Category: హృదయాం’తరంగం’

Beauty is in the “I” of the Beholder

bfly 02

Hi! If you continue to read till the end it is the beauty, the colors and the tenderness which the mother-nature had endowed me with that prompts you to do so. I think. And I think I am right! Because I believe that beauty is in the eye of the beholder. If you think I am right then I have a story to share with you and you might like to share it with others who you think might benefit from it. But, before the story I want to say something about the beauty which as the beholder you have in your eye; the beauty that caused your exhilaration at my beauty – it is nothing but the quality that makes you love Nature, Beauty, Truth, Freedom and the underlying Oneness of all beings. I know, because that quality is what gave me the beauty that flowed from your eyes through your mind into your fingers moving them to make that click. Now the story –

My life started as a cater pillar, an ugly and fat cater pillar whose sole occupation was to eat, eat and eat more. I was always in a hurry to eat, to gobble up whichever tender leaf or delicate flower that my eyes fell on. I was consumed by an eagerness to consume everything. I never knew that things have feelings and that those feelings make an impact on us. But, that was until in a fateful moment, a moment in which my mind, almost by accident, registered a flower’s frightful shudder at my sight. That was when I, for the first time in my life, had a thought. I can even say that it was the first time I sensed there was something called “I” in me. From that moment on, Thinking started in me and I started to BE. Being caused an aspiration in me for BEEing. Yes, you heard it right. I coined this word Beeing. It means my endeavor to be like a honey bee. My yearning to adopt a honey bee’s way of living lead to the metamorphosis that transformed an ugly, greedy cater pillar into a butterfly.

As I said, I learnt thinking, about me as well as others, when I first saw a flower’s feelings as I was devouring it. Yes, I devoured it in spite of an uneasy feeling welling up within my heart. Today I call it guilty conscience. But then I couldn’t help eating up that tiny, fragrant flower as eating was the goal as well as the means of my existence. I came to know much later that the kind of existence I lived had taken up many forms. Ego-centrism, narcissism, materialism, chauvinism, etc. at individual level and racism, fascism, imperialism, expansionism, fanaticism, etc. at a collective level. I also understand that these ’isms’ are causing much destruction, violence, war and environmental disasters to the detriment of earthlings including my friend Honey Bee and I. Yes, we are threatened, our populations are getting isolated and going locally extinct. Am I digressing?  Okay.  The spark of guilty conscience that a flower’s disgust caused in me gradually grew into a roaring fire stoked up by the death cries of a thousand flowers. It burnt me from within until I could feel the flowers’ pain from without. And that’s when I happened to see the inspirer of my metamorphosis, the Honey Bee. I saw him, or rather her? No, It’s neither. Honey Bee is just It and is largely free of all kinds of ego, even that associated with gender. Honey Bee’s is the true being. It never hurts a flower while collecting nectar and repays the flower’s favor by spreading its pollen. It has a formidable weapon but uses it only in self-defense. Its life is spent in building and supporting its society. Its livelihood? Perfect model of non-violent symbiosis. A Flower fails to tremble in disgust at the sight of a Honey Bee. Rather, it laughs beautifully, and in ecstasy, as the bee carries its pollen, knowing that the purpose of its life is fulfilled.

Why can’t I be a Bee? Why this life of predation? What for is this parasitic existence?

I wanted a meaning for my life, a purpose for living. And I yearned for it so powerfully that I wept, I prayed and I tugged at the feet of that invisible primal power that brought me into ‘this’ all-consuming existence. Then I imprisoned myself in my own cocoon lest I feel tempted again to re-embark on my destructive career. Made a final and quiet promise to myself that I would either turn into a bee-like being or I return whence I came. I don’t know what happened thereafter but I opened my eyes to see a new “I”. Mother Nature turned me into a BEEing bestowing on me all the colors and the delicacy of the flowers that I once ate. Now I do everything like a bee does. Well, almost. I am happy. More than that nobody, including myself, hates me. I am no longer a all-consuming, shall I say, desire-fulfilling machine. I have a purpose, Live Beautifully and Let other beautiful things Live.

Did I go through a state of Samadhi like an Indian sage? Did I attain to a state of Nirvana of a Buddha?  Or was I swept away by the flow of Universal Love that flooded the heart of a Jesus? I don’t know. I don’t need to know. All that I know and experienced was a sense of unity with the entire universe, a touch of the invisible thread that binds all beings. I think that feel is what manifests as the beauty, the colors, the tenderness and the freedom that you see in my form, in my movements and in my way of living. And that’s what resonates in you as your love for Nature, Beauty, Truth, Harmony Freedom and the underlying Oneness of all beings. Now, please do not think that this story is meant to benefit you in anyway because you already have it in you, the Universal Love, which, I feel, sparked your interest in Beauty is in the “I” (the personality, the character, the nature, the soul) of the Beholder. This story is for those who are very close but are yet to touch the invisible chord within that plays the music of Universal Love. Hope it will reach them !!!


హాపీబర్త్ డే టు డియర్ లార్డ్ శ్రీరామ…

Wishing Many Many Happy Returns

of Lord SriRama with His Family and Friends

into this world & to EVERY




ఆర్ యూ బయింగ్ డైమండ్స్? థింక్ అబౌట్ టైగర్స్ టూ.

WHY(ఎందుకు)WE(మనం)ARE(ఉన్నాం)? ౧

సముద్రవసనే దేవీ! _/\_ నీరుకంటే బీరు తేలిగ్గా … 😦 ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!

ఆర్ యూ బయింగ్ డైమండ్స్?థింక్ అబౌట్ టైగర్స్ టూ!!

tiger daimond

ఆర్ యూ బయింగ్ డైమండ్స్? ప్లీజ్ థింక్ అబౌట్ టైగర్స్ టూ. యెస్, ముందు పులి కావాలా? డైమండ్స్ కావాలా? తేల్చుకుంటే మంచిది.

ఇదేం పిచ్చి? పులికి, డైమండ్స్‌కి మధ్య చాయిస్ ఏంటి? అనిపిస్తే పోస్టు మొత్తం చదవాలి. అప్పటికీ అలాగే అనిపిస్తే…….. ఓ _/|\_  😦 

డైమండ్స్ వద్దు, పులి కావాలి అంటే వెయ్యి హెక్టార్ల అడవి నిలబడుతుంది. పులి గిలి జాన్తా నై, డైమండ్స్, డైమండ్ మైన్స్, అవి తెచ్చే లాభాలు, ఉద్యోగాలు, ఎట్సెట్రా కావాలి అంటే వాటన్నిటికీ కలిపి మనం చెల్లించాల్సిన మూల్యం ఎంతో, ఏమిటో ఒక్కసారి ఆలోచించాలి  –

ఒక కారు ఇరవైఆరువేల మైళ్ళు నడిస్తే విడుదలయ్యే కార్బన్ డయాక్సైడ్ ఎంత ఉంటుందంటే ఒక ఎకరం స్థలం మొత్తం పచ్చటి చెట్లతో నిండివుంటే ఆ చెట్లన్నీ కలిసి ఆ బొగ్గుపులుసువాయువుని పీల్చుకోడానికి ఒక సంవత్సరం పట్టేటంత. వెయ్యి హెక్టేర్లు అంటే 2470 ఎకరాలు. వెయ్యి హెక్టేర్ల అడవి నాశనం అయితే 2470 కార్లు ఒక్కొక్కటీ ఇరవైఆరువేల మైళ్ళు ప్రయాణిస్తే విడుదలైన కార్బన్ డయాక్సైడ్‌ని చెట్లు కాక ప్రజలే పీల్చుకోవాల్సి వస్తుంది. అందువల్ల వచ్చే రోగాలవల్ల బాగుపడేది డాక్టర్లు, మందుల కంపెనీలు, కార్పొరేట్ హాస్పిటల్సూ.

ఒక ఎకరం నిండా ఉన్న చెట్లు ఎంత ఆక్సిజన్ వదిలిపెడతాయంటే పద్దెనిమిదిమంది ఒక సంవత్సరం పాటు పీల్చగలిగినంత. వెయ్యి హెక్టేర్లలోవున్న చెట్లు 2470 x 18 = 44,460 మందికి ఒక ఏడాదికి అవసరమైనంత ఆక్సిజన్ విడుదల చేస్తాయి.

ఇంతటి మూల్యం ప్రజలు చెల్లిస్తే లాభాలు పట్టుకుపోయేది ఒక ఎమ్మెన్సీ. పరోక్షంగా బాగుపడేది మెడికల్ ఇండస్ట్రీ. మరోపక్క  డైమండ్ ఇండస్ట్రీ. ప్రస్తుతం మధ్యప్రదేశ్‌లో ఈ పరిస్థితి నిజం కాబోతోంది.

