“దిశ”నిర్దేశం : అవతారాలు దిగొచ్చే వరకూ “మృగాళ్ళ”ని భరించే సహనం, స్వార్ధం, పిరికితనం & necessary quid-pro-quo with god, power, caste, religion, gender & money మనలో మస్తుగా వున్నాయి.



మెన్‌
ఆమెన్‌
చెరపట్టన్‌
మ్రోగెన్‌
నీగన్‌
నా
పెన్‌
ఆపెన్‌ 

అని కవి ఆరుద్ర ఉవాచ. కవివాక్యం అంతా నిజమవలేదు. “దిశ” ఉదంతంలో జరిగిన ఎన్-కౌంటర్ తో ఆరుద్రగారు చెప్పిన గన్ మోగింది, నాలుగు సార్లు. పెన్ (=Social debate & reforms) మాత్రం ఆగిపోయేలావుంది. కవివాక్యం సగం నిజమై రెండో సగం మరో దురంతం జరిగేవరకూ ముసుగేసుకు పడుకునేలావుంది.

నలుగురు కీచకులు ఎన్-కౌంటర్ అయిపోయారు. ఎన్-కౌంటర్ కాదు, ఎక్స్ఛేంజ్ ఆఫ్ ఫైర్ అన్నారు. ఏదైతేనేం రాక్షసుల విషయంలో Poetic justice జరిగిందనుకున్న జనం – అంటే లీడర్లూ, సెలబ్రిటీలు, స్టార్లు, మినిస్టర్లూ, …. అందరూ – నరకాసురుడు చావగానే జనం దీపావళి జరుపుకున్నంత ఇదిగా మాటల టపాకాయలు పేల్చుతున్నారు. సత్వరన్యాయం జరిగిపోయిందని సంబరాలు చేస్తున్నారు.

నిజమే, “దిశ”కి నరకం చూపించిన నరకాసురులని నరకానికి పంపించడం అనేది అందరూ కోరుకున్న న్యాయమే.

ఈ ఎన్-కౌంటర్ -సారీ- ఎక్స్ఛేంజ్ ఆఫ్ ఫైర్ వల్ల కీచకులతోపాటు దేశం నలుమూలలా జరగాల్సిన చర్చ కూడా ఎన్-కౌంటరైపోయింది.

మనకి కావలసినది “దిశ”కి జరిగిన అన్యాయానికి ప్రతీకారమా?

లేక

ఇలాంటి దురంతాలు మళ్ళీ జరగకుండా ఆపే సాంఘిక సంస్కరణమా?

ప్రతీకారం తీరింది, నలుగురు కీచకులూ పోలీసుల్నీ, శిక్షనీ తప్పించుకునే ప్రయత్నంలోనే (అనే కదా అంటున్నారు!!) అయినా ప్రజల మనసుల్లో రగులుతున్న ప్రతీకారేచ్ఛ చల్లారింది. అదే సమయంలో సంస్కరణ అంశాన్ని రగిలించే ఆవేశం కూడా చల్లారిపోతుంది(పోయింది).

అయితే …

చాలామంది ”కీచకవధ”ని ఒకపక్క సమర్థిస్తూనే అది జరిగిన తీరుని ప్రశ్నించి, విశ్లేషించిన విధం చూస్తే కొంచెం ఆశ పుడుతోంది,

కానీ ….

జనంలో – at least జనంలో కొన్ని వర్గాల్లో – కొన్ని భ్రమలున్నాయి. ఆ భ్రమలు కొందరిలో genuine అమాయకత్వం అయితే కొందరు ఆ భ్రమలనే మనం కోరుకున్న, ఎదురు చూస్తున్న వాస్తవంగా చిత్రీకరిస్తారు(స్తున్నారు). ఈ రెండురకాల మెంటాలిటీల వల్ల సమాజంలోనూ, చట్టసభల్లోనూ జరగాల్సిన చర్చ చచ్చుబడిపోతుంది / చచ్చుబడింది. ఇంకొక దుర్ఘటన జరిగే వరకూ అందరూ నిద్రపోతారు.

