Category: ప్చ్!

హెల్త్ బుక్ ప్రింటింగ్ మిస్టేక్ = కళ్ళకింద కారీ బాగ్స్; మరి మంత్రాలబుక్కులో అచ్చు తప్పులు=?


హెల్త్ బుక్ ప్రింటింగ్ మిస్టేక్ = కళ్ళకింద కారీ బాగ్స్; మరి మంత్రాలబుక్కులో అచ్చు తప్పులు=?

ఈ మధ్య టీవీల్లో మంత్రోపదేశాలు, యంత్రతంత్రాల మీద పుస్తకాలు ఎక్కువైపోయాయి. దేవుణ్ణి ప్రత్యక్షం చేస్తామనే స్వామీజీల కెరీర్లు కూడా బాగా నడుస్తున్నాయి. ఓకే, కూటి విద్యలు కూటి కొరకే అని తెలుసుకదా! కూటి కొరకే అన్నది కోటి కొరకే అని అర్ధం చేసుకుని పాపం టీవీగురువులు, యంత్రతంత్ర గ్రంధాల రచయితలూ, దొంగస్వాములు వాళ్ళ శక్తి కొద్దీ సమాజానికి “సేవ” చేస్తున్నారు. వారి దేశభక్తిని, సేవాభావాన్ని మనం అర్ధం చేసుకోగలం. సేవ+అభావము = సేవాభావము అనగా సేవ లేమి = సేవ లేకపోవటం అనే అర్ధం తీసుకునే వాళ్ళని ఆ స్వామీజీలు ప్రత్యక్షం చేసుకున్న దేవుళ్ళు కూడా బాగు చెయ్యలేరు. నిజంగా వాళ్ళని, వాళ్ళ పుస్తకాల్ని, యంత్రతంత్రాలని, మంత్రోపదేశాల్ని నమ్మి ఫాలో ఐపోయే భక్తశిఖామణుల గురించే ఆలోచించాలి.
ఏ నాడు ఏ సందర్భంలో అన్నాడోగానీ మార్క్ ట్వైన్ Be careful about reading health books. You may die of a misprint అన్నాడు. బహుశః, అంటే Probably, చంటబ్బాయ్ లో శ్రీలక్ష్మి కనిపెట్టిన బంగాళదుంప భౌ భౌ లాంటి హెల్త్ ఫుడ్ బారినపడి ఉంటాడు. ఆయన లాజిక్కు ఈ యంత్రతంత్ర మంత్రోపదేశాలకి వర్తించదని గారంటీ ఏమన్నా వుందా? మంత్రోపదేశ గురువుల బాక్ గ్రౌండ్ ఏమిటో, ఏ అచ్చుతప్పుల గ్రంధాలు చదివి బట్టీపట్టి ఆ ఉపదేశాలు చేస్తున్నాడో ఎవరికి తెలుసు?
హెల్త్ బుక్ లో ప్రింటింగ్ మిస్టేక్ వల్ల చావు రాక పోయినా ఏ కన్నో లొట్టపోవచ్చు, మొహం పీక్కు పోవచ్చు, కళ్ళ కింద కారీ బాగ్స్ రావచ్చు. వచ్చినా అవన్నీ గ్రాఫిక్స్ లో ఎడిట్ చేసెయ్యొచ్చు. అదెలాగో దూకుడు సినిమా చూసినవాళ్లకి తెలుసు. వాళ్ళనడిగి తెలుసుకోవచ్చు.
మంత్రతంత్రాల్లో తెలీని తప్పులుంటే అవి ఫాలో అయిపోయినోళ్ళ గతి ఏమిటో? ఫాలో అయ్యి “పోవడమే” కావచ్చు! 😉

షీనా బోరా మర్డర్ కేసు .Vs. ఫ్రెంచిమూవీ Le Couperet – ఆరోసారి ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!