పెంచ్ టైగర్ రిజర్వ్‌కి, నవర్దేహి వైల్డ్‌లైఫ్ శాంక్చువరీకి మధ్యవున్న అటవీప్రదేశంలో వజ్రపుగనుల తవ్వకానికి మైనింగ్ దిగ్గజం రియోటింటో శతవిధాలా ప్రయత్నిస్తుంటే మన కేంద్రప్రభుత్వం అందుకు లైసెన్సులివ్వడానికి సహస్ర విధాలా ప్రయత్నిస్తోంది. ఒక అడవి నుంచి మరో అడవిలోకి వెళ్ళడానికి పులులు వాడుకునే కారిడార్ ఈ ప్రాంతం. మైనింగ్ ప్రారంభమైతే అడవి నుంచి అడవికి పులుల కదలికలు ఆగిపోతాయి. వేటకి, జంటని వెతుక్కోవటానికి వాటికున్న అవకాశాలు తగ్గిపోతాయి. పులి పేరున ఎన్నెన్నో అటవీప్రాంతాలు రక్షించబడి దేశంలో సహజ ప్రకృతి నిలబడుతోంది. పులిని దాని సహజవాతావరణంలో చూడ్డానికి వచ్చే టూరిస్టులవల్ల ఆ చుట్టుపక్కల చాలా మందికి జీవనోపాధి కలుగుతోంది. కాలుష్యనివారణ, భూగర్భజలాల పరిరక్షణ అనే రెండు అతి ముఖ్యమైన ప్రయోజనాలు కలుగుతున్నాయి. ఇవన్నీ కాదనుకుని వజ్రాల ఉత్పత్తిలో ప్రపంచంలో మొదటిస్థానం ఆక్రమించాలని ఇండియా ప్రయత్నించడం అవసరమా?

హే! భూమాతా! వజ్రాలు కొనే ప్లాన్‌లో వున్నవారికి కలలో కనబడి ఒక ముడివజ్రాన్ని తవ్వి తీసి, ప్రాసెస్ చేసి అమ్మడంలో ఎంత పర్యావరణ నష్టం కలుగుతుందో, ఎంత అనారోగ్యం వ్యాపిస్తుందో చెప్పరాదా? ఒక డైమండ్ నెక్లెస్ కొంటె ఇంకెన్నిరెట్లు ఎక్కువగా ప్రకృతికి, ప్రజలకి నష్టం జరుగుతోందో  వివరించరాదా?

హే! భారతమాతా! మా ప్రభుత్వాన్ని ఒక పచ్చచీర కొనిపెట్టమని అడగరాదా?


షిర్డీసాయిని పూజిస్తే?.. 65+98=163ఏళ్లనుంచీ….

తెలుగువాళ్ళూ! ఉగాదిపచ్చడి RECIPE మార్చండి! అర్జెంట్!

WHY(ఎందుకు)WE(మనం)ARE(ఉన్నాం)? ౧

చైనాలో రవీంద్రనాథ్ టాగోర్ కాంట్రావర్సీ !!!

WHY(ఎందుకు)WE(మనం)ARE(ఉన్నాం)? 001

మొదటి అల

ఈ ప్రశ్న ఎప్పుడూ తలెత్తని మనిషి నిజంగా అదృష్టవంతుడు(రాలు). ఈ మీమాంస మొదలైన మైండ్‌కి ప్రశాంతత దొరకడం కష్టం. ఒకవేళ దొరికినా అది తాత్కాలికమే, టెంపరరీ ఫినామినన్. ఎందుకు టెంపరరీ? ఎందుకంటే, మనిషి ఉనికే టెంపరరీ కనక. ఈ ప్రపంచంలో, ప్రపంచం మరీ చిన్నది, విశ్వంలో Uncertainty is the only Certainty. నదిలో కొట్టుకుపోయే నీటిచుక్క తను ఆవిరైపోయేవరకూ తనో పేద్ద నదిననే అనుకుంటుంది. ఆవిరై మేఘాల్లో చేరిపోయాక? తనో కుములో నింబస్ మబ్బునని అనుకుని ఉరుములు, మెరుపులతో నానా హడావిడీ, ఆర్భాటం చేసేస్తుంది. వర్షంగా కురిసి బురదగానో, వరదగానో మారేవరకూ. దానికి తెలీని సంగతి ఏంటంటే తన ఐడెంటిటీ, నీటి బిందువు నుంచీ మహా సముద్రం వరకూ మధ్యలో బురద, వరదతో సహా ఎలాగైనా మారొచ్చు అని.

వెయ్యికోట్లఏళ్ళ క్రితం బిగ్‌‌బాంగ్‌తో మొదలైన ఈ దృశ్యప్రపంచంలో మనిషి పాత్ర ప్రవేశించి కొన్ని క్షణాలే అయింది. ఇంతలోనే మనిషి బుర్రలో ఎన్ని ప్రశ్నలు? ఈ పూటకి నూకలెక్కడ దొరుకుతాయ్? నుంచీ భూమ్మీద నూకలు చెల్లాక ఎక్కడికి పోవాలి వరకూ. అన్నిటికీ జవాబులు దొరుకుతున్నాయా? అది డౌటే. జవాబుల కోసం వెతుకుతున్నామా అంటే ముందు అడగాల్సింది అసలు ప్రశ్నలు వేస్తున్నామా అని…..

ఏడు బిలియన్ల జనాభాలో ప్రశ్నలు వేసుకుని, జవాబులు వెతుక్కునే లగ్జరీ ఎంతమందికి దొరుకుతుంది? ముందీ ప్రశ్నకి ఆన్సర్ వెతకాలి. అక్కర్లేదు, కురుక్షేత్రంలో మొట్టమొదటి ప్రపంచయుద్ధం జరిగినప్పుడు (1914 – 18 జరిగింది రెండో ప్రపంచయుద్ధం) అర్జునుడికి అర్జెంటుగా వై వియ్ ఆర్ అనే ప్రశ్నకి సమాధానం కావాల్సొచ్చింది. కృష్ణుడు కూడా అంతే అర్జెంటుగా విశ్వరూపం చూపించి హడలగొట్టేవరకూ యుద్ధం చెయ్యనని భీష్మించుక్కూచున్నాడు. ఆ తరవాత “అర్జునా! కోట్లాదిమందిలో ఓ పదిమందికో ఇరవైమందికో ఇలాంటి ప్రశ్నలు వేసుకోవడం, సమాధానాలు వెతకడం అనే హాబీ ఉంటుంది. వాళ్ళలో ఏ ఒక్కడికో మాత్రమే కరెక్ట్ ఆన్సర్ తెలిసే అవకాశం వుంటుంది,” అని తేల్చేసాడు(సింది) పరమాత్మ. అందువల్ల ఎవరికైనా ఎగ్జిస్టెన్షియల్ డౌట్స్ వచ్చాయంటే పరమాత్మ షార్ట్ లిస్టు చేసిన పదీ ఇరవై మందిలో వారూ ఉన్నట్టే లెఖ్ఖ. ఐతే, చివరికి సెలక్ట్ అయ్యేది ఒక్కరే కదా! తనెందుకు “ఉన్నాడో” వాడికి తెలిసిపోయింది కనక వాడితో ప్రపంచానికి, ప్రపంచంతో వాడికి గొడవేంలేదు.


నేనెక్కడున్నాను, ఎలా వచ్చాను, ఎక్కడికిపోతానులాంటి ప్రశ్నలు నాబుర్రలో మెదిలే ప్రశ్నేలేదు


నా జీవితం ఒక అనాకారి గొంగళిపురుగుగా మొదలైంది. అప్పట్లో నాకు నేనూ, నా తిండీ తప్ప మరేం తెలీదు. పచ్చనిఆకు అంటే నా దృష్టిలో తిండి, అంతే. నేనెక్కడున్నాను, ఎలా వచ్చాను, ఎక్కడికిపోతానులాంటి ప్రశ్న నాబుర్రలో మెదిలే ప్రశ్నేలేదు. కానీ ఆకులు, పువ్వులు నన్ను చూసే చూపులు నాలో ఏదోతెలీని ఒక అపరాధభావన కలిగించేవి. ఐనా ఆ భావాన్ని పట్టించుకునేదాన్నికాదు. లెక్క చేసేదాన్ని కాదు. అయినా ప్రాణం నిలుపుకోడానికి నాకు తెలిసిన మార్గం అప్పట్లో అదొక్కటే. ఏదేమైనా ప్రకృతి నుంచి నాకు బతకడానికి అవసరమైన దానికన్నా పదింతలు ఎక్కువగా తీసుకుని ప్రకృతి కష్టాన్ని దోచుకుంటున్నానన్న భావమో, నేను బతకడానికి మొక్కల, చెట్ల బతుకుల్ని నాశనం చేస్తున్నానన్న ఆలోచనో – ఏదైతేనేం తప్పు చేస్తున్నానన్న భావన నన్ను వదిలిపెట్టలేదు.  తేనెటీగ  గురించి తెలిసే వరకూ. తనూ పూల మీదే ఆధారపడి బతుకుతుంది. కానీ ఆ పూలకి ఎంత మాత్రం నొప్పి కలిగించకుండా సుతిమెత్తగా వాటిలోంచి తేనె తీసుకుంటుంది, పూల ఆతిధ్యానికి బదులుగా ఆ పూలపుప్పొడి తీసుకెళ్ళి వేరే పూలపై వెదజల్లి అవి కాయలు, పళ్ళు అయ్యి వాటి జాతి వృద్ధి అయ్యేందుకు తోడ్పడుతుంది. ఇదంతా నాకొక పువ్వు చెప్పింది, దాని చుట్టూ ఉన్న చిగురాకుల్ని నేను తింటూ వుండగా ఏడుస్తూ చెప్పింది. ఇంక నేనాగలేకపోయాను. ఈ పాడు దోపిడీ బతుకు బతకడం కంటే ముక్కు మూసుకు చావడం మెరుగనుకున్నాను. అమాయకపు ఆకులపై నా దృష్టిపడి మళ్ళీ ప్రలోభపరచకూడదని నా చుట్టూ నేనే ఓ సమాధి కట్టుకున్నాను. నేను తినేసిన రంగురంగుల పూలని, ఆకుల్ని తల్చుకుంటూ పశ్చాత్తపిస్తూ….నన్నూ ఆ తేనెటీగలా మార్చు, లేదా ఇలాగే కదతీర్చమంటూ కనిపించని ఆ సృష్టికర్తని నిశ్సబ్దంగా ప్రార్ధిస్తూ….. సమాధిస్థితిలోకి జారిపోయాను. అలా ఎంతకాలం గడిచిందో, ఏ వన దేవత నన్ను కరుణించిందో …