మన జీన్స్ లో ఎక్కడో అవతారం దిగివచ్చే వరకూ రాక్షసబాధ భరించే గుణం తిష్టవేసుక్కూర్చుంది. దేవతలు విష్ణువు దగ్గరికెళ్ళి మొరపెట్టుకోవాలి, ఆయన యోగనిద్రలోంచి మేలుకుని తన అవతారానికి script, screen – play, casting, settings,… వగైరా సెట్ చేసుకోవాలి. అందుకు టైమ్ పడుతుందని మన DNAలో programming బాగా జరిగింది., ఒకవేళ అది malfunction ఐతే reprogram చేసే “Software programmers”కి కొదవేలేదు. అంచేత అవతారం వచ్చే వరకూ భరించే సహనం, దానికి supporting softwareగా స్వార్ధం, పిరికితనం & necessary quid-pro-quo arrangements with god, power, caste, religion, gender & money మనలో మస్తుగా వుండడంతో పై ప్రాసెస్ అంతా జరిగేవరకూ సోషల్ ప్రాసెస్ దుప్పటి కప్పుకుని పడుకుంటుంది.

మనం నిజంగా భ్రమరావతిలో వున్నాం, ఎలాగంటే –

సమస్యకి “మృగాళ్ళు” మాత్రమే కారణం, వాళ్ళని ఎలిమినేట్ చేసేస్తే జనారణ్యంలో దాక్కున్న ఇతర మృగాళ్ళు భయపడి, బయట పడకుండా వుంటారనుకోడం పెద్ద భ్రమ.

నలుగురు చదువూ, సంస్కారం, (ముఖ్యంగా) డబ్బూ, పలుకుబడీలేని మృగాళ్ళని చంపితే అవన్నీ పుష్కలంగా వున్న మృగాళ్ళు భయపడతారనుకోడం ఇంకా పెద్ద భ్రమ.

డబ్బూ, పలుకుబడీ, అధికారం వున్న మృగాలకి తూటాన్యాయం జరుగుతుందని అనుకుంటే అంతకంటే పెద్దభ్రమ లేదు.

‘సింగం’లాంటి ఆఫీసర్లుంటే చాలు, ఇంకెవడూ ఇలాంటి పనికి dare చెయ్యడు అనుకుంటే మనం కృతయుగంలో వున్నామనే భ్రమలోంచి బయటపడాలి ముందు. (కలియుగంలో కావాల్సింది హీరోలూ, అవతారపురుషులూ కాదు. వోటర్ల safety & securityలకి guarantee ఇవ్వగల సేవకులు.)

As a minimum, ఆ భ్రమలలోంచి బయటపడి, “మృగాళ్ళు”కానీ, వాళ్ళకి బలైనవాళ్ళు కానీ వాళ్ళ సోషల్ స్టేటస్ తో పనిలేకుండా అందరికీ ఒకటే న్యాయం జరిగేలా సిస్టం మారనంత వరకూ స్వీట్లు పంచుకున్నా, బ్యాండ్-బాజాలతో సంబరాలు చేసుకున్నా అది కళ్ళు మూసుకుని పాలు తాగే పిల్లి పొందే ఆనందంలాంటిదే.

కానీ జరుగుతున్న డిబేట్ అంతా brokenగా, facturedగా partial facts & half-truths ఆధారంగా జరుగుతోంది.

ఒకరు బాధితురాలి డ్రెస్సింగ్ వల్లే ఇంత జరిగిందంటారు. అమ్మాయిలు స్మార్ట్ గా వ్యవహరించొద్దా అని పాయింట్ తీస్తారు.

ఇంకొకరు బెల్ట్ షాపులవల్లే నేరాలు పెరుగుతున్నాయంటారు.

మరొకరు పోలీస్ సరిగ్గా స్పందిస్తే ఘోరం జరిగేదికాదంటారు.