Le Couperet – తెలుగులో ఎలా రాయాలో!?! లె కూపరె? లె కూపరె 2005 నాటి ఫ్రెంచి బ్లాక్ కామెడీ సినిమా.2012లో చూశా! రీ-సై‘కిల్డ్’ తెలుగు కామెడీలు, రీ-రీ సై‘కిల్డ్’ మాస్ ఎంటర్-టైనర్లు, లార్జర్ దాన్ లైఫ్ లయన్స్&లెజెండ్స్, ప్రేమ లేబుల్ తో నడిచే “ఇడియెట్”లాంటి కామసూత్ర కధనాలు -వీటన్నిటితో కార్బైడ్ వేసి పండబెట్టిన కాకరకాయల్లా తయారైన పెద్ద,చిన్న మెదళ్ళకి (మెజారిటీ తెలుగు సినిమాల్లో పదార్ధాన్ని,పర్పస్ ని పసి గట్టే కేంద్రం ఆ రెండు మెదళ్ళలో ఎందులో ఉందో మరి!!) డైవర్షన్ కోసం TV5 Monde ట్యూన్ చేసి అనుకోకుండా ఆ సినిమా చూసి, అప్పుడప్పుడు అలాంటి సినిమాలు చూడటం మెదడుకి ఆరోగ్యదాయకం అని నా పర్సనల్ సొంతభిప్రాయానికి అనుభవపూర్వకంగా వచ్చేశా.
ఇప్పుడు క్లుప్తంగా Le Couperet కధ
యూరోపియన్ యూనియన్ ఏర్పడిన నేపధ్యంలో యూరోప్ అంతటా నిరుద్యోగులైన అనేకమంది ప్రొఫెషనల్స్ లో బ్రూనో డావెర్ట్ ఒకడు.టాప్-గ్రేడ్ పేపర్
టెక్నాలజిస్టు. ఉద్యోగంపోయి మూడేళ్ళయినా కొత్త ఉద్యోగం దొరకలేదు. ఇద్దరు పిల్లల భవిష్యత్తు సందేహంలో పడింది. భార్య ఏదోవిధంగా సపోర్ట్ చేస్తున్నా విడాకులకి అప్ప్లై చేసే సమయం ఆట్టే దూరంలో లేదనిపిస్తోంది. అలవాటైపోయిన హై-క్లాస్ జీవనశైలిని ఒకటి రెండు మెట్లు కిందకి దింపుకుందామంటే మనసూ ఒళ్లూ రాజీపడ్డంలేదు. ఈ స్థితిలోంచి బయట పడ్డానికి బ్రూనో డావెర్ట్ పన్నిన వినూత్న పధకమేంటో తెలుసా? జాబ్ మార్కెట్లో తనకి పోటీగా వున్న తనతో సమానమైన క్వాలిఫికేషన్స్ వున్న వాళ్ళ లిస్టు తయారుచేసి వాళ్ళందర్నీ పరలోకానికి పంపెయ్యడం. క్రేజీగా వుంది కదా? వుంది. కానీ బ్రూనోకి టఫ్ కాంపిటీషన్ ఇస్తున్నవాళ్ళు యూరోప్ మొత్తమ్మీద ఐదుగురే. వాళ్ళందర్నీ లేపేస్తే జాబ్ వేకెన్సీ వచ్చినప్పుడు తనొక్కడే వుంటాడు. జాబ్ వచ్చి తీరుతుంది. ఇంట్లో తన తండ్రి వాడిన సెకండ్ వరల్డ్ వార్ కాలపు పిస్టల్, మంచి కండిషన్లో వున్నది – రెడీగా వుంది. ఇంక ఎక్కువ టైము వేస్టు చెయ్యకుండా బ్రూనో కార్యాచరణ మొదలెడతాడు. సక్సెస్ ఫుల్ గా అందర్నీ, ఒక పక్క బాధ పడుతూనే, ఎలిమినేట్ చేసేస్తాడు. ఇంట్లోవాళ్లకి ఏ మాత్రం అనుమానం రానివ్వడు. ఈ హత్యలు పధకం ప్రకారం జరుగుతున్నాయని పోలీసులకి అర్ధం అవుతుంది కానీ ఇంకా అనుమానం బ్రూనో మీదకి మళ్ళలేదు. ఎవడో పేపర్ టెక్నాలజిస్టుల్ని టార్గెట్ చేసి చంపుతున్నాడు, మీరూ జాగ్రత్తగా వుండండని హెచ్చరించి వెళ్తారు. నారో ఎస్కేప్. బ్రూనోకి త్వరలోనే ఉద్యోగం వస్తుంది. సరిగ్గా గుర్తులేదు కానీ తన కొడుకు కూడా ఏదో సాఫ్ట్ వేర్ పైరసీ కేసులో ఇరుక్కోబోతుంటే సాక్ష్యాలన్నీ నాశనం చేసేసి వాణ్ణీ రక్షించుకుంటాడు. చివరికి కుటుంబమంతా పూర్వవైభవం తిరిగి అందుకుని హాయిగా వుంటారు. అతివేగంగా మారిపోతున్న సాంఘిక, ఆర్ధిక వ్యవస్థలు మనిషి విలువల్ని ఎంతగా హద్దులు దాటిస్తాయో డార్క్ హ్యూమర్ జతచేసి చెప్పడం లె కూపరె థీమ్.
సంచలనం సృష్టిస్తున్న షీనాబోరా హత్య కేసు నాకీ సినిమాని గుర్తుకి తెప్పిస్తోంది. జోస్ గార్సియా లీడ్-రోల్ పోషించిన ఈ “morbid tale of the everyday INHUMANITY” తప్పక చూడాల్సిన సినిమా. I think it is on Youtube. జోస్ గార్సియా యాక్షన్ సూపర్బ్! దానికోసమైనా ఈ సినిమా చూడాలి. పిక్చరైజేషన్, డైరెక్షన్ కూడా క్రియేటివ్. ఇంతకంటే ఎక్కువ చెప్తే నేనేదో సినిమా బఫ్ అనీ, ఇంటర్నేషనల్ సినిమా తెలుసనీ అనేసుకునే ప్రమాదం ఉందనిపించి ఫుల్-స్టాప్ పెట్టేసి ప్రస్తుతం అందరి నోళ్ళలో అదే పనిగా పదేపదే నానుతున్న షీనాబోరా కేసు మీద నా అభిప్రాయం కూడా ప్రకటిస్తా! ఇదే టాపిక్ మీద వేసిన మరో పోస్టులో, ఈ స్టోరీని సినిమా తీస్తానని ఇప్పటివరకూ ఎవరూ అనౌన్సు చెయ్యలేదేమా అని నేను పడిన బాధ, ఆక్రోశం బ్రెయిన్-వేవ్స్ గా మారి తగిలినట్టున్నాయ్. ఓ ప్రముఖ బాలీవుడ్ దర్శకుడు అనౌన్స్ చేసేసి ఈ దేశంలో సినీవాణిజ్యధర్మం నాలుగు పాదాల నడుస్తోందని నిరూపించాడు. అమ్మయ్య! ఇంకేం ఫర్వాలేదు.
ఇహపోతే –
లె కూపరె హీరో, బ్రూనో డావెర్ట్ చర్యలకి ఇక్కడ షీనాబోరా కధలో ప్రధాన పాత్రల చర్యలకి వున్న నేపధ్యాలు వేరు. బట్, అనుకున్నది సాధించడానికి వాళ్ళు తొక్కిన అడ్డదారులు ఒకటే. ఈ టైపు కారెక్టర్స్ హృదయం, అంతరాత్మ, మానవత్వం లేకుండా పుట్టి వుండాలి లేదా వాటిని పూర్తిగా సప్రెస్ చేసేసి వుండాలి లేదా వాళ్ళ ప్రమేయం లేకుండానే వ్యవస్థ మూలంగా చిన్న వయసులోనే అవి అణగారి పోయి వుండాలి. లేకపోతే తోటి మనిషిని చంపెయ్యడమనే డెసిషన్ వీళ్ళు అంత తేలిగ్గా ఎలా తీసుకోగలరు? Thats cold-bloodedness, right? (cold-bloodednessకి తెలుగు పదంగా హిమరక్తత్వం / శీతల రక్తత్వం అని వాడితే ఎలా వుంటుందా అనుకున్నా! వాల్ పోస్టర్ ని గోడ పత్రిక, జీరో అవర్ ని శూన్యగంట అన్నంత చెత్తగా వుంటుందనిపించి వదిలేసా, ఏమనుకోవద్దు ok?) బ్రూనో డావెర్ట్ తన cold-bloodedness తనే తట్టుకోలేక మధ్య మధ్య ఏడుస్తూవుంటాడు, అంతలోనే తేరుకుని ఇంకో మర్డర్ చేస్తాడు. Cold-bloodedness వరకూ చూస్తే బ్రూనో డావెర్ట్ కి, ఇంద్రాణీ&సంజయ్ ఖన్నాలకి తేడా ఏమీ లేదు కానీ truth is stranger than fiction అన్నట్టు ఇంద్రాణీ రెండాకులు ఎక్కువే చదివినట్టుంది. బ్రూనో డావెర్ట్ తన ఫామిలీని నిలబెట్టుకోడానికి, ఉద్యోగం సంపాదించ టానికి హత్యాకాండ మొదలెడతాడు. ఇక్కడ? ఇంకా బయటపడని ఏవో కారణాలు, కన్నకూతుర్ని తల్లే …..ప్చ్!!! అయినా ఆమె కూడా కోర్టులో స్పృహ తప్పి, రెండో కూతుర్ని పట్టుకుని ఏడ్చిందట. మేజిస్ట్రేట్ ముందు నేరం ఒప్పుకునే క్రమంలో తన మనసులో పేరుకున్న చీకటిపొరలకి నిప్పులాంటి నిజం తగిలి రేగిన మంటల వెల్తుర్లో మనసు అడుగునున్న రహస్యబిలం లోతుల్లో కూరుకుపోయివున్న హృదయం, అంతరాత్మ, మానవత్వం సడెన్ గా కనబడ్డాయేమో!