ఒక రోజు కళ్ళు తెరిచి నన్ను నేను చూసుకుంటే నేను ఆ పాతనేను కాదు. ఈ కొత్త నేను. బతికినన్నాళ్ళూ హాయిగా, అందంగా, ఆహ్లాదకరంగా బతకమని దేవుడు నన్నిలా మార్చేశాడు. నిన్ను చూసి మురిసిననవాళ్ళందరూ ప్రకృతి ప్రేమికులౌతారని ఆశీర్వదించి నాకు ఆహారమై నన్ను బతికించిన పూల, ఆకుల అందాలన్నీ నా రెక్కలమీద ముద్రించి మళ్ళీ వనసీమల్లో వదిలిపెట్టాడు. ఇప్పుడు నేనూ తేనెటీగలాగా పూలలో మకరందాన్నే తాగుతున్నాను. చెట్టు నుంచి చెట్టుకి పుప్పొడి మోసుకెళ్తూ వృక్షజాతికి నాకు చేతైనంత సాయం చేస్తున్నాను. ఇప్పుడు నన్నెవ్వరూ అసహ్యించుకోవట్లేదు. ముఖ్యంగా నన్ను నేను ద్వేషించుకోవట్లేదు. ఇప్పుడనిపిస్తుంది. నన్ను నేను పరిశీలించుకోవడం, నా లోపాలని నేను అర్ధం చేసుకోవడం, మార్పు కోరుకోవడం – ఇవన్నీ గొంగళిపురుగుగా ఉన్నప్పుడు కూడా నాలో ఉండేవని. ఐతే, జీవితం అంటే ఆకలి(కోరికలు) తీర్చుకోవడం మాత్రమే అనే భావనే పైచేయిగా ఉన్నంతకాలం అవి బయటపడలేదు. పూలు నన్ను చూసిన అసహ్యపు చూపులు అర్ధం చేసుకున్నప్పటి నుంచి ఆ పరిస్థితి మారింది. అదే నాలో అందమైన మార్పుకి దారి చూపించింది.   


టర్కీకి కన్జ్యూమరిస్ట్-దేవుడి క్షమాభిక్ష

టర్కీకి కన్జ్యూమరిస్ట్-దేవుడి క్షమాభిక్ష

రష్యన్ జెట్ ని కూల్చేసినందుకు టర్కీని రష్యా క్షమిస్తుందో లేదోగానీ అమెరికా మాత్రం టర్కీని క్షమించేసింది. కాకపొతే అమెరికా క్షమించిన ‌టర్కీ ఒక కోడి. అంతే. 1963 నుంచీ టర్కీ కోళ్ళకి థాంక్స్ గివింగ్ డే నాడు క్షమాభిక్ష పెట్టడం వైట్ హౌస్ సంప్రదాయంగా మారింది(ట).

కోళ్ళకి మనిషి క్షమాభిక్ష పెట్టడమేంటి? పెడితే గిడితే అవే మనకి క్షమాభిక్ష పెట్టాలిగానీ… ఒక్క కోడి జాతే కాదు సమస్త మానవేతర జీవజాలాన్ని క్షమించమని మనమే అడగాలి. వాటిని తింటున్నందుకు కాదు. అన్నిట్నీ వ్యాపారవస్తువులుగా మార్చేసి వాటి జీవితాల్ని యాంత్రికం చేసేసినందుకు. ప్రస్తుతం “క్షమాభిక్ష” పొంది స్వేచ్చావాయువులు “పీల్చేస్తున్న” రెండు టర్కీకోళ్ళ పరిస్థితి చూస్తే అదే అనిపిస్తుంది. ఎలాగంటే ….

అమెరికన్ ప్రెసిడెంటుకి ‍థాంక్స్‌గివింగ్‌డే నాడు టర్కీ కోడిని బహూకరించే సాంప్రదాయం ఎప్పుడో పందొమ్మిదో శతాబ్దం చివర్లో మొదలైందిట. ఆ కోళ్ళని మాంసంకోసం పెంచే పౌల్ట్రీ ఫారాలవాళ్ళు పబ్లిసిటీ కోసం శ్వేతసౌధంలో విందువినోదాలకోసం సమర్పించుకునేవాళ్ళన్నమాట. ప్రెసిడెంటువారు వాటిని ప్రేమతో స్వీకరించామనేందుకు సూచనగా వాటికి తమ శరీరాల్లో చోటిచ్చి తమ ఔదార్యాన్ని చాటించుకునేవారు. 1963లో కెన్నెడీ ఆ సాంప్రదాయాన్ని మార్చేవరకూ ఇది కొనసాగింది. మెడలో “గుడ్ ఈటింగ్, మిస్టర్ ప్రెసిడెంట్” అని రాసున్న బోర్డు తగిలించి మరీ తనకి బహుకరించిన టర్కీని చూస్తే “To know even one life has breathed easier because you have lived. This is to have succeeded,” అని రాల్ఫ్ వాల్డో ఎమర్సన్ అన్నమాటలు గుర్తుకొచ్చాయేమో, “we will just let this one grow,” అనేసి ఆ టర్కీ ఆయుర్దాయాన్ని పొడిగించాడు. ఆ తర్వాత నిక్సన్, రోనాల్డ్ రీగన్ కూడా కనీసం ఒక్కసారైనా క్రిస్మస్ టర్కీలని బ్రతుకు జీవుడా అనిపించారు. రీగన్ తర్వాత వచ్చిన జార్జ్ బుష్ కోళ్ళకి “క్షమాబిక్ష”ని సాంప్రదాయంగా మార్చాడు(ట). 

ap_31330392127-5e6ae6aff3709c1fe956df636d02117f0ad9ba3c-s800-c85photo courtesy : google

నిజానికి బతికి బట్టిన ఆనందం ఈ టర్కీలకి ఎంతో కాలం ఉండదుట. ప్రెసిడెంట్ స్వేచ్చనిచ్చిన పక్షుల్ని వర్జీనియాలో ఒక ఫారానికి పంపుతారు. అక్కడ ఎన్నాళ్ళు బతగ్గలిస్తే అన్నాళ్ళు బతకమని. కానీ అవి చాన్నాళ్ళు బతికే ఛాన్సులు చాలా తక్కువ. ఎక్కువ మాంసంకోసం  ఒక్కో కోడి నలభై కిలోలు తూగేవరకూ  ప్రోటీన్లు ఎక్కువగావుండే మేత పెట్టి పెంచడంతో అవి హాయిగా తిరగడం మాట అటుంచి ఊపిరి సరిగ్గా పీల్చలేని స్థితిలో వుంటాయి. ఎగిరే ప్రశ్నేలేదు. పక్షుల ఎముకలు లోపలివైపు డొల్లగా వుండి, ఎక్కువ బరువులేక ఎగరడానికి అనువుగా వుంటాయి. నలభైకిలోల బరువుని గాల్లోకి లేపడానికి ప్రయత్నిస్తే ఆ ఎముకలు విరిగి ఊరుకుంటాయి. అలా ఊబకాయాలతో బతుకీడ్చి కొన్నాళ్ళకి ఆర్గాన్ ఫెయిల్యూర్ వల్ల పోతాయి. నిజానికి వాటికి ప్రాణభిక్ష పెట్టడం అవి మరో ఒకటి రెండేళ్ళపాటు యాతన పడడానికే. ఈ కోణంలో ఆలోచిస్తే ఇదో అర్ధంలేని వ్యవహారమే అనిపిస్తుంది. “It is a little puzzling that I do this every year, but I will say that I enjoy it, because with all the tough stuff that swirls around in this office, it’s nice once in a while to just say, ‘Happy Thanksgiving” అని ఒబామా మొన్నటి థాంక్స్‌గివింగ్ రోజున అనడంలో కొందరు ఈ తంతులోని అర్ధరాహిత్యాన్నే చూస్తున్నారు. బట్, కంటితుడుపులాంటి చిన్న పాజిటివ్ యాంగిల్ కూడా ఇందులో వుంది. వాటి యాతన ఊరికే వృధా అవుతున్నట్టు లేదు. దేశవ్యాప్తంగా పిల్లలు ఈ “క్షమాభిక్ష” తంతుని ఆసక్తిగా చూస్తారు. ఆ కోళ్ళకి పేర్లు సూచించమని వైట్‌హౌస్ వెబ్‌సైట్లో వచ్చే ప్రకటనలకి స్పందిస్తారు. మూగజీవాలకి పిల్లలు దగ్గిరవ్వడంలోనూ, ఆహారంగా వాడుకునే జంతువులూ, పక్షులపై క్రౌర్యం తగ్గించేలా చేయడంలోనూ ఈ “క్షమాభిక్ష” తంతు పనికొస్తుందని కొందరి అభిప్రాయం. జీవకారుణ్యం పెంచడంలో ఏడాదికో రెండు టర్కీలు యాతన పడే అయినా  తమ వంతు త్యాగం చేస్తున్నాయని అనుకోవాలి. అంతమేరకి వైట్‌హౌస్ సాంప్రదాయాన్ని కూడా మెచ్చుకోవచ్చేమో! ఒకటే ఉచితసలహా. కోడికి క్షమాభిక్ష అనకుండా కోడికి క్షమాపణ అని పేరు మారిస్తే బావుంటుంది. వీలైతే మన కన్జ్యూమరిస్ట్-దేవుడికి బలౌతున్న ఇంకా అనేక జంతువుల్ని, పక్షుల్ని, చేపలకి కూడా ఆ రోజు స్వేచ్ఛ ప్రసాదిస్తే ఇంకా మంచిది. కాదూ? 

