert Louis Stevenson; ఇంటర్లో విన్న Arabia by Walter De La Mare; డిగ్రీ ఫస్టియర్లో విన్న La Belle Dame sans Merci by Keats; Stopping by Woods on a Snowy Evening by Robert Frost ఇవన్నీ గుర్తొచ్చాయి. మొదటి రెండు పద్యాలూ చెప్పిన రామయ్యసారు, అరేబియా పద్యం అద్భుతంగా వారం రోజుల పాటు వివరించిన పి.సుబ్బారావు మాస్టారు, చివరి రెండు పద్యాల్లో ఒక్కోదాంట్లో వారం రోజుల పాటు ముంచి తేల్చిన లయోలా కాలేజి  ఆంగ్లోపన్యాసకులు ‘కీట్స్’ రెడ్డిగారు అందరూ స్మృతిపధంలో మెదిలి నా వందనాలందుకున్నారు.

రాబర్ట్ ఫ్రాస్ట్ అనగానే ఇండియన్స్‌కి పోయెట్రీలో ఆసక్తి ఉన్నవాళ్ళకి, లేనివాళ్ళక్కూడా మొట్టమొదట జవహర్లాల్ నెహ్రూ తన ఆఫీసు టేబుల్ మీద ప్రతిరోజూ తనకి కనపడేలా పెట్టుకున్న ఫ్రాస్ట్ వాక్యాలు గుర్తుకొస్తాయి. అవి –

And miles to go before I sleep,

And miles to go before I sleep.

నెహ్రూగారి దృష్టిలో  miles to go అంటే పంచవర్ష ప్రణాళికలు, పంచశీల పధకాలు, నాన్-అలైన్మెంట్ మూవ్-మెంట్లూ, ……. ఇలాంటివే కదా ! ఇలాంటివే అని అందరూ అనుకోరు (అది వేరే విషయం😉), ఇంకెలాంటివో కూడా ఉంటాయని కొందరు అనుకుంటున్నారు. అనుకోమని అందరికీ నూరిపోస్తున్నారు కూడా. ఒక చరిత్రని తిరగేస్తే ఇంకో చరిత్రని మరగెయ్యాలి. ఇలా తిరగా మరగా వెయ్యడంలో అసలు చరిత్ర ఏంటో, ఏది కరెక్ట్ వెర్షనో ఎవడికీ తెలీదు. ఒకసారి తిరగబడిన చరిత్ర పాలిటిక్సుకి తప్ప ఎందుకూ పనికిరాదు. అంచేత అదక్కడితో వదిలేద్దాం.

కానీ కవిగారి దృష్టిలో ఆ మైళ్ళకి అర్ధమేంటి? బిఫోర్ ఐ స్లీప్ అనడంలో ఆయన ఉద్దేశం ఏంటి అని ఇప్పటికీ చర్చోపచర్చలు జరుగుతూనే వుంటాయిట. అసలు రాబర్ట్ ఫ్రాస్ట్ గారి కవిత్వంలో పదాల కన్నా శబ్దానికి ప్రాధాన్యత ఎక్కువట. కొందరికి ప్రకృతి సౌందర్యానికి పులకరించిన కవి పులకరింతలా వినిపిస్తే ఇంకొందరికి శిశిర ఋతువుని జీవనసంధ్యకి ప్రతీకగా అభివర్ణించినట్టు అనిపిస్తుంది. షరా మామూలుగా ఇక్కడ (ట) తగిలించలేదు. ఎందుకంటే కాలేజిలో మొదటిసారి విన్నప్పటి నుంచీ ఇప్పటి వరకూ ఈ కవితలో రెండు అర్ధాలూ స్ఫురిస్తున్నాయి, మొదటిది కొంచెం తక్కువగా, రెండోది బాగా ఎక్కువగా.

Stopping by Woods on a Snowy Evening

BY ROBERT FROST

Whose woods these are I think I know.

His house is in the village though;

He will not see me stopping here

To watch his woods fill up with snow.

My little horse must think it queer

To stop without a farmhouse near

Between the woods and frozen lake

The darkest evening of the year.

He gives his harness bells a shake

To ask if there is some mistake.

The only other sound’s the sweep

Of easy wind and downy flake.

The woods are lovely, dark and deep,

But I have promises to keep,

And miles to go before I sleep,

And miles to go before I sleep.