తూచ్!
ఛ!ఛ! ఏంటిది? కన్నకూతుర్ని చంపిన మనిషి మీద జాలేంటి?
యెస్! జాలే. కానీ అది ఆ వ్యక్తిత్వం మీద కాదు. వ్యక్తి మీద. అందరిలాగే అమాయక శిశువుగానే పుట్టినా పెంపకమో, పరిస్థితులో, విలువలు నేర్పని
చదువులో, సంస్కారం అక్కర్లేని సాంగత్యాలో అన్నీ కలిసికట్టుగానో ఆ మనిషిని అలా చేసేసాయనిపిస్తే జాలే వేస్తుంది. వ్యక్తినీ, వ్యక్తిత్వాన్నీ వేరు చెయ్యలేని దశకి చేరుకున్న మనిషని తెలిసినా కూడా జాలేస్తుంది. మానవత్వం మీద నమ్మకం వల్లనేమో! ఆవిడ దొరికిపోయింది కాబట్టి దొంగ అని నిరూపిస్తోంది వ్యవస్థ, దొరక్కుండా మానేజ్ చేస్తున్న దొంగల్ని మాత్రం వాళ్ళు దొరికేవరకూ వదిలేస్తుంది, ఇలాంటి వ్యవస్థలో ఎప్పటికప్పుడు కొత్త దొంగలు పుట్టుకొస్తూనే వుంటారని తెలిసీ కళ్ళు మూసుక్కూచుంటుంది. పాపం వ్యవస్థ మాత్రం ఏం చెయ్యగలదు? దేశమంటే మట్టి కాదు మనుషులని, ఆ మనుషుల బలహీనతలే తన బలహీనతకి కారణమని తెలుసుకో(లే)ని వ్యవస్థ ఏం చెయ్యగలదు? మనుషులే మారాలి, చచ్చినట్టు మారాలి.

తూచ్ అయిపొయింది!

ఇంక మిగిలింది ఏంటంటే –
షీనాబోరా హత్య కేసుని మనం ఎలా అర్ధం చేసుకోవాలి? అందులో ఇన్వాల్వ్ అయిన దొరికిన + దొరకని వాళ్ళందరి పర్సనాలిటీలని, ప్సైకాలజీ సైకాలజీలని ఎలా అర్ధం చేసుకోవాలి?
Hello! wait! wait! wait! ఆ సంగతి తరవాత, దానికంటే ముందు,ఎట్ లీస్ట్ దాంతోపాటు
పోలీసులు నోరు తెరవకముందే దొరికినవాళ్ళే దొంగలని తీర్మానించేసి చర్చోపచర్చలు చేసేసి మీడియా ఇన్వెస్టిగేషన్ & మీడియా జడ్జ్-మెంట్ పాస్ చేసేసే మేధావులు
అడ్డమైనవాడికీ ఇంటర్వ్యూలిచ్చి కారెక్టర్-అసాసినేషన్ చేసే సో-కాల్డ్ ముద్దాయి తాలూకు ఉపగ్రహాలు, ముద్దాయిని ఒకప్పుడు తమచుట్టూ తిప్పుకుని ఇప్పుడు దూరంపెట్టిన పెద్దగ్రహాలూ, నక్షత్రాలూ, బ్లాక్-హోల్స్!
సో-కాల్డ్ క్రిమినల్స్ చేసిన నేరం నిర్ధారణ అవుతుండగానే మీడియాకి ఇన్స్టాల్మెంట్లుగా ఉప్పందించే లీకువీరులు
సోషల్ స్టేటస్ పొందడానికీ, సక్సెస్ లాడర్ ఎక్కడానికీ ఏం చేసినా ఫర్వాలేదనుకునే రిజల్ట్ ఓరియెంటెడ్-Rags-to-Riches రాంబోలూ
జరిగిన కధలో అశ్లీలత, అసభ్యత, ఇన్సెస్ట్, వగైరాలు ఊహించేసుకుని సిగ్గులేకుండా కోళ్ళై కూసే ట్వీటాధములూ
అసలర్ధం చేసుకోవాలా?అంతవసరం ఉందా? ఇదంతా స్త్రీల విశృంఖలత్వం, వాళ్ళని అణిచిపెడితే చాలని సరిపెట్టేసే షావినిస్టిక్ సింపులాత్ములూ (=simple souls)
జరిగేదంతా ఒక డిటెక్టివ్ నవల్లాగా, క్రైం థ్రిల్లర్ సినిమాలాగా చూసి వదిలేసే వినోదప్రధాన జీవులు

ఈ కారెక్టర్స్ ని కూడా బాగా స్టడీ చెయ్యాలి. ఇలాంటి పర్సనాలిటీలు, సైకాలజీలు పెరుగుతున్నాయి. వెర్రితలలు వేసిన ఇన్-ఫర్మేషన్ టెక్నాలజీ ఇంటా- బయటా వేళ్ళూనుకుంటుంటే వీళ్ళ సంస్కృతే మన సంస్కృతి అనుకునే జనాభా కూడా ఆటోమేటిగ్గా పెరుగుతుంది. ఫలితంగా రాబోయే కొత్తతరం సైకాలజీలు, వాళ్ళు చేసే నేరాలు, ఘోరాలు ఇంకెంత వెరైటీగా వుంటాయో? ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!

!?!ఇంద్రాణీముకర్జియా స్టోరీతో సినిమా!?! ఆర్జీవీ కూడా…. (ఐదోసారి ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!)