ఒకప్పటి ప్రధాని వీపీసింగ్‌కి గొర్రెపిల్లల చర్మంతో చేసిన టోపీ పెట్టుకునే అలవాటువుండేది. వాటి తయారీ వెనక దాగిన క్రౌర్యాన్ని మేనకాగాంధీ వివరించి చెప్పాక ఆయన ఆర్టిఫిషియల్ లెదర్‌తో చేసిన టోపీలు వాడడం మొదలుపెట్టాడు. అది చూసి ఇండియాలో ఎందరు ఆ టోపీలు వదిలేసారో తెలియదు. తారజువ్వల్లో పావురాల్నిపెట్టి వదలడం, కోడిపందాలు, జల్లికట్టు, ఉత్సవాల్లో ఏనుగులని అధికవత్తిడికి గురిచెయ్యడం; ఆవుల్ని మేతకోసం రోడ్ల మీద వదిలెయ్యడం … ఇలాంటివి చూస్తుంటే మన రాష్ట్రపతులు, ప్రధానులు, సీఎంలు కూడా ఇలాంటి సాంప్రదాయాలు మొదలు పెడితే బెటరనిపిస్తోంది.





నాకర్ధమైన అద్వైతం – 00౧

ఉన్నది ఒకటే. అన్నిటికీ, అందరికీ మూలం ఒకటే.

ఏకైకఅస్తిత్వపు మస్తిష్కంలో కదిలే విభిన్నసంకల్పాలే సృష్టి, అంతులేని వైవిధ్యాల ఈ సమాహారం

ఏకత్వపు మహాసముద్రంలో పుట్టిన అలలే ప్రకృతి, పదార్ధం, పంచభూతాలు, ప్రాణులు 

అద్వైతస్థితి ముక్కచెక్కలైన మాయాదర్పణంలో తనని తాను చూసుకున్నప్పుడు పుట్టిందే ద్వైతస్థితి, దృశ్యమాన ప్రపంచం

పడిలేచే అలకి ప్రతిరూపం కిందమీదులయ్యే మనసు; ఏకత్వానికి భిన్నత్వానికి మధ్య కొట్టుమిట్టాడే కెరటం ఈ మనసు

అలలపైన కదలాడే చిరుఅలలు అం’తరంగాలు’, మనసుకనే కలలు ఈ భావాలు, భావావేశాలు, భయోల్లాసాలు

ద్వైతఅద్వైతస్థితుల మధ్య దిక్కుతోచని పయనంలో మధ్యలోనే కరిగిపోతున్న మంచుపడవ జీవితం

ఏకత్వానికి మళ్ళిన మనసు, అదే హృదయం; ఆ హృదయప్రకంపనాలు ప్రేమ,అహింస,త్యాగం, అనురాగం, స్నేహం

భిన్నత్వానికై ఉరకలేసే మనసు, అది మస్తిష్కం; కామక్రోధలోభమోహమదమాత్సర్యాల మందిరం


ఆ దీపావళి నిర్ణయం పేల్చిన బాంబుల రీ-సౌండ్స్ ఇప్పటికీ ….

//ఎన్టీయార్ కృష్ణుడి దీపావళి సినిమా , అందులో ఎస్వీయార్ నరకాసురుడు, సావిత్రి సత్యభామ తన తల్లి భూదేవే అని చనిపోయే ముందు తెల్సుకొని చేసిన తప్పులకి వగచటం; అది చూసి మనకీ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరగటం, మోస్ట్లీ నరకాసురుడు ఎస్వీ రంగారావు కావడంవల్ల; (అదే ఏ సత్యనారాయణో ప్రభాకర్రెడ్డో అయితే డౌటే. గిరిబాబో మోహన్ బాబో ఐతే పట్టించుకునే ప్రశ్నేలేదు. దీన్ని బట్టీ ఏం తెలుస్తోంది? విలన్లలో కూడా రాను రాను మంచితనం తగ్గిపోతోందని.)//