కవితలో ఎదో మాజిక్కుంది కదా? వాట్సాప్‌లో ఫ్రాస్ట్‌ని గుర్తు చేసుకున్నప్పుడు మాత్రం ఆ మాజిక్ కానీ, నెహ్రూ గారు కానీ, ఫ్రాస్టుగారి కవిహృదయం కానీ గుర్తు రాలేదు. వాళ్ళిద్దరికీ అస్సలు తెలీని నేటి సోషల్ మీడియా ప్రభావం ఒక్కటే పన్జేసింది. ఏంచేస్తాం? కాల మహిమ  😆 టెక్నాలజీ మహత్యం 😂. పన్జేసి ఫ్రాస్ట్ కనక ఈ కాలం వాడైతే ఆ చివరి రెండు లైన్లు ఎలా రాసివుండేవాడా అనే వైపుకి పోయాయి ఆలోచన్లు. పోక ఏం చేస్తాయి? ఎంత సేపూ గడ్డ కట్టిన ప్రకృతి, జీవన సంధ్యలూ, ముసురుకుంటున్న చీకట్లు, తీరని ఇక్కట్లు, తనివి తీరని ముచ్చట్లు వీటి చుట్టే తిరగమంటే ఆలోచన్లకి మాత్రం చిరాకు పుట్టదా? అలాంటి చిరాకు పుట్టో, పొద్దున్న ఫోన్ ఓపెన్ చెయ్యగానే  కనిపించే దాదాపు వంద పెండింగ్ మెసేజిల మీద చిరాకు పుట్టో, ఆ మెసేజీల్తో వచ్చే ఫోటోలు, వీడియోలు దురాక్రమించే మెమరీ స్పేస్ తల్చుకుని కలిగిన చిరాకు వల్లోగానీ, కొత్త డైరెక్షన్లో పయనించిన ఆలోచన్లు నెహ్రూగారి రెండు ఫేవరిట్ లైన్లనీ తిరగ రాసి పట్టుకొచ్చాయి ఇలా 👇.

Screenshot_20171118-201253.png

Messages to read before I sleep

Messages to forward before I sleep

Pictures to like before I sleep

Videos to watch before I sleep

👌s&👌s to check before I sleep

👏s&👏s to post before I sleep

GBs & GBs to delete before I sleep

ఏంచేస్తాం? కాల మహిమ  😆 టెక్నాలజీ మహత్యం  😂

ఇంతే సంగతులు. బై4నౌ

🙏

 

 

భయపెట్టిన భగవద్గీత + అభయం ఇచ్చిన శివశంభో స్వయంభో ((భ)వనభోజనానికిది సీక్వెల్)


భయంకరమైన హెచ్చరిక : మొదటి ఎపిసోడ్ మర్చిపోయినా, అస్సలు చదవకే పోయినా …🌇(భ)వన🌿 భోజనం🌾 + ♬మైక్-టెర్రరిజం😈+ “మరలిరాదా మానవలోకం? తనకి దూరమైన🐦వనాల కోసం🐒…”