ఇంద్రాణీ ముకర్జియా గారి సాహసకృత్యాలతో మీడియా మార్మోగుతోంది, దేశం అట్టులా ఉడుకుతోంది. వ్యాపమ్, లలిత్ మోడీ, ఓటుకి నోటు,… ఎట్సెట్రా కేసులు కూడా అట్లలాగే ఉడికి ఇంక ప్రజల దృష్టిలో మాడిపోతామేమోనని సదరు కేసుల సృష్టికర్తలు భయపడుతుండగా ఇంద్రాణీ ముకర్జియాగారు దైవదూతలా ప్రవేశించి అట్టు తిరగెయ్యడం జరిగింది. అసలే మనకి దేశసమస్యలు, రాజకీయాల మీద ఉన్న సీరియస్ నెస్ ఎలాంటిదంటే దానికీ, రైల్లో పేకాడుకుంటున్న బాచి దగ్గరకెళ్ళి తనుమాత్రం ఆడకుండా ప్రయాణం పొడుగూతా అక్కడే నుంచుని చూసి ఎంజాయ్ చేసేవాడి సీరియస్ నెస్ ఎంతో ఇదీ అంతే. మసాలా సినిమాల్లో మసాలానీ, హై-ప్రొఫైల్ కేసుల్లోవున్న కాంప్లెక్సిటీనీ మనం సమదృష్టితో చూస్తాం. ఇలాంటి విషయాల్లో పండితాః సమదర్శినః అనే గీతావాక్యం తు.చ. తప్పక పాటిస్తాం. ఇప్పుడీ కేసు వల్ల మనం తక్కిన కేసులన్నీ మర్చిపోయి పబ్లిక్ మెమరీ ఈజ్ షార్ట్ లివ్డ్ అనే మీడియా మహావాక్యం నిజం చేసేస్తామేమో అని కాస్త కంగారు– కాదు,కాదు– నమ్మకం కలుగుతోంది.

ఏడాదికి వెయ్యి పైగా సినిమాలు తీసి, చూసుకునే దేశానికి మసాలా కేసులన్నీ మసాలా సినిమాల్లాగే అనిపిస్తే వింతేముంది? అసలే వారం వారం రిలీజయ్యే సినిమాలే చూడాలో, ప్రతి రోజూ జరిగే పొలిటికల్ డ్రామాలే చూడాలో తేల్చుకోలేక ఛస్తున్నాం ఈ రోజు. అవి చాలనట్టు మధ్యలో ఈ కుం(రం)భ కోణాలొకటి. మామూలుగా ఒక సినిమా రిలీజైందంటే మనకి, మీడియాకీ ఆ సినిమానే టాపిక్. అంటే రిలీజైన రెండుమూడువారాల వరకో లేదా నెక్స్ట్ మసాలా రిలీజయ్యే వరకో లేదా ఏ క్రికెట్ మాచో మొదలయ్యేవరకో అన్నమాట. తరువాత ముందటి సినిమా సోదిలోక్కూడా కన బడదు,వినబడదు. అలాంటిది ఇన్ని సినిమాలు, మాచులు, రాజకీయ డ్రామాలు, కుం(రం)భ కోణాలు… ప్చ్! సామాన్యుడిపై ఇంత భారమా? ఈ భారం వల్లే పబ్లిక్ మెమరీ కాస్తా షార్ట్ లివ్డ్ అయి కూచుంది అనుకోరూ.

Am I being too negative? May be.

ఏ మాటకా మాటే చెప్పుకోవాలి. వీటన్నిటిలో పాజిటివ్ యాంగిల్ కూడా వుంది. సినిమా టు సినిమా, క్రికెట్ మాచ్ టు క్రికెట్ మాచ్ మధ్య గాప్ లో మనకి బోర్ కొట్టకుండా కుంభకోణాలు, రంభకోణాలు బ్రహ్మాండంగా పనికొస్తాయి. అసలు ప్రజలకి బోరు కొట్టకుండా వుండాలనే అనేకమంది ప్రజా సేవకులు అహర్నిశలూ శ్రమించి సినిమా, క్రికెట్టు, రాజకీయాలు, కుం(రం)భ కోణాలూ, మద్యపాన ప్రోత్సాహ/నిషేధాలు మొదలైనవి నడిపిస్తూ వుంటారు. వాళ్ళని మనం అర్ధం చేసుకోవాలి.

ఇంకో పాజిటివ్ పాయింటుంది. ఈ వివిధ ప్రజాకాలక్షేప కార్యక్రమాలు బహుళార్ధసాధక ప్రాజెక్ట్లు లాంటివి. అంటే మల్టీ పర్పస్ ప్రాజెక్ట్స్ అన్నమాట. పాలసీసా నోట్లోంచి తియ్యగానే ఏడుపు లంకించుకునే పసివాడి నోట్లో ఉత్తుత్తి తిత్తిబిళ్ళ పెడితే వాడు కాస్సేపు వూరుకుంటాడు కదా? అలా

ఉల్లిపాయలు, భూసమీకరణలు, ప్రత్యేకహోదా/పాకేజీల్లాంటివే కాకుండా

ఆస్పత్రుల్లో ఎలకలకి, బొద్దింకలకి పిల్లలు బలైపోయే పరిస్థితులు,

సడెన్ గా ఊడిపడి ఇంజెక్షన్లిచ్చే సిరంజీవులు,

వన్ రాంక్ – వన్ పెన్షన్ ఆందోళనలు,

తల్లిదండ్రుల చేతిలో చిత్రహింసలు పడిన ప్రత్యూషలాంటి కేసులు ఇంకెన్ని ఉన్నాయో చూడమన్న కోర్టు ఆదేశాలు,

బోర్డర్లో పుండులా సలుపుతున్న పాకిస్తాన్ పాపాలు,

దావూద్ ఇబ్రహీంని మెడపట్టుకు ఈడ్చుకు రాలేకపోతున్న నిస్సహాయత (ఫ్రాంక్లీ, చివరి రెండిట్లో ఎవర్నీ బ్లేమ్ చెయ్యలేం)…..

ఈ న్యూసెన్సులన్నిటినుంచీ ప్రజల్ని ఏమార్చడంతోపాటు పవర్లో వున్న / పవర్ కట్ అయిపోయిన నాయకులందరికీ బీహార్ ఎలక్షన్లపైనా, గుజరాత్ లో పటేల్ ఆందోళనలపైన దృష్టి పెట్టడానికీ, వీలైతే మధ్యలో ఓ ఫారిన్ ట్రిప్ కొట్టి సందేశాలిచ్చి రావడానికీ ఇందాక చెప్పిన మల్టీ పర్పస్ ప్రాజెక్ట్స్ వెసులుబాటు కల్పిస్తాయి. అటువంటి బృహత్కార్యానికి తన వంతు కృషి చేసి ఈ రోజు కరిగిన కొవ్వొత్తిలా, చారు గిన్నె అడుగున మిగిలిన చింతపండులా, కరివేపాకులా జైల్లో ఇంద్రాణీముకర్జియా.