దీపావళి= ముందురోజు నరక చతుర్దశి నాడు టపాకాయలతో ట్రయల్ రన్;
దీపావళి = తలంట్లు, స్వీట్లు, కొత్త బట్టలు, టపాకాయలు,
దీపావళి= చలికాలపు సాయంత్రాలు, దీపాలు, దిబ్బూ దిబ్బూ దీపావళి, మళ్ళీ వచ్చే నాగుల చవితి
దీపావళి= కాయితాల మీద నరకాసురుడి బొమ్మలేసి వాటిని కాల్చెయ్యడం
దీపావళి=గోంగూర కాడలతో దిబ్బూ దిబ్బూ అయ్యాక, రెండు కాకర పువ్వొత్తులు కాల్చి, ఇంట్లోకొచ్చి సబ్బుతో చేతులు కడుక్కుని, స్వీటు తిని కొత్త బట్టలనుంచి పాతవాటిలోకి మారి టపాకాయల హంగామాకి రెడీ అవ్వడం
దీపావళి= బాగా పేల్తాయని టపాకాయలు ఎండబెట్టి, పావుగంటకోసారి వెళ్లి ఎండాయో లేదో చెక్ చేసుకోవడం పండగ రోజు వర్షం రాకూడదని మనస్ఫూర్తిగా దేవుణ్ణి ప్రార్ధించడం
ఇవన్నీ కాక –
దీపావళి= ఎన్టీయార్ కృష్ణుడి దీపావళి సినిమా , అందులో ఎస్వీయార్ నరకాసురుడు, సావిత్రి సత్యభామ తన తల్లి భూదేవే అని చనిపోయే ముందు తెల్సుకొని చేసిన తప్పులకి వగచటం; అది చూసి మనకీ కళ్ళలో నీళ్ళు తిరగటం, మోస్ట్లీ నరకాసురుడు ఎస్వీ రంగారావు కావడంవల్ల; (అదే ఏ సత్యనారాయణో ప్రభాకర్రెడ్డో అయితే డౌటే. గిరిబాబో మోహన్ బాబో ఐతే పట్టించుకునే ప్రశ్నేలేదు. దీన్ని బట్టీ ఏం తెలుస్తోంది? విలన్లలో కూడా రాను రాను మంచితనం తగ్గిపోతోందని.)
పెద్దాళ్ళు దగ్గరుండి –
విష్ణుచక్రం ఊచ ఎలా పట్టుకుంటే చేతిమీదకి రాకుండా ఉంటుంది
భూచక్రం వెలగగానే కాళ్ళ మీదకి రాకుండా ఏ డైరెక్షన్ లో ఉంచి వెలిగించాలి
తాటాకు టపాకాయకి నిప్పు అంటించే విసిరేసే టైమింగు
మతాబు చివర అట్లకాడ గుచ్చి పట్టుకోవడం వగైరా వగైరా జాగ్రత్తలు చెప్తూ చిచ్చు బుడ్ల నుంచీ రాకెట్ల వరకూ అందరి చేతా అన్నీ కాల్పించడం
మర్నాడు పొద్దున్నే ఫ్రెండ్సుతో కలిసి పేలని బాంబులు, చిచ్చుబుడ్లు, గట్రా ఏరుకొచ్చి కాల్చి పేల్చి దీపావళి సీక్వెల్ జరపడం
అన్నీ మధుర స్మృతులే ఒక్కటి తప్ప –
ఆ ఒక్కటీ –
యూజువల్ గా ఇంటిపన్లు చేసే మనిషి – పని మనిషి అని ఇదివరకు ఈజీగా అనేసేవాళ్ళం, ఇప్పుడు ఆ మాట వాడాలంటే అదో అనీజీనెస్ – పండగ పూట కొడుకునో కూతుర్నో పట్టుకు వచ్చేవాళ్ళు. వాళ్ళు మన కొత్తబట్టలు, ఆరబెట్టిన టపాకాయలకేసి చిన్నపిల్లల సహజమైన కుతూహలంతో చూసే చూపుల్లో ఇవన్నీ మనకెందుకు లేవు అనే ప్రశ్న కూడా కనిపించేది. నా ఐదోక్లాసు టైముకి క్లాసు డిఫరెన్సులు అవీ కొంచెంకొంచెం అర్ధమయ్యీ అవ్వకుండా మనసు ఆల్ ఈజ్ నాట్ వెల్ సిగ్నల్స్ ఇస్తూవుండేది. మనకున్నది పక్కవాడికి లేకపోతే తాత్కాలికమే ఐనా వై సో? అని హృదయం అడిగేది. అదే సమయంలో అమ్మ ఆ పిల్లల్ని పిలిచి టపాసుల్లో తలో రకం రెండు మూడు తీసి ఇస్తే ఆ పిల్లల కళ్ళలో మెరుపు కనిపించేది. అక్కడితో అసమానతల వ్యవస్థ గురించి మదిలో మొలకెత్తే ప్రశ్నల మొక్క చిగురు తొడగడం ఆ ఏడాదికి ఆగిపోయేది. ప్రాబబ్లీ ఆ పిల్లల మనస్సులో కూడా. బయటనుంచి వినపడిన మొదటి సీమ టపాకాయ చిటపటల్లో సామాజిక శబ్దాలు వినబడవు. నెక్స్ట్ యియర్ మళ్ళీ అదే జరుగుతుంది. మళ్ళీ మళ్ళీ మళ్ళీ ….
పద్దెనిమిదేళ్ళు వచ్చేసరికి ఇదో ఛైల్డిష్ పండగ అనిపించింది.
ఇన్నేళ్ళు ఎంజాయ్ చేసాం, ఇంక చాల్లే అనిపించింది.
అనవసరపు ఖర్చు, వేరే వాళ్ళు కాల్చేది చూస్తే చాల్లే అనిపించింది.
పొల్యూషన్ ఎవేర్-నెస్ కలిగాక టపాకాయల మీద ఇంట్రెస్టు పోయింది.
పాతికేళ్ళు వచ్చేసరికి దీపాల అందం అర్ధం తెలిసాయి.
దీపం = Enlightened Quietude టపాకాయలు = Noisy & Vulgar Display అనే భావం స్థిరపడిపోయింది. ఆ భావానికి పునాదులు చిన్నప్పుడు ఆ పనివాళ్ళ పిల్లల కళ్ళలో అర్ధం తెలియకపోయినా అస్పష్టంగానైనా కనిపించిన అంతస్తుల తేడాలు ఆర్ధిక అసమానతలు.
అసమానతలు తగ్గించే మార్గం, శక్తీ, యుక్తీ, సాహసం లేవు కానీ అసమానతని హైలైట్ చేసే కొన్ని యాక్టివిటీలు తగ్గించుకోవచ్చు కదా. అంతే, టపాకాయలు బంద్. తారాజువ్వలు బంద్.
పిల్లల కళ్ళలో నాక్కనిపించిన భావాలు – (అవును నాక్కనిపించినవే, ఇప్పుడాలోచిస్తే వాళ్ల భావాలు సరిగ్గా నేననుకున్నవే కావాలని ఏముంది అనికూడా అనిపిస్తుంది. బట్, మనం నమ్మింది చెయ్యాలి అంతే) – నో మోర్ బర్నింగ్ ఆఫ్ మనీ అనే నిరంకుశ నిర్ణయంగా మారిపోయాయి. ఆ నిర్ణయం సృష్టించిన చిటపటల, పేల్చిన బాంబుల రీ-సౌండ్స్ ఇప్పటికీ వినిపిస్తున్నాయ్. దీపాలు తప్ప ఇంకే ఫైర్ వర్క్సూ కుదరని ఈ చోట ఆ రీ-సౌండ్సే టపాకాయలు.

పేదపిల్లల కళ్ళలో అస్పష్ట ప్రశ్నలు ఎప్పటికప్పుడు ఆ పిల్లల్లాగే కొత్తగా పుట్టుకొస్తున్నాయి. ఆశ్చర్యంగా, ఉన్నవాళ్ళ కళ్ళల్లోనూ ప్రశ్నలే. నాకేంటంట, నాకెంతంట అని. అప్పటి ప్రశ్నలు టపాకాయలు, కొత్త బట్టల గురించే. ఇప్పటి ప్రశ్నలు? మనసులో ఎన్ని కోరికలు పుట్టచ్చో అన్ని. ప్రతి మనసులో ఒక బుద్ధుడు అవతరిస్తే తప్ప తీరనన్ని ప్రశ్నలు. ఏ ఒక్క వ్యక్తీ, నాయకుడూ, గురువూ తీర్చలేనన్ని కోరికలు. పేలడానికి సిద్ధంగా ఉన్న టపాకాయల్లా.

మారిపోతున్న కాలాన్ని, మనుషుల్ని మార్చాలనుకోడం, మార్పు వస్తుందనుకోవడం ఆదర్శం. గాలికి రెపరెపలాడే దీపం.

ఆచరణలేని ఆదర్శం — ఒక టపాకాయ వెలుగు, క్షణికం. ఆలోచన లేని ఆవేశం — పిడుగులాంటి పేద్దశబ్దం, క్షణికం.

ఎవరికి వాళ్ళు ఎవరంతట వాళ్ళు మారాలి. అందరూ సుఖశాంతులతో ఉండాలని ప్రతి వ్యక్తీ కోరాలి. ప్రతి హృదయంలో ఒక దీపం, ఒకేసారి వెలగాలి. అప్పుడే అసలైన దీపావళి. Deepaavali of Enlightenment. ఈ లెక్కన ప్రపంచానికి దీపావళి ఇంకా రాలేదు. రాకపోవచ్చు. అప్పటివరకూ టపాకాయలదే హవా. దీపాలూ ఉంటాయి. కొంచెం వెనగ్గా, మినుకు మినుకు మంటూ. But, what an irony? టపాకాయ వెలిగించడానికైనా మినుకు మినుకు దీపం ఉండితీరాలి.

రెపరెపలాడుతూనైనా దీపం కనీసం గంటసేపు వెలుగుతుంది. ప్రతిరోజూ వెలుగుతుంది. టపాకాయల Noise, Display – అవెప్పుడూ క్షణికాలే, ఒక్కరోజు ముచ్చట్లే. అఫ్ కోర్స్ అంతా నాయిస్సే అనడమూ కరెక్ట్ కాదు. ఎందుకంటే దీపంలో దాగివున్న శక్తికి నిదర్శనం సీమ టపాకాయల ఫటఫటల్లో వినబడుతుంది.తారాజువ్వలు దూసుకుపోవడంలో కనబడుతుంది.

క్లిక్ > బాపూరమణీయం@వైకుంఠం.బాపు౮



సారంగ సాహిత్య వార పత్రికలో నా అం’తరంగం’ click here -> బాపూరమణీయం@వైకుంఠం


Picture courtesy : సారంగ సాహిత్య వార పత్రిక

వైకుంఠంలో  బ్రహ్మ సరస్వతితో కలిసి తల్లితండ్రులతో కబుర్లు చెపుతున్నాడు. ఇంతలో జయవిజయుల అనౌన్స్-మెంటు “బాపూరమణలు తమ దర్శనానికి వచ్చారు ప్రభూ,” అంటూ. “వాళ్ళని త్వరగా తీసుకురండి, ఆలస్యమెందుకు?” అన్నట్టు లక్ష్మీనారాయణులు చూసిన చూపులకి బ్రహ్మకి ఆశ్చర్యం వేసింది.