టైటిల్ చూస్తే “భ” గుణింతంలా వుంది కదా. ఒక రెండు “భో” లు తగ్గించా. అయినా అలాగే వుంది. అనుకోకుండా అలా వచ్చేసింది కానీ ఇందులో వున్న “భ”కారాలన్నీ మనిషికి నిత్యావసరాలు, అత్యవసరాలు కూడా. “భ” గుణింతంలో చాలా వేదాంతం వుంది. ఈ టైటిల్ రాస్తుంటే వచ్చిన కాసిని “భ”కారాల ప్రభావానికే నాలాంటి పామరుడు ఆ మాత్రం వేదాంతం రాయగల్చాడంటేనే “భ” గుణింతం ఎఫెక్ట్ ఏంటో అర్ధమైంది. టపా చివర్లో వుంది ఆ “భీ”జాక్షర విస్ఫోటనం. దానికి ముందు భోజనం ముగించి వన-వాకింగ్ వెళ్లి వస్తుంటే రెండు అనుభవాలు కలిగాయని చెప్పా కదా అవి – వృక్షాల నీడన పక్షులు, సీతాకోకచిలకలు, ఉడతలు, మిడతల వెంటపడిపోతుంటే … చూసే ఇంట్రెస్టుండాలేగానీ గడ్డిపోచల అంచుల్లో, ఆకులపైనా, అలముల వెనకా, చెట్ల బెరళ్ళ పైనా, లోనా; పూల కేసరాలలో; గాలి లేకపోయినా కదులుతున్న కొమ్మల మధ్యన ఒకటని కాదు …  ఎన్నెన్ని రకాల జీవాలు కనిపిస్తాయో! అవన్నీ కనిపించాయి. మినియేచర్ గడ్డిపూలల్లో దాగుండే ఇంతకు ముందెప్పుడూ చూడలేదే అనిపించే సౌందర్యం, కంటికి కనిపించనంత చిన్నగావుండే ఆ పూల అందాల్ని, మకరందాల్నిఆస్వాదించడానికి లిల్లీపుట్ సైజు ప్రాణుల ఆరాటాలు, వాటి జీవనపోరాటాలు… అవీ కనిపించాయి. బైటికి అడుగు పెడుతూనే ఏషియన్ గ్లాసీ స్టార్లింగ్స్ అనే ఎర్రటి కళ్ళు నల్లటి మెరిసే ఈకలతో వుండే చిన్న పక్షుల్ని తరుముతూ చైనీస్ స్పారో హాక్ (ఒక రకం డేగ) కంటబడింది. కెమెరా రెడీ చేసుకునేలోపు స్టార్లింగ్స్, హాక్ – అన్నీ చెట్ల గుబుర్లలో కనుమరుగయ్యాయి. అంతలో డ్యూయెట్లు పాడుకుంటూ అల్లిబిల్లీగా ఎగురుతున్న రెండు సీతాకోకచిలుకలు, వాట్ని డిస్టర్బ్ చేస్తూ మరో రకం సీ.కో.చి ఎదురయ్యాయి. ఎంత ప్రయత్నించినా వాటి వేగాన్ని కెమెరా అందుకోలేక ఫోటోలు సరిగ్గా రాలేదు. కానీ మనసులోంచి పెన్-డ్రైవ్‌లోకి కాపీ చేసే టెక్నాలజీ వస్తే ఏకంగా పేద్ద వీడియో రెడీగా వుంది. సీ.కో.చి.లు కొమ్మల్లో రెమ్మల్లో గాలికి ఎగిరిపోతున్నట్టు తాగినవాడు తూలిపోతున్నట్టు ఎగురుతుంటే మనకి కవిత్వ భావాలు, పద్యాలు, పాటలు రావచ్చు. వాటి అందాలు, రంగులు, ఆ అందాలు, రంగులతో అవి మనకిచ్చే సందేశాలు అలాంటివి మరి (👉నేనెక్కడున్నాను, ఎలా వచ్చాను, ఎక్కడికిపోతానులాంటి ప్రశ్నలు నాబుర్రలో మెదిలే ప్రశ్నేలేదు). కానీ సీ.కో.చి.లు ఆకుల్లో, కొమ్మల్లో, రెమ్మల్లో దారి కాని దారులలో దేని కొరకో పదేపదే దేవులాడేది గుడ్లు పెట్టేందుకు తగిన , చీమలు అవీ లేని సరైన చెట్టు కోసం, ఆకు కోసమూను. అల్లీబిల్లీగా, అడ్డదిడ్డంగా, దారీ తెన్నూ లేనట్టూ,… అలా ఎందుకు ఎగురుతాయంటే మనకి అందంగా కనిపించాలనా? కాదు. అదో టెక్నిక్. పక్షులనీ, ఊసరవెల్లులనీ తప్పించుకోడానికి చేసే మాన్యూవరింగ్. ఆ చిరుప్రాణులు తమ చిన్న జీవితాల్ని కాపాడుకునే పోరాటం, తాము కాలగర్భంలో కలిసిపోయేలోగా తమ జీవితాలకి ఎక్స్టెన్షన్ గా ఇంకొన్ని చిరుజీవులకి జన్మనిచ్చే ఆరాటంలో భాగంగా చేసే విన్యాసాలు, ప్రదర్శించే విలాసాలు మన మనసుల్లో మొలిపించే భావాలు, ఆవిష్కరించే అర్ధాలు ఏడాదికోసారైనా పునశ్చరణ చేసుకుని సహజత్వంతో మమేకమయ్యే అవకాశం వనభోజనం. రికార్డింగ్ డాన్సులు, ప్లాస్టిక్ ప్లేట్లు, ధ్వనికాలుష్యం, మైకు-తీవ్రవాదం, కులభోజనాలు …. ఇవన్నీ సహజత్వంలోకి వస్తాయా? లేక వాటిని సరికొత్త సహజత్వంగా మార్చుకుంటున్నామా? ఏమో? … ఇలా ఆలోచిస్తూ కొన్ని పిట్టల్నీ, పూవుల్నీ, మనకి గ్రహాంతరవాసుల్లా కనిపించే ఒకట్రెండు కీటకాల్నీ కెమెరాలో బంధించి (అదుగో 👇) తిరిగి (భ)వనభోజనశాల వైపు నడిచాను. ఓ