వీటన్నిటికంటే బాధ కలిగించే మరో విషయం. ఏమైపోతోందీ దేశం? ఎటు పోతున్నాం మనం? అనిపించేలా, ఇంత జరిగినా ఇప్పటివరకూ ఒక్కడంటే ఒక్క సినిమావాడూ “ఈ స్టోరీతో సినిమా తీస్తా” అని ట్వీట్ చెయ్యలేదు, ఇంతవరకూ. ఈవెన్ ఆర్జీవీ హాజ్ డిజప్పాయింటెడ్ దిస్ టైమ్. ఏమైపోతోందీ దేశం? ఎటు పోతున్నాం మనం?ఒక సినిమా తీసి అది వంద కోట్ల క్లబ్ లో చేరితే – అదృష్టం బావుండి బాహుబలి రికార్డ్లు తిరగరాస్తే దేశానికి ఎంత లాభం, ఎంత ప్రతిష్ట, ఎంత వైభవం!! ఆ క్రెడిట్ అంతా ఎవరిది? సినిమా తీసిన వాళ్లదా? కధ అందించిన వాళ్లదా? సినిమా తియ్యకపోతే అందువల్ల దేశానికి కలిగే ఆర్ధిక నష్టానికి మాత్రం సినిమావాళ్ళదే బాధ్యత.

Finally, అరవింద్ అడిగ రాసిన వైట్ టైగర్ నవల్లో ప్రోటాగనిస్ట్ప్రధాన పాత్రధారి, యు కెనాట్ కాల్ హిమ్ ఏ హీరోకి, ఈవిడకి కొంత డిఫరెన్స్ వుంది. వాడు తన కుటుంబాన్ని విడిచి వెళ్ళిపోతాడు అంతే,(మిగతా చెత్తంతా సేమ్ టు సేమ్). ఈవిడ మాత్రం కన్నకూతుర్ని….I must not complete the sentence, the case is still sub judice. ఏ పుట్టలో ఏ పాముందో! అసలు ఎన్ని పుట్టల్లో ఎన్ని పాములున్నాయో!! 😉 _/\_

సముద్రవసనే దేవీ! _/\_ నీరుకంటే బీరు తేలిగ్గా … :-( ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!


ఇంట్లో అమ్మ నెలకి సరిపడా (అనుకుని) జంతికలు, మిక్స్చరూ వగైరాలు తయారు చేసి డబ్బాల్లో పోసిపెడితే మనం రెండుమూడువారాల్లో లాగించెయ్యడం మామూలే. రెండు వారాల్లో ఖాళీ డబ్బాలు చూసుకుని నిన్నకాక మొన్న చేసినవి, అప్పుడే ఖాళీ చేసేసారర్రా!?! అంటూ పాపం అమ్మలు ఆశ్చర్యం, ప్రేమతో కొద్దిపాటి అసహనం కలిపి నిట్టూర్చడమూ మామూలే. (ఇది తెలుగువాళ్ళకి, భారద్దేశానికే కాదు అన్ని దేశాలకీ మామూలేననుకుంటా. ప్రింగిల్స్ పొటాటో చిప్స్ వాడి అడ్వర్టైజింగ్ స్లోగన్, “Once you pop, you can’t stop” చూస్తే అదే అనిపిస్తుంది.) నెల తిరిగేప్పటికి అమ్మలకి మళ్ళీ చిరుతిళ్ళు తయారు చేసేసి డబ్బాలు నింపెయ్యాలనిపిస్తుంది. నింపేస్తారు కూడా. ఐతే ఒక అమ్మకి మాత్రం ఇలా పిల్లలక్కావాల్సినవన్నీ సమకూర్చడం మహా కష్టంగా వుందిట. అందరు అమ్మల్లాగా ఆవిడ నెలకోసారి కాదు సంవత్సరానికి సరిపడా అన్నీ తయారుచేసి పెట్టినా ఆవిడ పిల్లలు ఆర్నెల్లకే అన్నీ అవగొట్టేస్తార్ట. మిగిలిన ఆర్నెల్ల తిండికీ ఆవిణ్ణి నానా తిప్పలూ పెట్టేస్తార్ట.

పన్నెండువేల ఆరు వందల కిలోమీటర్ల వ్యాసమూ,
నలభైవేల కిలోమీటర్ల చుట్టుకొలత,
ఆరు పక్కన ఇరవైనాలుగు సున్నాలు పెడితే ఎంతో అన్ని కిలోల బరువూ వున్న ఆ తల్లికి ఏడు బిలియన్ల మంది పిల్లలు..పిల్లలకి అడిగినంత పెట్టడానికి నానా కష్టాలు పడుతోంది. ఎవరో తెలిసిపోయిందా? ఆ మాత భూమాత, ఆవిడ కన్న ఏడుబిలియన్ల పిల్లల్లో నేనూ ఒకణ్ణి. నేలతల్లి కష్టపడుతోందని తెలిసినా ఓ రెండు మూడ్రోజుల క్రితమే మరీ ఇంత కష్టపడుతోందని తెలిసింది.

ఎర్త్ ఓవర్ షూట్ డే అని గ్లోబల్ ఫుట్-ప్రింట్ నెట్ వర్క్ అనే సంస్థ ఆధ్వర్యంలో, పర్యవేక్షణలో జరుపుకునే ఒకానొక “డే” మొన్న ఆగస్ట్ పదమూడున వచ్చింది. ఆ రోజు గురించి తెలుసుకోవడంలోనే నేలతల్లి పడుతున్న బాధ అర్ధం అయింది. అందుకే ఈ ఆక్రోశం.

ప్రపంచం మొత్తమ్మీద మనుషులం పాటిస్తున్న సవాలక్ష “డే” లకి ఎంతెంతగా వస్తువుల వినిమయం జరిగిపోతోందో లెక్కలేదు. వాటికి రోజూ వుండే బర్తుడేలు, మారేజ్ డేలు, కొత్తగా జరిగే పెళ్ళిళ్ళు, పార్టీలు, ఎట్సెట్………..ట్రాలు కలిపితే ఒక రోజులోనే కోట్ల “డే”లు అవుతాయి. వీటిక్కావాల్సిన తిండి పదార్ధాలూ, సామాగ్రులూ, హంగులూ, ఆర్భాటాలూ?