ఎవరీ బాపూరమణలు? రామలక్ష్మణులు, కృష్ణార్జునులు, జయవిజయులు, అశ్వనీ దేవతలు, నారద తుంబురులు, … లాగా బాపూరమణలనే ఈ కొత్త ద్వంద్వసమాసానికి కారకులెవరా అని నాలుగు ముఖాల్లో రెండే ప్రశ్నలు – బాపు ఎవరు? రమణ ఎవరు? – కదలాడుతూ చూసాడు. చదువులతల్లి మాత్రం పుట్టింటివాళ్ళని చూసిన భూలోకపు కోడల్లా సంబరపడుతోంది. పరిస్థితి గమనించిన విష్ణుమూర్తి లక్ష్మి వైపు చూసి నవ్వాడు. “ఎంత గొప్ప స్నేహమో! రవఁణొచ్చి చాలా సేపే అయినా ఇద్దర్నీ ఒకేసారి చూడాలని మీ మావఁగారి ఉద్దేశం,”  అంది కోడల్తో. ఒదిగిఒదిగి వస్తున్న ఇద్దర్నీ చూసి వీళ్ళిద్దరి వినయం గురించి మనం విన్నది (వాళ్ళు వినాలా?) నిజ్ఝంగా నిజం సుమీ అనుకున్నారు లక్ష్మి శ్రీహరి. చిత్రకళలో శ్రీరాముడే తన  గురువని చూపిస్తూ వేసిన బొమ్మ – అదే, రాముడు సీత పాదాలకి పారాణి అద్దుతూ ఉంటే తను కుంచెలూ, రంగులూ పట్టుకుని రాముడి కందిస్తున్నట్టు గీసారూ, అదీ.

bapu ptgs

అందులో ఎంత ఆనందంగా ఉన్నారో అంతకన్నా ఆనందంగా చేతులు కట్టుకుని, అలవాటు ప్రకారం రమణగారికి కొంచెం వెనగ్గా నిలబడి ఆదిదంపతులని తదేకంగా చూస్తూ ఉన్నారు. గురువు మాట కాదని అష్టాక్షరీ మంత్రాన్ని సామాన్యులందరికీ అందించిన రామానుజుడి ఆవేశం, అద్వైతాన్ని అక్షరాలా అనుభవించిన శంకరుని జ్ఞానసౌందర్యం రమణగారిలో తొణికిసలాడుతున్నాయి. ఆయనలో  భక్తుడూ, సునిశిత పరిశీలకుడు, రచయితా, తత్త్వవేత్త ఒకేసారి కనబడుతున్నారు. స్వామివారికి ఇద్దరి సంగతీ తెలుసు కనక ధరహాసంతో, నిజభక్తులని  చూసిన సంతోషంతో అలాగే చూస్తూ ఉన్నాడు. అయ్యవారి సంతోషాన్ని చూస్తూ అమ్మవారూ అలా ఉండిపోయింది. బ్రహ్మ గారు మాత్రం నాలుగు చూపుడువేళ్ళు నాలుగు ముక్కుల మీదా వేసుకుని చోద్యం చూస్తున్నాడు. ఆయనకి రజోగుణం ఎక్కువ కనక ఒక్క క్షణం ఇదేమిటి ఈ మానవమాత్రుల  మీద ఈయనకింత ఆసక్తి అనుకున్నా అంతలో కృష్ణావాతారంలో గొల్లపిల్లల మీద ఈయన ప్రేమని తను పరీక్షించి మరీ భంగపడ్డ వైనం గుర్తొచ్చి సద్దుకున్నాడు. కలియుగంలో కూడా స్వామికి అలాంటి భక్తులున్నారనమాట అనుకున్నాడు. స్వామిని డిస్టర్బ్ చెయ్యకుండా గుసగుసగా అన్నాడు వాణితో, “సృష్టికర్తగా నేను టూ బిజీ కనక వీళ్ళెవరో తెలుసుకోలేదు కానీ నీకు తెలుసులా ఉందే? ఎవరు వీళ్ళు ఏమిటి కధ?” అన్నాడు. ఆవిడ మహానందంగా చెప్పింది “నా అంశలైన అరవైనాలుగు కళల్లో సాహిత్యం రమణగానూ, చిత్రలేఖనం బాపూగానూ అవతరించాయి” అని. “అవునా?! మరయితే వందలాది కళాకారులూ సాహితీవేత్తలూ ఉండగా వీళ్ళిద్దరే అని ఎలా చెబుతావు?” అన్నాడు. “ఎవరి విశిష్టత వాళ్ళదే. కానీ వీళ్ళిద్దరూ మూడు ప్రక్రియల్లో, అంటే సాహిత్యం, చిత్రలేఖనం, చలనచిత్రనిర్మాణ శైలీశిల్పాలలో జంటకవులు, కన్-జాయిన్డ్ ట్విన్స్. రమణ కధలు బాపు బొమ్మల్లోనూ, సినిమాల్లోనూ పొందిగ్గా ఒదిగిపోతాయి. వాటి గొప్పతనాన్ని బాపూరమణీయపు చవిచూసిన తెలుగువాళ్ళ ఆనందంతోనే కొలవగలం. అయినా మహా వినయసంపన్నులు. ఆధునిక పోతనలు. శ్రీరామునికి మహాభక్తులు. ఇంకేం ఋజువు కావాలి నా అంశ ఉన్నవాళ్ళనడానికి? ”

“నీ అంశలేనోయ్, సందేహమా? మరైతే చలనచిత్రాలన్నావ్, అవేంటి? కదిలే బొమ్మలా? వాటి గురించి వివరంగా చెప్పు”  అన్నాడు బ్రహ్మ దేవుడు.

“సాహిత్యం, నాటకం, ఛాయాచిత్రం, చిత్రలేఖనా ప్రావీణ్యం కలిపి వాటికి సంగీతనాట్యాలు జోడిస్తే చలనచిత్రం అని అరవై ఐదో కళ పుట్టింది. అందులో  నిష్ణాతులు వీళ్ళిద్దరూ”

“ఉట్టి కదిలే బొమ్మలే కాదు అవి మాటలు కూడా ఆడతాయి. చెట్లచుట్టూ, మంచు కొండల్లో డాన్సులు చేస్తూ పాటలు పాడతాయి. అంతే కాదు  అగ్నిపర్వతాల మధ్యా, ఎగిసి పడే కెరటాల మధ్యా నుంచుని ఏడుస్తూ కూడా పాడతాయి.”

“వింతగా ఉందే? ఇదీ నా సృష్టే?”

“ఈ కళ మానవ సృష్టి మహాత్మా! అయినా కళామతల్లిని నేనయితే, మీరు సృష్టించడం ఏమిటి?”

“సరే, సరే, సరే. చలనచిత్రాలలో వీళ్ళిద్దరి ప్రత్యేకత ఏమిటి?”

“మీకు ఘంటసాల వెంకటేశ్వరరావు గురించి గుర్తుందా?”

“వాణీ, వీణా పాణీ ! నన్ను ఇబ్బంది పెట్టకు, నువ్వే ఆయనెవరో, ఆయన గొప్పతనం ఏమిటో చెప్పి పుణ్యం కట్టుకో”

“ఇండియా, చైనా జనాభాలు మరీ అంత పెంచకండి, మీకు వర్క్-లోడ్ ఎక్కువైపోతుందని ఎన్నిసార్లు చెప్పాను? వింటేగా? మర్చిపోకూడని  విషయాలు మర్చిపోతున్నారు. మీ నోటిమాటతో ఎగిసిన గాన-సునామీని గుర్తించలేకున్నారు. యముడికి చిత్రగుప్తుడిలా మీకూ ఒక అసిస్టెంట్ ఉంటే బావుణ్ణు”

“ఏం చేస్తాం? యముడికి రెండు చేతులూ, ఒక తలే గదా! నాకు నాలుగు తలలు నాలుగు చేతులు ఉండడంతో అసిస్టెంట్ పోస్ట్ శాంక్షన్ అవ్వట్లేదు. అక్కడికీ తలరాతలన్నీ చాలామటుకు కాపీ, పేస్ట్ చేసేస్తున్నా, యాంత్రిక యుగానికి అంతకంటే కష్టపడ్డం ఎందుకని. అయినా తీరిక దొరకట్లేదు. అదలా వదిలేయ్. ఘంటసాల గురించి చెప్పు”

“ఒకప్పుడు మీ సభలో నారద,తుంబురుల సంగీత పోటీ జరిగినప్పుడు దేవతలందరూ కలిసి కూడా ఇద్దరిలో ఎవరు గొప్ప గాయకుడో తేల్చలేకపోయారు.  చివరికి వాళ్ళిద్దరి మధ్య వాగ్వాదం జరిగి పోట్లాట వరకూ వచ్చింది. అప్పుడు మీరు కోపించి మీరిద్దరూ కలిసి మానవలోకంలో ఓకే శరీరంలో పుట్టండి అని శపించారు. శాపవిమోచనగా లక్షలాది, కోట్లాది ఆంధ్రులని ఇద్దరి గానమాదుర్యంలో ఒకేసారి ముంచి తేల్చి తరతరాల పాటు గుర్తుండిపోయేలా చేసి  తిరిగి మీ మీ రూపాలు పొందుతారు అని మీరు సెలవిచ్చారు.  అంతట నారద తుంబురులు ఒక్కటై ఘంటసాల వెంకటేశ్వరరావుగా జన్మించి ఆంధ్రదేశాన్ని తన గాత్ర మాధుర్యంలో ముంచి వేశారు”

“అవునా? నా శాపం తెలుగు వాళ్లకంత ఆనందం కలిగించిందా? సంతోషం.”