DSC_0748

వందగజాల దూరంలో కాళ్ళు మొరాయించాయి మళ్ళీ వనాల్లోకి పద మహాత్మా అని ప్రాధేయపడుతూ. అందుక్కారణం చెవులు. “జాతస్యహి ధృవో మృత్యుః ధృవం జన్మ మృతస్యచ ….” అంటున్న ఇంతకు ముందు చెప్పిన మైకోగ్రవాది (మైకు+ఉగ్రవాది, గుణసంధి) గళం చెవుల్లో పడి కాళ్ళ వరకూ ప్రసరించడమే కాళ్ళ మొరాయింపుకి రూట్ కాజ్. ఆ “గీతా” కారుడు ఎంత కరుడు కట్టిన మైకోగ్రవాదంటే, ఆయనకో బిరుదిచ్చే ఛాన్సు కమలహాసన్‌కివ్వండి ఆయన అపశృతి హాసన్ అనే బిరుదు కన్సిడర్ చెయ్యకపోతే నన్నడగండి. అంత తీవ్రఉగ్రవాది. అరె, “మీకు బిరుదిస్తాం, సార్! ఆ సంగతి అనౌన్స్ చెయ్యాలి. ఆ మైక్ ఇలా ఇవ్వండని మా శ్రీమతి + తన కార్యవర్గం ప్రాధేయపడినా, “ఠాఠ్, వీల్లేదు. అనుకున్న శ్లోకాలన్నీ పాడాల్సిందే. అవి పాడకుండా భగవద్గీత ఆపడం మంచిది కాద,”న్చెప్పి మొత్తం పాడి కానీ వదల్లేదుట. తరవాత్తెల్సింది. సో, కాళ్ళ సలహా పాటించడమే మంచిదనిపించింది. “జాతస్యహి ధృవో మృత్యుః ధృవం జన్మ మృతస్యచ” అనేటటువంటిది ఎంత తప్పించుకోలేని నిజమైనా ఇప్పుడీ గీతాపఠనం ఆలకించి మరీ దాన్ని స్వయంగా నిరూపించడం అవసరమా అనికూడా అనిపించింది. కాళ్ళు చెప్తున్నది కూడా అదే అని అర్ధమైంది.

ఇలాంటి మైకోగ్రవాదే ఒకావిడ కూడా ఈ ఊళ్ళో వుంది. అయితే ఆవిడ అరవావిడ. మామీ కాదు గానీ కర్నాటక సంగీతం మీద “తనదైన బాణీ”లో కసి తీర్చుకుంటూ ఉంటుంది. కానీ ఆవిడ గురించి ఇప్పుడు చెప్పను. ఒకేసారి ఖలిస్తాన్ ఉగ్రవాదుల్నీ, కాశ్మీర్ టెర్రరిస్టుల్నీ హాండిల్ చెయ్యడం మిలట్రీకే కష్టం కదా? మనమెంత. అంచేత ఇంకోసారెప్పుడైనా చెప్తాను.

ఆ విధంగా (భ)వన భోజనశాల వైపు వెళ్ళకుండా మళ్ళీ చెట్టూ-పిట్టా-పురుగూ-పుట్రాల వెంట పడ్డాను. ఈసారి అదుగో ఆ చిన్ని చిన్ని పూల తేనె తాగుతున్న అంతకంటే చిన్ని సీ.కో.చి. లు కనిపించి, కెమెరాలో దూరిపోయాయి.