గ్లోబలైజేషన్ లో భాగంగా తామరతంపరగా పెరిగిపోయిన ప్రయాణాలూ-వాటికవుతున్న ఇంధన వినియోగం?

గ్రౌండ్ వాటర్ మేనేజ్-మెంట్ సరిగ్గా అమలుచెయ్యక, ఎక్కడ పడితే అక్కడ విచక్షణా రహితంగా వెయ్యబడుతున్నబోర్-వెల్స్ , అడుగంటిపోతున్న భూగర్భ జలాలు, బాటిల్డ్ వాటర్ గా మారిపోతున్నసహజంగా దొరకాల్సిన మంచినీళ్ళు, ధరపెట్టి కొనుక్కోలేనివాళ్లకి మిగులుతున్న మునిసిపల్ కుళ్ళు నీళ్ళు ,
నీరు కంటే తేలిగ్గా దొరుకుతున్న బీరు !

అంతరిస్తున్న అరణ్యాలు, పక్షులు, జంతువులూ
నిలవనీడ దొరకని వానపాములూ, కప్పలూ, తేనెటీగలు (ఇవన్నీ ఆరోగ్యకరమైన పర్యావరణానికి చిహ్నాలు)
పెరుగుతున్న సంపదతో సమానంగా సముద్రాలలో పెరుగుతున్న యాసిడ్ లెవెల్స్, గాల్లో నిండుతున్న కాలుష్యం

(ఒకసారి అట్లాంటిక్ మహాసముద్రంలో షిప్పులో దాదాపు మూడు వారాలు ప్రయాణం చేసినప్పుడు, ఆల్మోస్ట్ ప్రతి రోజూ ఆ అద్భుత నీల జలాల్లో ప్లాస్టిక్ బాటిల్సు తేలుతూ కనబడేవి. నేను ప్రయాణించిన షిప్ సిబ్బంది కూడా షిప్పులో తయారైన వ్యర్ధాల్ని సముద్రంలోకి విసిరెయ్యడం చూసాను. మనిషి అడుగు పెట్టిన ప్రతి చోటా – అది సముద్రమా, ఎవరెస్టా, అంటార్కిటికానా అన్నదాంతో సంబంధంలేకుండా – స్వచ్ఛ భారత్ నిర్వహిస్తే తప్ప లాభంలేదు.)

ఇవన్నీ ఏం చెబుతున్నాయ్?

ప్రకృతిమాత ఒక సంవత్సరంలో ఉత్పత్తి చేసే సహజ వనరుల్ని భూమ్మీదున్న మనుషులందరం కలిసి ఆరు నెలల్లో కన్జ్యూమ్ చేసేస్తున్నాం. దానికి తోడు మన జీవనవిధానాల్లో పెరిగిన నాణ్యతకి, ప్రమాణాలకి అనుగుణంగా పెరుగుతున్న వ్యర్ధాలని భూమాత మొహాన విసిరేస్తున్నాం.

ఒకప్పుడు సముద్రవసనే దేవీ పర్వత స్తనమండితే, విష్ణుపత్నీ నమస్తుభ్యం, పాద స్పర్శం క్షమస్వమే అని భూమాతకి క్షమాపణ చెప్పుకునిగానీ నేల మీద కాలు పెట్టని మనం మోడీ చెప్పేవరకూ స్వచ్ఛభారత్ మాట తెలియనివాళ్ళం అయ్యాం.

1970డిసెంబరు 23న మొదటి ఎర్త్ ఓవర్ షూట్ డే ని ప్రకటించారు. అంటే ఆ సంవత్సరంలో జనం భూమి ఒక ఏడాదిలో పునరుత్పత్తి చేసిన వనరుల్ని సంవత్సరాంతానికి ఒక్క వారం ముందుగా వాడుకున్నారు. ఈ యేడు ఆగస్టు 13ఓవర్ షూట్ డే వచ్చింది అంటే ఐదునెల్ల ముందుగానే వనరులన్నీ స్వాహా అయ్యాయనమాట. ఇండియాకి మట్టుకే లెక్కేస్తే ఓవర్ షూట్ డే ఆర్నెల్లు ముందుగా జూన్ ముప్ఫైన అయిపొయింది. సహజవనరుల లభ్యతలో టాప్ టెన్ దేశాల్లో వుండే ఇండియా, వాటి వినియోగంలో మొదటి మూడు దేశాల్లో వుందిట.
అఫ్-కోర్స్, ఒక్క ఇండియానే అనడానికి లేదు. మన సమస్య జనాభా, ఎన్విరాన్ మెంటల్ రెగ్యులేషన్స్ సరిగ్గా అమలు జరగక పోవడమూను. ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ఉన్న పోటీతత్త్వం, ఎకనామిక్ ప్రెషర్స్, కన్జ్యూమరిజం అసలైన కారణాలు. అభివృద్ధి మంత్రం అని అన్ని దేశాల నాయకులూ పఠించే మంత్రం కళ్ళకి గంతలు కట్టుకుని పరుగెత్తే రేస్ లాగా తయారైంది.

ఒకప్పుడు భారత్ లో ప్రకృతిని ఎంత పవిత్రంగా చూసేవారు?

పాండవులు అరణ్యవాసం చేసినప్పుడు వన్యప్రాణులకి, అడవులకి వత్తిడి కలక్కుండా అడవులు మారేవాళ్ళు. వన్యమృగాలు కలలో కనబడి ఒకసారి, ఋషులు ఒకసారి ధర్మరాజుకి అడవి మారమని కోరడం జరిగింది.

ఆశ్రమధర్మాలలో వానప్రస్థ, సన్యాసాశ్రమాల లక్ష్యాలలో వనరుల పరిమితవినియోగం ద్వారా ప్రకృతిపైన, ఆర్ధిక వ్యవస్థపైన వత్తిడి తగ్గించడం కటనిపిస్తుంది.

అప్పటి పరిస్థితుల నుంచీ చాలా దూరం వచ్చేసాం. అవి మళ్ళీ రావాలనుకోవడం దురాశే కానీ, సైన్సుటెక్నాలజీల ద్వారానైనా పర్యావరణాన్ని రక్షించుకోగలమా? మితిమీరిన వ్యాపార మనస్తత్వం, పేట్రేగిన కన్జ్యూమరిజం – ఈ రెండూ వెనుకంజ వేస్తేగానీ అది సాధ్యం కాదు. ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!