“ఆయన పాడిన భగవద్గీత కృష్ణావతారంలో మావఁయ్యగారే పాడినట్టు ఉంటుంది”

“ఔనా! చాలా బావుంది. లోకకళ్యాణం చేసి వచ్చారన్నమాట దేవ, గంధర్వ గాయకులిద్దరూ”

“సరిగ్గా అలాంటి లోక కళ్యాణమే చేసి వచ్చారు ఈ బాపు రమణ ద్వయం. ఆంధ్ర జాతిని వాళ్ళ మూలాల్లోకి తీసుకెళ్ళి వాళ్ళ సంస్కృతినీ, సాంప్రదాయాన్ని; బలాల్నీ, బలహీనతలని; వాళ్ళ నిత్యజీవితాల్లో ఉండే హాస్యాన్ని, సున్నితత్వాన్ని, గాంభీర్యతని, శృంగారాన్ని, అమాయకత్వాన్ని, అహంకారాన్ని, ఆమ్యామ్యాని, మామూలు మనుషుల్లా కనిపించే క్రూరులనీ, క్రూరంగా కనబడే మంచివాళ్ళనీ, … అందర్నీ, అన్నిటినీ, ‘వోలు మొత్తం’ తెలుగుదనపు విశ్వరూపాన్ని రచించి, చిత్రించి, చలనచిత్రీకరించి –

తెలుగుదనం అంటే తెలీనివాడికి దాన్ని కంటికికట్టే ఎన్-సైక్లోపీడియాలా;తెలుగుకీ, ఆ నేలకీ దూరమైనవాణ్ని క్షణంలో సొంతూరికి, తన మనుషుల మధ్యలోకి తీసుకెళ్ళిపోయేలా; తెలుగు మర్చిపోయిన వాడికి తెలుగు సంస్కృతి మనసంతా నిండిపోయేలా,…..చెయ్యగల ఓ మూడు గంటల చలనచిత్రం తయారు చెయ్యగలరు.  మానవనైజానికి, మానవత్వానికి తెలుగు వెర్షన్ లా ఉంటుంది అది”

“ఒక సంస్కృతి రూపు దిద్దుకోవడంలో తమ వంతు చేసారన్నమాట. బావుంది, ఇంకా చెప్పు”

“కొంచెం కవితాత్మకంగా చెప్తాను,  I am waxing lyrical.”

“గో ఎహెడ్!”

“తెలుగుదనం స్పష్టంగా మాట్లాడితే అది రమణ రాత అవుతుంది. రూపం ధరిస్తే బాపు బొమ్మౌతుంది”



“పులిహారా, గోంగూరా, మజ్జిగపులుసు, పనసపొట్టు కూరా, గుమ్మడికాయ వడియాలూ … …. లాంటివన్నీ ఉన్న తెలుగు మీల్

బంతిపూలు గుచ్చిన గొబ్బెమ్మలనీ, చుట్టూ పాడుతూఆడే ముద్దబంతిపూలని చూసినప్పుడు కలిగే తెలుగు జీల్

చిరు వేసవిలో, పరీక్షల సీజన్లో రామనవమి పందిట్లో పానకం వడపప్పుల్లో ఘుమ ఘుమలాడే తెలుగు ఫీల్

తెల్లవారకట్ట కుంపటిపై కాఫీ కాస్తూ కబుర్లు చెప్పుకునే అచ్చ తెలుగు కొత్తజంటలో, కష్టసుఖాలు కలబోసుకునే పాతజంటలో కనిపించే తెలుగు సౌల్ (soul) ఇవన్నీ ఒక బాపు బొమ్మలోనూ, ఒక రమణ కధలోనూ లేక ఇద్దరూ కలిసి తీసిన సినిమాలోనూ ఒకేసారి అనుభవించవచ్చు”

“అద్భుతః, ఇంకా..”

“రమణ మాట, బాపు బొమ్మ కలిసి కదిలితే -‘ముత్యాలముగ్గు’ల మధ్య ‘గోరంత దీపా’ల కొండంత వెలుగు ల్లో ‘అందాల రాముడి’తో ‘సీతాకళ్యాణం’  జరిగినంత అందంగా ఉంటుంది”.

“పరమాద్భుతః! వాణీ, వీణాపాణీ! నీ మాటలు వింటుంటే నాకిప్పుడే మరో లోకాన్ని సృష్టించి పూర్తిగా తెలుగువాళ్ళతో తెలుగుదనంతో  నింపెయ్యాలనిపిస్తోంది”

“విధాతా! కొంచెం ఓపిక పట్టండి. నేనంతా చెప్పలేదు”.

“చెప్పు మరీ! చెప్పు మరీ! చెప్పు మరీ! చెప్పు మరీ!,” అది నాలుగు గొంతులతో ఒకేసారి మాట్లాడ్డం వలన వచ్చిన ఇకో ఎఫెక్ట్.  “పద్యాలు చదవకుండా ప్రబంధ నాయికలను పరిశోధించాలంటే ‘బాపు బొమ్మల్ని’ చూస్తే చాలు; ప్రపంచం, మనుషులు, దేవుడు సరిగ్గా అర్ధం కాకపొతే రవఁణ కధలన్నీ చదివేస్తే చాలు; బాపూరమణల సాంగత్యం మరిగితే ‘కలియుగ రావణాసురుడై’నా ‘కలాపోసన’ చెయ్యాల్సిందే; నరుల అనుభూతుల్ని, బలహీనతల్ని సానుభూతితో అర్ధం చేసుకోవాలంటే దేవతలంతా రవఁణ కధలు, డైలాగులు హాండ్ బుక్ గా వాడుకోవచ్చు; తెలుగుని, రసాత్మకతని, పెదవులు విడివడని చిరుహాసాన్ని చాలాకాలంపాటు మర్చిపోయినవాళ్ళు బాపు కుంచెనీ, రమణ కలాన్ని ఆశ్రయిస్తే చాలు; అప్పుల్లో, వాట్సప్పుల్లో మునిగిపోతున్న మనుషుల నుదుట ‘బుడుగు’, ‘రాధాగోపాళా’ల్ని చదువుతారు అని మీరు వ్రాస్తే వాళ్ళు కొంచెం సుఖపడతారు. ఓ వ్యక్తిలో మానవత్వం ఉందా లేదా అని డౌటొస్తే ‘కొంటె బొమ్మల బాపు’ అతని చేతిలో పెట్టండి, క్షణంలో వాడి ముఖంలో చిరునవ్వు కదలాడకపోతే  “వాడొఠ్ఠి నస్మరంతి” గాడని తెలుసుకోండి; మనిషి-దేవుడు రిలేషన్స్ ఎలావుండాలో తెల్సుకోవాలంటే మనుషులూ, దేవుళ్ళు కూడా బుద్ధిమంతుడులో మాధవయ్యా- మాధవుల బంధాన్ని చూస్తే  చాలు ; వీళ్ళ రచనలు, బొమ్మలు, కార్టూన్లు, సినిమాలు “శిక్ష”గా వేసేస్తే 50%  నరకవాసులు మంచివాళ్ళై పుట్టేస్తారు; వీళ్ళిద్దర్నీ స్వర్గంలో ఉండమంటే అక్కడికొచ్చిన పుణ్యాత్ములంతా స్వర్గ సుఖాలొదిలేసి ‘కోతికొమ్మచ్చి’ మొదలెడతారు”

“అమ్మో! అది కుదరదు. స్వర్గలోకం ఫంక్షన్స్ మార్చడానికి రూల్సొప్పుకోవు. వీళ్ళని వైకుంఠంలోనే వుంచుదాం”

ఆదిశేషుడు, గరుత్మంతుడూ కంగారుగా చూసారు. అక్కడే ఉన్న రామభక్త హనుమాన్ కి వాళ్ళ ఆదుర్దా చూసి రామావతారంనాటి ‘రాముడి ఆవలింతలకి  చిటికెలు’ ఉపాఖ్యానం గుర్తుకొచ్చింది. తను మాత్రం ” శ్రీ రామ జయరామ. సీతా రామా కారుణ్యధామా కమనీయనామా…” హమ్ చేస్తూ ఆనంద భాష్పాలు కార్చసాగాడు.

“క్షమించండినాధా! ఇవన్నీ మీకు తెలియవని కాదు, కలియుగం మరీ భరించలేకుండా ఉంది నరులకి. వీళ్ళిద్దరి తత్వాన్ని, భావాల్ని కొత్తతరాల నుదుట  రాస్తే నరులు కొన్నాళ్ళైనా  సుఖపడతారని తల్లిగా నా….,” శారదాదేవి మాట పూర్తయేలోపు శ్రీదేవి గొంతు సవరింపుతో వాణీ-బ్రహ్మసంవాదం ఆగింది.

“నాధా! రాబోయే కల్పంలో మళ్ళీ రామాయణం ఉంటుందిగా?”

“తప్పదుగా మరి!”

“అయితే ఈసారి నార్త్ ఇండియాలో వద్దు, సౌత్ లో, ఆంధ్రాలోనే పుడదాం. మీరు సరయూనది మిస్సవకుండా గోదావరి ఉండనే ఉంది”

“సరే! కానీ ఇంకా ఏదో ఉంది నీ మనసులో”

“బాల, అయోధ్య కాండలు తెలుగు నేల మీద, తెలుగు వాళ్ళతో గడిపి,  …”


“తెలుగు సాంప్రదాయాలు, పండగలు, రుచులూ,…ఆస్వాదించి…”

“ఆఁ! దించి…?”

“అరణ్యకాండ పూర్వంలాగే పాపికొండల మధ్య గోదావరి ఒడ్డునా …”

“ఓకే! తధా…”

“ఆగండాగండి. బాపుతో పంచవటి డిజైన్ చేయించి అందులో రమణ శైలిలో మాట్లాడుకుంటూ ….”