DSC_0784

కాస్సేపటికి గీతాపఠనం పూర్తయిందన్న సూచనగా కుడికన్ను అదిరింది, కాళ్ళూ అవునన్నాయి. అవునంటూనే అటువైపు నడవడం మొదలెట్టాయి. వాటితోపాటు మనసులో ఆలోచనలూ నడుస్తున్నాయి. జనం, వనం, భోజనం అన్నీ బావున్నాయి కానీ ఏదో వెలితి. భువనభవనుడు, భావనాభోజనుడు అయిన ఆద్యంతరహితుణ్ణి కార్తీకమాసం పొడుగునా ఇంట్లోనో, గుళ్ళోనో దీపాలు, అభిషేకాలతో అర్చించిన వాళ్ళే వనభో’జను’లంతా, నేను తప్ప. దేవుడు మొత్తం అర్ధమైపోయాడన్న అహంభావం కావచ్చు, కర్మకాండ పట్ల విముఖత కావచ్చు, విగ్రహారాధనలో కలిగే ఆధ్యాత్మికభావాల మోతాదు సరిపోక కావచ్చు, – ఇవేం కాదు ఒళ్ళుపొగరు, బద్ధకం అన్నా కాదని ఆర్గ్యూ చేసే ఇంట్రెస్టు లేదు –  ఏదైతేనేం మొత్తానికి ఈ మధ్య గుడికి వెళ్ళడం కంటే ప్రకృతిలోనే పశుపతి లీల చూస్తూ, అందులో మనమూ భాగమే కదా అనుకోడమే ఎక్కువ తృప్తిగా అనిపిస్తోంది. కానీ, గుడీ, పూజగదీ, దీపం, అభిషేకం,…. అన్నిటి మీదకీ మనసు పోతూ వుంటుంది అప్పుడప్పుడూ. అవే కదా ఒకప్పుడు –

సర్వనామధరం శాంతం సర్వరూప ధరం శివం

సచ్చిదానందరూపమద్వైతం సత్యం శివం సుందరం

— అనే భావన వైపుకి నడిపించింది. అందుకే మనసు వాటిని మిస్సవుతుంది. ఇప్పుడూ అదే జరిగింది. ఇలా ఆలోచిస్తూ నడుస్తుంటే అప్పుడు కనిపించాడాయన. వనభో’జనభవనం’ చుట్టూ వున్న పూలమొక్కల్లో. ఆకులో ఆకునై పువ్వులో పువ్వునై అంటూ.

ఎవరాయన? ఎవర్నైతే మనం అర్ధం చేసుకోలేకపోయినా తను మనని పూర్తిగా అర్ధం చేసుకుని మనకిష్టమైన రూపంలో మనకి కనిపిస్తాడో ఆయనే కనిపించాడు, “ఎంత మాత్రమున ఎవ్వరు తలచిన, అంత మాత్రమే నేనూ..” అంటున్నట్టు, మూఢభక్తుడు తిన్నడికి కారడవిలో కనబడిన కాళహస్తీశ్వరుడిలా. ఆయన్ని హృదయంలో, ఆయన రూపాన్ని కెమెరాలో బంధించాను వేంరనే …

VanaLinga

వారం రోజుల్నుంచీ ఈ టపా పూర్తి చెయ్యాలని ఎంత ట్రై చేసినా కుదరక ఇవాళే ఎలా కుదిరిందో ఆయనకే తెలియాలి. ఇది రాస్తూ –

పత్రపుష్ప పూజసేయ మనసు కరుగునా

మంత్రమో తంత్రమో తెలియనైతినే

పూజలేవొ సేవలేవో ఎరుగనైతినే

అనుకుంటున్న మనసు చేత ఆయనే  –

వనాయనమః వనలింగాయనమః || పుష్పాయనమః పుష్పలింగాయనమః

పత్రాయనమః పత్రలింగాయనమః || వృక్షాయనమః వృక్షలింగాయనమః

హరాయనమః హరితలింగాయనమః

అనిపించాడు.

కెమెరాలో బంధితుడైన ఆ హరితారుణకాళేశ్వరుడిని చూస్తుంటే దయానంద సరస్వతీ స్వామి విరచిత కీర్తన గుర్తొచ్చింది.

BhoSambho

ఆ విధంగా వనభోజనానికి నా మనసుకి నచ్చే రీతిలో ముక్కంటి ముగింపునిచ్చాడు. నాకోసం వచ్చాడు. నాకు బాగా నచ్చాడు.

ఇక్కడి వరకూ చదివితే చాలు. తరవాతొచ్చే “భ” గుణింత వేదాంతం కూడా చదవాలని కంపల్షన్ ఏం లేదు. ఎందుకంటే ఇక్కడివరకూ రాయించింది అదుగో ఆ 👆 “పైవాడు.” ఇక్కడ్నుంచీ వచ్చేదానికి ఆయన పూచీ ఏం లేదు. తర్వాత మీ యిష్టం 😉 😈 ….

అధ శ్రీ “భ” గుణింత వేదాంత ప్రారంభః

భృతి, భోజనం, వనం లేకుండా ఈ భువనంలో భ్రతకడం యంకరం. యం (=పాపభీతి) లేని, గవద్గీత వినిపించని సమాజంలో భ్రతుకు దుర్భరం. వనంలో వనం ఎందుకుంది? భోజనంలో జనం ఎందుకున్నారు? వనాలు కొట్టెయ్యకుండా వనాలు కట్టుకోండి. భోజనం లేని జనాల బాధల్ని పట్టించుకోండి అని గుర్తు చెయ్యడానికే భాషనిలా మలిచారేమో భారతీయ భాషాకారులు.