4ksy

ప్చ్ ప్చ్ ప్చ్3 – “క్రింది చచ్చుప్రశ్నలను ప్రజలు అడుగరాదు”


“ఫలానా కుంభకోణంలో నిజానిజాలు వెలికితీస్తాం, దోషులుగా తేలినవారికి శిక్ష తప్పద,”ని ఫలానా మంత్రిగారు అన్నారు.

నిజానిజాలు బయటపడితే, దోషులెవరో తేలితే, విషయంలో సెషన్స్ నుంచీ సుప్రీమ్ వరకూ కోర్టులన్నిటికీ ఏకాభిప్రాయం కుదిరితే, అదంతా అయ్యేప్పటికి దోషులు (లేక దోషులని మనం అనుకుంటున్నవాళ్ళు) బతికుంటే శిక్ష గారంటీ అని మంత్రిగారంతటివారు చెప్పిన తరువాత బాధ్యతగల పౌరులు నమ్మాలి. నమ్మితీరాలి. ఈ ప్రాసెస్ వలన లాభాలు ఏవో అర్ధమయితే నమ్మి తీరతారు. ఆ లాభాలు ఏవనగా –

వందమంది దోషులు తప్పించుకున్నా ఒక్క నిర్దోషి కూడా అన్యాయంగా (న్యాయస్థానం చేత)()శిక్షించబడడు.

లాయర్లకు, లైయర్లకు జీవనోపాధి లభించును.

కొన్ని దశాబ్దముల పాటు మీడియావారికి వార్తలకు కరువు వచ్చు భయముండదు.

మేధావులకు, జర్నలిస్టులకు నిరుద్యోగ సమస్య తీరును.

కొందరికి (ఎవరికో చెప్పుట కుదరదు) ఉన్నత పదవులు లభించును. అట్టి పదవులతో ప్రతిపక్ష ప్రభుత్వములను పడగొట్ట వచ్చును.

వివాదము వలన నష్టపోయిన జనులతో వోటుబాంకులు తయారు చేసికొను అవకాశము కలదు.

ఎన్నికలలో ఈ వివాదములపై గొంతు చించుకుని “మంచి విలువలు”గల రాజకీయ పార్టీలు అధికారములోనికి రావచ్చును.

సో కాల్డ్ దోషులు కేసు తప్పించుకొను ప్రయత్నములో కొందరి ఆర్ధిక పరిస్థితులను దారిద్ర్యరేఖ దాటించి కనీసము ఎవరెస్టు ఎత్తుకు చేర్చెదరు. అట్టి వారు కొత్త వ్యాపారములను, పరిశ్రమలను ప్రారంభించి వందల కొలది ప్రజలకు ఉద్యోగావకాశములు కల్పించెదరు. వారే భావి రాజకీయ నాయకులై దేశమును, సంస్కృతిని తీర్చి దిద్దెదరు. వీరి వలన స్వదేశమే కాక స్విట్జర్లాండు వంటి విదేశములు కూడ అభివృద్ధి చెందును.

“దోషులను” పై విధమగు కేసులలో ఇరికించిన “నిర్దోషుల” వ్యాపారములు అభివృద్ధియగు అవకాశములు పెరిగి ఆర్ధిక వ్యవస్థ పటిష్టమగును.

ఇన్ని ప్రజాస్వామిక ప్రయోజనములున్నందున ఇట్టి కుంభకోణములందు ఈ క్రింది (అభివృద్ధి నిరోధక) చచ్చుప్రశ్నలను ప్రజలు అడుగరాదు –

నిజానిజాలు ఎన్ని ఏళ్లపాటు బయట పడతాయి?

బయటపడినవాటిలో నిజాలు ఎన్ని? అనిజాలు ఎన్ని? దేని శాతము ఎంత?

ఏవి నిజాలో, ఏవి అనిజాలో ఎవరు నిర్ధారిస్తారు? ఎన్నిసార్లు నిర్ధారిస్తారు? అసలు నిర్ధారించడం ఎలా? నిర్ధారించడం అవసరమా?

నిజనిర్ధారణ చేయువారి నిజాయితీలో నిజమెంత? అబద్ధము ఎంత శాతము?

దోషులెవరో తేల్చలేక పోలీసులు, నిఘా సంస్థలు తన్నుకు చస్తుంటే, కింద కోర్టు తీర్పుని పై కోర్టు కొట్టేస్తుంటే ఇంక దోషులెవరో తేల్చేదేలా? శిక్ష వేసేదెలా?

అసలు నిజము, నిజాయితీ, న్యాయము అనగానేమి? అవి ఎచటయుండును? ఉన్నవనుటకు ఆధారములేవి?

సర్వేజనాఃస్సుఖినోభవంతు

<<<>>>

ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్! – జైల్లోమూగజీవి జైలుబైట (దుర్)బుద్ధిజీవి


అది నలుగుర్ని చంపినందుకు పడిన శిక్ష. న్యాయానికి గంతలు కట్టి చట్టాన్ని పిల్లి మొగ్గలేయించడం చేతకాక ముద్దాయి బెయిల్ కోసం, విచారణ స్థలం మార్పు కోసం ట్రై చేసి బయటపడ్డానికి ట్రై చెయ్యకుండా తీరిగ్గా శిక్ష అనుభవించటానికి రెడీ ఐపోతే జనం ఊరుకోట్లేదు. ముద్దాయికి స్వేచ్ఛనిచ్చి వదిలెయ్యాలని ధర్నాలు, సత్యాగ్రహాలు మొదలెట్టారు. ఇంతకీ ఆ ముద్దాయి పేరు –

పేరు : ఉస్తాద్

వయసు : ఎనిమిదేళ్ళు.

పుట్టి పెరిగింది : రాజస్తాన్ లో.

ఘనత : ఎనిమిదేళ్ళ వయసుకే “ఊచలు” లెక్కపెట్టడం.

“సినిమాస్టార్లు, పొలిటీషియన్లు బెయిల్ తెచ్చుకుని బయట తిరిగినా, కేసులు కొట్టేయించుకున్నా ఓర్వలేని చేతకాని జనం ఈ ఉస్తాదుని మాత్రం ఉట్టి పుణ్యానికి వదిలిపెట్టమని గొడవ చెయ్యడమేంటో అర్ధం లేకుండా!!,” అని అనిపించట్లా?

అనిపిస్తోంది, కానీ….