“శేషా! కంగారు పడకు వీళ్ళని అరణ్యవాసానికి తీసుకెళ్ళం. లక్ష్మి అడిగినవన్నీ వీళ్ళతో తయారు చేయించి దగ్గర పెట్టుకో. ఎగ్జిక్యూషన్  అంతా పూర్వంలా నీదే” అని ఆదిశేషుడి అంతరంగం తెలిసిన స్వామి ఇలా అన్నాక శేషుడి ముఖం పడగలై విచ్చుకుంది. బాపూరమణలు “దారుణమైన” వినయంతో మరీమరీ ఒదిగి స్వామిని, శ్రీమాతని చూస్తూండిపోయారు.

“మహాలక్ష్మీ! అనుకున్నవన్నీ అడిగావా? ఇంకేమైనా మిగిలాయా?”

“మనం త్యాగరాజు ఇంటికి అతిధులుగా వెళ్ళాం గుర్తుందా? అప్పుడు నేను త్యాగయ్యగారితో నేననుకున్నవన్నీ సరిగ్గా చెప్పలేదు, మీరు ఏమంటారోనని. ఆ మాటలన్నీ బాపు-రమణ వాళ్ళ ‘త్యాగయ్య’ సినిమాలో సీత చెప్పేసింది”


“ఈసారి మళ్ళీ మన రామావతార కార్యక్రమంలో త్యాగరాజ స్వామి ఘట్టం కూడా పునరావృత్తం అవుతుందంటే…”

“అవుతుంది మరి. అహల్య, శబరి, హనుమయ్య, త్యాగయ్య లేని రామకధలో రసం ఉంటుందా?”

“ఐతే ‘త్యాగయ్య’లో ఇంటివిషయాలు పట్టించుకోని త్యాగయ్యతో వీళ్ళ సీతమ్మ ఎలా మాట్లాడిందో నేనూ అలాగే మాట్లాడాలనుకుంటున్నా”

“ఏఁవర్రా! అమ్మవారనుకున్నవన్నీ జరిపిద్దామా?” అన్నాడు స్వామి. బాపు యధాప్రకారం బిడియంగా నవ్వారు,అంతే. రమణగారు మెల్లిగా,”స్వామీ ! జనం పొగుడుతారండీ, వద్దులెండి”అనేసారు.

” భూమ్మీద మీకు ఎలాగో పొగడ్తలు తప్పవు, ఇప్పుడు కింద నరులకి పైనున్న సురలు తోడౌతారు. అంతేగా?” స్వామి నవ్వాడు.


ముళ్ళపూడివారిని మొహమాటం, వినయం ముప్పిరిగొన్నా సాక్షాత్తూ దేవదేవుడు చెప్పాడు కదాని సద్దుకున్నారు.  బాపుగారు మాత్రం ఎప్పట్లాగే మౌనంతో, చిరునవ్వుతో మేనేజ్ చేసేద్దామనుకున్నారుగానీ, ఆపుకోలేకపోయారు. “మా బ్రహ్మ ఉన్నాడుగా, చేస్తాము  స్వామీ” అన్నారు. బ్రహ్మదేవుడు “అపార్ధం” చేసుకోకుండా సరస్వతి ఆయన  చెవిలో చెప్పింది, “బ్రహ్మ అంటే మీరే అనుకునేరు, రమణని బాపు బ్రహ్మ అంటాడు.” అప్పటికే అంతా అర్ధమైన బ్రహ్మదేవుడు సీరియస్ గా “బాపూ నీకు మరణం లేదయ్యా?” అన్నాడు. అందరూ ఆయన వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసారు. బాపుగారయితే మరి నేనిక్కడికెలా వచ్చాను అన్నట్టు చూసారు. అయినా తనకి సహజాతి సహజమైన మౌనాన్నే ఆశ్రయించి రమణగారి వైపు చూశారు.

“నా రాతల్లో చిన్న టైపో దొర్లింది. మరణం అని రాయబోయి రమణం అని రాసేసాను. అందువల్ల నువ్వు జస్ట్ రమణించావు, అంతే!” అని బ్రహ్మ  వివరణ ఇవ్వడంతో వైకుంఠం ఆనందంతో – కాదు, ఆనందం అక్కడ ఎప్పుడూ ఉండేదేగా- నవ్వులతో మారు మోగుతుండగా “తండ్రీ! మీ టైపో ఎర్రర్ లోక కళ్యాణార్ధమే! ఈ మిత్రద్వయం చేసిన కళాసృష్టికి ఎంతమంది పరవశించిపోతూ ఉంటారో ఇప్పటికీను. అదంతా మీ టైపో వల్లే కదా!” అంటూ నారద  మహర్షి ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

“కుమారా! ఎక్కడి నుండి రాక?”

“కైలాసం నుంచి. మహాదేవుడు సకుటుంబంగా వస్తున్నాడు”.

అంతలోనే ఫస్ట్ ఫామిలీ ఆఫ్ క్రియేషన్ అరుదెంచారు. వస్తూనే బాపుగారి అర్ధనారీశ్వరుడి చిత్రంలోలాగ గణపతి కుమారస్వాములని చెరో పక్క  ఉంచుకుని ఆది దంపతులు అర్ధనారీశ్వరరూపంలోకి మారిపోయారు. బాపురమణలు ప్రణమిల్లారు. శ్రీహరి తనని బాపు శివుడితో కలిపి చిత్రించిన బొమ్మ తలచుకున్నాడు, గ్రహించిన శివుడు హరిలో అర్ధభాగంగా కనబడ్డాడు. హరిహరనాధుడు ఆనందతాండవం చేసాడు. అప్పటి వరకూ ఆనంద పరవశుడై ఉన్న బ్రహ్మ శివవిష్ణువులకి ఒక ప్రపోజల్ సమర్పించాడు. అందులో ఉన్న వివరాలివి (నీకెలా తెలుసు అని అడక్కండి,  వాళ్ళు నాకు చూపించారు) – “ఈ బాపురమణ తమ సృజనాత్మకతతో ఆంధ్రజాతి లక్షణాలకి, సంస్కృతికి గొప్ప గుర్తింపునీ, అందమైన ఐడెంటిటీనీ సంపాదించిపెట్టారు. ఆంధ్రదేశంలో ఏ కాస్త రసజ్ఞ్జత ఉన్నవాడైనా వీరివల్ల ప్రభావితుడౌతాడు. అలాంటి ఆంధ్రదేశం ఇప్పుడు రాజకీయ కారణాలతో రెండు ముక్కలైంది.  రాజకీయ కారణాలు కనక ఆ మార్పుతప్పలేదు. అయినా సంస్కృతిపరంగా జాతి విడిపోయిందని బాధ పడేవాళ్ళందరి కోసం తెలుగు భాష, తెలుగు వాళ్ళు మాత్రమే ఉండేలా ప్రత్యేక గ్రహాన్ని సృష్టించాలని కోరుతున్నాను. ఈ తెలుగు భూగోళం సృష్టించడంలో, అక్కడి ప్రకృతి, సాహిత్యం, ఇతర కళలూ;  ముఖ్యంగా తెలుగు భాష, సాంప్రదాయాలకి సంబంధించి నాకు, సరస్వతికి సలహాదారులుగా టాంక్ బండ్ లలితకళాతోరణంలో ఉన్న తెలుగు వెలుగులందరి తరఫునా బాపురమణలని నియమించాలని ప్రార్ధిస్తున్నాను”

ప్రపోజల్ పరిశీలించిన శివకేశవులు తలలెత్తి చూసారు. మహాదేవుడు నవ్వుతూ, “అం..త్తేనా..?” అన్నాడు. మిత్రద్వయం ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు  ఎక్కడో విన్నట్టుందే ఈ డైలాగ్ మాడ్యులేషన్ అనుకుంటూ. వెంటనే బ్రహ్మ అందుకున్నాడు, “అంతేనా అంటే మరొకటుందండి. ముందు దీన్సంగద్దేల్చండి మరి!” అంటూ. బాపురమణలు ఉలిక్కిపడ్డారు, ఈ  వాక్యమూ తెలిసినదే. హనుమంతుడు మెల్లిగా ఎవరికీ వినబడకుండా గుర్తు చేశాడు,”మీ ముత్యాలముగ్గు కాంట్రాక్టర్ డైలాగులయ్యా ఇవీ”  అని. ప్రాణమిత్రులిద్దరూ చేతులు కట్టుకుని త్రిమూర్తులని, త్రిమాతలని తన్మయంగా, తదేకంగా చూస్తుండిపోయారు.  శివుడు మళ్ళీ అడిగాడు, “బ్రహ్మదేవా! తెలుగు భూగోళం గ్రాంటెడ్. ఆ మరోటి ఏమిటో చెప్పు?”

“ఆదిదేవా! కొత్త తెలుగు గోళంలో రాజకీయనాయకులు మాత్రం పుట్టకూడదని ఓ శాపం, కాదు వరం, ఇవ్వండి”


(ఈ కధ విన్నవారు, చదివినవారు, వ్రాసినవారు బాపురమణీయస్ఫూర్తితో సృష్టించబడిన తెలుగు భూగోళంలో శాశ్వత స్థానము పొందనర్హులని  త్రిమూర్తులు వారి దేవేరులతో కలిసి దీవించిరి.)