శంభుడి అయహస్తానికి అసలైన అర్ధం ఏంటో తెల్సుకుంటేగానీ లాభం లేదు, యం పోదు. భో-శంభో అని మనసు పిలవందే, భావనలో వుడు స్వయంభువుడు కానిదే భేషజాలు, భూషణాలు, భౌతికబేధాలు, భ్రాంతులు, విభ్రాంతులు, దిగ్భ్రాంతులు… స్మమై విభూతి కావు. ఆదిభిక్షువు అం’తరంగం’లో(ఇక్కడ “మమ” అనుకోండి) అవతరిస్తేగానీ లోభం మానుకోడం, సొంత లాభం కొంతైనా వదులుకోవడం అనే కాన్సెప్ట్లు అర్ధమే కావు.

ఇంతే సంగతిః

బై4నౌః

🙏😊🙏

 

🌇(భ)వన🌿 భోజనం🌾 + ♬మైక్-టెర్రరిజం😈+ “మరలిరాదా మానవలోకం? తనకి దూరమైన🐦వనాల కోసం🐒…”


goodmorning1

మొన్న శనివారం పొద్దున్నే నా కెమెరాలో చిక్కిన ఆ కొంగ నా గుడ్ మార్నింగ్ మెసేజిలో M అక్షరంగా –

అందంగా చందంగా సలలితభావ నిష్యందంగా

ఒదిగిపోతే వచ్చిన చిన్ముద్రలు👌 చప్పట్ల👏తో వాట్సప్ దద్దరిల్లి అద్భుతంగా మొదలైంది వారాంతం. మీక్కూడా అదే గుడ్మార్నింగ్ చెప్పకుండా ఉండలేకపోతున్నా.