ఆడపిల్లకి పుట్టడానికైనా ఛాన్సివ్వని స్త్రీమూర్తులు

కన్నకూతుళ్ళపై అత్యాచారాలకి ఒడిగట్టే కసాయితండ్రులు

‘నిర్భయ’ నేరాలు చేసికూడా నిర్భయంగా తిరిగేస్తున్న నీచత్వవేత్తలు

న్యాయదేవత త్రాసు కింద చింతపండు అంటించే లీగల్ ఎక్స్పర్ట్లూ

ప్రజాధనంతో దండుకున్న వోట్ల కింద తమ నేరాల్ని పాతేసే (అవి)నీతిమంతులు

ఆశ్రమాలు పెట్టి మరీ అత్యాచారాలు చేసే “ఆధ్యాత్మిక”వేత్తలు

కల్తీమందులమ్మి జనాభా తగ్గించే దేశభక్తులు

మానవహక్కుల ముసుగులో దాగిన వెర్రితలలు

భ్రూణహత్యల వైద్యో-నారాయణో’హరీ!’లు, కిడ్నీ ట్రాఫికింగ్ స్పెషలిస్టులు

రోడ్డనుకుని మనుషుల మీద కార్లు నడిపే అమాయకం(డల) వీరులు

జనారణ్యాల్లో స్వేచ్ఛావిహారం చేస్తూ, ప్రజా’స్వామ్యా’న్ని ఎంజాయ్ చేస్తున్న మా’నవ’ మృగాల్ని బోన్లో పెట్టలేని జ(మ)నం ఆకలేసి ఓ నలుగుర్ని చంపిన ఉస్తాద్ ని కారడవిలో తిరగనిస్తే తప్పేంటని అనుకుంటే తప్పేంటి? అని కూడా అనిపిస్తోంది.

నేరాలు, ఘోరాలు చేసి న్యాయానికి గంతలు కట్టి, చట్టాన్ని పిల్లిమొగ్గలేయించి అంతరాత్మని అణిచిపెట్టే (దుర్)బుద్ధిజీవి మనిషి

ప్రకృతి ధర్మం పాటించినందుకు పడిన శిక్షకి అర్ధం తెలియకపోయినా అది అనుభవించి ఆత్మవంచన తప్పించుకుంటున్న మూగజీవి ఉస్తాద్.

ఈ పులిని జూలో బోనులో పెట్టేశారు. తప్పదు. మరి దాని పక్కనే ఉన్న ఖాళీ బోనుల్లో ఉండాల్సిన నరశార్దూలాల్నిపట్టేది ఎప్పుడో?

ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!

Ustaad

  రాజస్తాన్ రంథంబోర్ అడవిలో ఒకప్పుడు ఉస్తాద్

(photo courtesy: Punjab Star News)

ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్! – రెండోసారి


అది నలుగుర్ని చంపినందుకు పడిన శిక్ష. న్యాయానికి గంతలు కట్టి చట్టాన్ని పిల్లి మొగ్గలేయించడం చేతకాక ముద్దాయి బెయిల్ కోసం , విచారణ స్థలం మార్పు కోసం ట్రై చేసి బయటపడ్డానికి ట్రై చెయ్యకుండా తీరిగ్గా శిక్ష అనుభవించటానికి రెడీ ఐపోతే జనం ఊరుకోట్లేదు. ముద్దాయికి స్వేచ్ఛనిచ్చి వదిలెయ్యాలని ధర్నాలు, సత్యాగ్రహాలు మొదలెట్టారు. ఇంతకీ ఆ ముద్దాయి పేరు –

పేరు : ఉస్తాద్

వయసు : ఎనిమిదేళ్ళు.

పుట్టి పెరిగింది : రాజస్తాన్ లో.

ఘనత : ఎనిమిదేళ్ళ వయసుకే “ఊచలు” లెక్కపెట్టడం.

సినిమాస్టార్లు, పొలిటీషియన్లు బెయిల్ తెచ్చుకుని బయట తిరిగినా, కేసులు కొట్టేయించుకున్నా ఓర్వలేని చేతకాని జనం ఈ ఉస్తాదుని మాత్రం ఉట్టి పుణ్యానికి వదిలిపెట్టమని గొడవ చెయ్యడమేంటో అర్ధం లేకుండా!! అనిపించట్లా? అనిపిస్తోంది

ఆడపిల్లకి పుట్టడానికైనా ఛాన్సివ్వని స్త్రీమూర్తులు

కన్నకూతుళ్ళపై అత్యాచారాలకి ఒడిగట్టే కసాయితండ్రులు

‘నిర్భయ’ నేరాలు చేసికూడా నిర్భయంగా తిరిగేస్తున్న నీచత్వవేత్తలు

న్యాయదేవత త్రాసు కింద చింతపండు అంటించే లీగల్ ఎక్స్పర్ట్లూ

ప్రజాధనంతో దండుకున్న వోట్ల కింద తమ నేరాల్ని పాతేసే (అవి)నీతిమంతులు

ఆశ్రమాలు పెట్టి మరీ అత్యాచారాలు చేసే ఆధ్యాత్మికవేత్తలు

కల్తీమందులమ్మి జనాభా తగ్గించే దేశభక్తులు

మానవహక్కుల ముసుగులో దాగిన వెర్రితలలు

భ్రూణహత్యల వైద్యో-నారాయణో’హరీ!’లు, కిడ్నీ ట్రాఫికింగ్ స్పెషలిస్టులు

రోడ్డనుకుని మనుషుల మీద కార్లు నడిపే అమాయకం(డల) వీరులు

జనారణ్యాల్లో స్వేచ్ఛావిహారం చేస్తున్న మా’నవ’ మృగాల్ని బోన్లో పెట్టలేని జ(మ)నం ఆకలేసి ఓ నలుగుర్ని చంపిన ఉస్తాద్ ని కారడవిలో తిరగనిస్తే తప్పేంటని అనుకుంటే తప్పేంటి? అని కూడా అనిపిస్తోంది.

నేరాలు, ఘోరాలు చేసి న్యాయానికి గంతలు కట్టి, చట్టాన్ని పిల్లిమొగ్గలేయించి అంతరాత్మని అణిచిపెడుతున్న (దుర్)బుద్ధిజీవి మనిషి

ప్రకృతి ధర్మం పాటిస్తే పడిన శిక్షకి అర్ధం తెలియకపోయినా అది అనుభవించి ఆత్మవంచన తప్పించుకుంటున్న మూగజీవి ఉస్తాద్.

ప్చ్!ప్చ్!ప్చ్!

 

 

Ustaad