మా శ్రీమతి వాట్సప్ గ్రూప్‌లో లేడీస్ అంతా కల్సి ఆదివారం వనభోజనాలు అన్నారు. శని, ఆదివారాలు రాగానే పూటకి రెండు, మూడు గంటలు వనాల్లో వనచరాల వెంట కెమెరా పట్టుకు తిరగడం, ఆ నాలుగు పూటలూ పూటుగా తిని సోమ-టు-శుక్రవారం రొటీన్లో పడిపోడం అలవాటు పడుతున్న నాకు వనంలోనే భోజనం అంటే అంతకంటే ఏం కావాలి? ఏం అక్కర్లేదు. కానీ ఆ ఐడియాకి ఎగిరి గంతెయ్యాలనేం అనిపించలేదు. ఎందుకంటే చిన్నప్పుడెప్పుడో కట్టాసుబ్బారావు తోటకెళ్ళి చేసిన వనభోజనం, అప్పుడు తిన్న- కాదు ఎవరో తినిపించిన 😊 – కొబ్బరిపాల పరమాన్నం ఇప్పటి వరకూ మర్చిపోలేదు. ఇంకొన్నాళ్ళకి – అంటే మరీ ఎక్కువ రోజులేం కాదు ఇంజినీరింగ్‌‌ చదువులోకి వచ్చాకే – మా తోటలోనే తాతా-సమేతులై అమ్మమ్మ, నానమ్మలు, పిన్నిలు, బాబాయిలు, కజిన్స్… అందరితో స”మేతం”గా కలిసి చేసిన వన సమారాధనలు మర్చిపోడం అసలే కుదరదు. అంతకంటే మర్చిపోలేనిది ఫ్రెండ్స్ అందరం అటో పదమూడు, ఇటో పదమూడు కిలోమీటర్లు సైకిళ్ళు తొక్కి మా తోటలో లేలేత కొబ్బరినీళ్ళతో, ఇళ్ళనుంచి పట్టుకెళ్ళిన కారియర్ భోజనాలు పంచుకుని తిన్న ఒకేఒక్క సందర్భం. సహజ వాతావరణంలో, మరీ పల్లెపట్టుల్లో కాకపోయినా చిన్న చిన్న పట్నాల అంచుల్లో చేసిన అలాంటి వనభోజనాలకి ఫొటోజెనిక్ వనాల్లో, కాండోమినియం ఫంక్షన్ హాల్స్‌లో, ప్లాస్టిక్ ప్లేట్లలో, మాటిమాటికి స్మార్ట్ ఫోన్లు చెక్ చేసుకుంటూ చేసే (భ)వనభోజనాలు ఎలా సరితూగుతాయి? అంచేత ఎగిరి గంతెయ్యలేదు. ఐనా, ప్రవాసమహిళాలోకం ఈసారి ఎలాగైనా ఎప్పుడూకంటే బాగా పూర్వపు వనభోజనాలకి ఇంచుమించు సరిసాటి అయ్యేలా నిర్వహిస్తాం అని కంకణాలు కట్టుకుని బయల్దేరేప్పటికి వాళ్ళని ప్రోత్సహించాలన్చెప్పి కంకణం కట్టుకోకుండానే నేనూ బయల్దేరా. అన్నమాట నిలబెట్టుకుంటూ సంసారాల్లో స్ట్రెస్ మేనేజ్ చెయ్యడం ఎలా అనే అంశం మీద సైకియాట్రీతో పాటు సంస్కృతం చదువుకుని సనాతన సంస్కృతి పాటిస్తున్న ఓ అచ్చ తెలుగు డాక్టర్ గారి చేత మంచి ప్రసంగం ఇప్పించారు. ఆయన చెప్పిన విషయాల్లో పాశ్చాత్యసంస్కృతి గురించి, విదేశీయుల మెటీరియలిజం గురించి మనలో సాధారణంగా వుండే అపోహల్లో ఒకదాని గురించి ఆయన చెప్పినది – బహుశా అది నేనూ గమనించి వుండడంవల్లనేమో – నాకు బాగా నచ్చింది. పెద్దవాళ్ళైన తల్లిదండ్రులని చూసుకోవడంలో కొందరు పాశ్చాత్యులు (& చైనీయులు కూడా) చూపించే శ్రద్ధా-ప్రేమా అత్యద్భుతం. ఉద్యోగాలు వదులుకున్నవాళ్ళూ, పెళ్ళిళ్ళు మానుకున్నవాళ్ళు, నర్సులు/ హాస్పిటల్స్ సంరక్షణలో కాకుండా తమంతట తామే పెద్దల్ని చివరివరకూ అంటిపెట్టుకు కాపాడిన వాళ్ళు అనేకమంది అని చెప్తూ వాళ్ళలో కొందరు ఇదే విషయాన్ని మన సంస్కృతినుంచి నేర్చుకున్నామని చెప్పడం ఇంకా నచ్చింది. కారణం – మన సంస్కృతి గురించిన గర్వం + దాన్ని గుర్తించిన విదేశీయుల భావవైశాల్యంపై గౌరవం. విచిత్రంగా – గర్వం, గౌరవం – రెండు పదాలూ గ,ర,వ అనే అక్షరాలనుంచే పుట్టాయి. పరస్పర గౌరవం ఉన్నచోటే గర్వించడం అనేదానికి అర్ధం అని చాటుతున్న “అక్షర”సత్యమా ఇది? ప్రసంగం అయిన వెంటనే భోజనాలు. అచ్చతెలుగు వంటకాలు – ఇంక్లూడింగ్ అవర్ హోం-మేడ్ (తెలుగు, తెలుగు !!) – సృష్టిస్థితిలయాలన్నీ స్వగృహంలోనే మా చేతుల్లో, సీసాల్లో, నోళ్ళలో (respectively 😆) పొందే – శాకంబరీ దేవీ వరప్రసాదంతో సహా – వడ్డించేశారు. భోజనాలయ్యే సమయానికి ఔత్సాహిక, వర్ధమాన, స్వయంప్రకటిత గాయనీగాయకులు గళాలు సవరించుకున్నారు. ఒకాయన ఘంటసాల భగవద్గీతని అందరికీ తన గళంలో వినిపించాలని కుట్ర చేస్తున్నట్టు ఇంటెలిజెన్స్ సమాచారం అందింది. అప్పుడే భోజనాలకి దూరంగా వున్న వనాల్లోంచి వడ్రంగిపిట్ట కూత పెట్టింది. తీతువుపిట్ట బిజీగా వుండి వడ్రంగిపిట్టకి తన ఉద్యోగ బాధ్యతలు అప్పచెప్పిందా అనిపించింది, రానున్న “ఉపద్రవా”న్ని సూచిస్తూ ప్రకృతి స్తంభించిందా అనిపించేలా పొద్దున్నించీ పడుతూ అందర్నీ చల్లగా ఉంచిన వాన ఆగింది. పావుగంటలో వాతావరణం వెచ్చబడింది. అసంకల్పిత ప్రతీకార చర్యగా చెమటలు కారడం మొదలైంది. ఈ శకునాలకి తోడు వనదేవతలు “ఏఁవఁర్రా! భోజనాలు చేసారు. మరి వనాలు చూడరా?,” అంటూ ప్రశ్నిస్తున్నట్టు అనిపించింది. అంతలో పొద్దున్న (భ)వనభోజనసీమలోకి ప్రవేశిస్తూనే కనబడిన ఓ ముద్దొచ్చే దృశ్యం – ఫోటో తీసుకున్నా – గుర్తొచ్చింది. నాలుగేళ్ల పసివాడికి వర్షం తప్పించుకోడానికో మరిదేనికో గడ్డిలోంచి బయటికి వచ్చి గచ్చునేల మీద  ఆఘమేఘాల మీద ఆదరాబాదరాగా వెళ్ళిపోతున్న నత్త కనిపించింది. వాళ్ళ నాన్నతో కలిసి దాన్ని చూస్తూ, ఏవేవో అడుగుతూ ఎంజాయ్ చేస్తున్నవాడి బుల్లి బుర్రలో చిన్న అందమైన ఆలోచన మెరిసింది. ఆ నత్తకి ఇతర జంతువులతో స్నేహం కలపాలని. తనతో తెచ్చుకున్న బుల్లి బుల్లి అడివిజంతువుల బొమ్మలు నత్త చుట్టూ పెట్టాడు. వాటి “కబుర్లూ, ఆటలూ” చూస్తూ సంబరపడుతున్నవాడిని చూడగానే వనభోజనం చేసిన ఫలితం, పుణ్యం, ఆనందం అన్నీ ఒక్కసారే కలిగేసాయి.

snail & animals

వనభోజనాల్లో జనం, భోజనంతో పాటు వనం తప్పనిసరి అని అవేమీ తెలియని పసివాడి చేత “మరలిరాద మానవలోకం? తనకి దూరమైన వనాల కోసం…” అంటూ ప్రకృతిమాత ఇచ్చిన సందేశమా ఇది అనిపించింది.

అదే అదునుగా తీసుకుని చెట్టూ పిట్టా పురుగూ పుట్రాలని ఒకసారి పలకరించి వచ్చే వంకతో అక్కణ్ణించి బయటపడితే మైక్-టెర్రరిజం నుంచి తప్పించుకోవచ్చని చెవులూ, కళ్ళూ, కాళ్ళూ, వాటికి వంత పాడుతూ కెమెరా సణుగుడు మొదలు పెట్టాయి. ఎప్పుడు బయల్దేరతానా అని చెప్పులు కూడా ఎదురు చూస్తున్నట్టు అనిపించింది. ఇలా అనిపించడాన్నే కన్వీనియెంట్ థింకింగ్ అని, యాంటీ-సోషల్ థింకింగ్ అనీ కొందరంటారు. కానీ ఆత్మరక్షణ మన జన్మహక్కు. వాళ్ళ మాటలస్సలు పట్టించుకోకూడదు మనం. చెట్లు, చేమల్లో తిరిగేప్పుడు దోమలు, చీమలు తెగ కుడతాయి. మైకు-తీవ్రవాదుల బెడదతో పోలిస్తే వాటి కాట్లు ఫిష్-స్పా లో చిరుచేపలు పాదాల్ని గిలిగింతలు పెట్టినట్టు వుంటాయి. సో, వనభోజనంలో సగానికి అంటే భోజనానికి, టిక్కు పెట్టేసి, మిగిలిన సగం, వనవిహారానిక్కూడా టిక్కు పెడదామని బయల్దేరిపోయాను, వడ్రంగిపిట్ట కూత వినబడిన దిశగా …”వెడలెను కెమెరాపాణి, అడవులబడి, పక్షుల వెంబడి…” అంటూ వనదేవతలు పేరడీలు కడుతుండగా…

వనసంచారం నుంచి తిరిగి భవనసీమల్లోకి వస్తుంటే రెండు అనుభవాలు ఒకటి కాస్త కామెడీది, రెండోది కార్తీక వనభోజనానికి ఆహ్లాదకరమైన ముగింపు అనిపించే ఆధ్యాత్మిక స్పర్శ (=Spiritual Touch) వున్నది కలిగాయి. అవి వచ్చే టపాలో.

బై4నౌ 😊🙏

***