ఫలానాపార్టీ పవర్లో వుంటే ఇలాగే వుంటుందంటారు. (మా పార్టీకి పవరిస్తే ఇవన్నీ ఆగిపోతాయని మాత్రం ఛస్తే అనరు)

Lawలో వున్న loop-holes వల్లే మృగాళ్ళు నిర్భయంగా వుంటున్నారంటారు.

సమాజంలో విలువలు పడిపోవడమే అసలు కారణం అని కొందరూ, కాలం చెల్లిన విలువల్లోనే అన్ని పాపాలకీ, పాపాత్ములకీ రూట్-కాజ్ వుందని కొందరూ అంటారు.

అన్నిట్లోనూ ఎంతోకొంత నిజం వుంది. అన్నిట్లోనూ మనకి నచ్చని / తోచని చేదు నిజాలని dilute / hide చేసే ప్రయత్నం వుంది.

But ….

అన్ని రకాల అభిప్రాయాలనీ, ఆలోచనలనీ సమన్వయం చేసి, తీసుకోవాల్సిన యాక్షన్స్ ఏంటో, ఎన్ని యాక్షన్స్ తీసుకున్నాం? ఇంకా ఏమేం పెండింగ్ లో వున్నాయి? తీసుకున్నవాటి effectiveness ఎలావుంది? అనే రివ్యూ చేసే ప్రయత్నం మాత్రం లేదు.

ఆ పని ఎవరు చేస్తున్నారు? ఎవరు చెయ్యాలి? ఇప్పుడు గుండెలు చరుచుకుంటున్న ప్రజాప్రతినిధులు ఆ అవసరాన్ని గుర్తించారా? గుర్తించేవరకు ఒత్తిడి తేవాల్సిన బాధ్యతని ప్రజలు, ప్రజాసంఘాలు నెత్తిన పెట్టుకున్నాయా?

పైదంతా సొసైటీని తిట్టిపొయ్యడం కాదు, మన collective way of thinkingలో మిస్సవుతున్నదేంటో ఏకరువుపెట్టే యత్నం. ఇందాకా దేవతలు విష్ణువు దగ్గరికెళ్ళి మొరపెట్టుకోవాలి, ఆయన యోగనిద్రలోంచి మేలుకుని తన అవతరణకి planning & preparation చేసుకోవాలి … అంటూ జోకినది నిజానికి జోక్కాదు. ఆ దేవతలు, ఆ విష్ణువు, ఆ మొరలు, అవతరణలు అన్నీ మన అంతరంగంలో నిరంతరం జరిగే దేవాసుర సంగ్రామం అనేది మనం మర్చిపోతున్నామనే బాధ. అమృతం కోసం నిజాయితీగా యుద్ధం చేసిన రాక్షసుల కంటే మారువేషాల్లో దేవతల్లా కనిపిస్తూ అమృతం తాగేసిన రాహుకేతువులతోనే ఎక్కువ డేంజర్. వాళ్ళిద్దరూ ఆకాశంలో జ్యోతిష్కుల గ్రహచక్రాల్లో లేరు. మనలోనే కామ-క్రోధ-లోభ-మద-మాత్సర్యాల రూపంలో వున్నారు. వెర్రితలలు వేసిన వ్యాపార మనస్తత్వాల్లో వున్నారు. ప్రజాసేవ తప్ప ఇంక దేనికైనా రెడీగా వుండే డర్టీపాలిటిక్సులో వున్నారు. మనని మనం రకరకాలుగా విడగొట్టుకుని, మన వోట్లకి అసలైన ప్రతిఫలం పొందలేని మన మూఢత్వం, స్వార్ధం, బలహీనతల్లో వున్నారు.

నిన్నో, మొన్నో ఒక lady MP ఉన్నావ్ జిల్లాలో జరిగిన మరో హత్యాచారంపై మాట్లాడుతూ, “ఒకవైపు రామాలయం కడుతుంటే మరో వైపు సీతకి నిప్పు పెడుతున్నారు,” అన్నారు. ఆవిడ ఆక్రోశం కరెక్టే.

కానీ, రామాలయం కట్టగానే రాముడు విల్లమ్ములు పట్టుకుని అక్కడ వెలుస్తాడని మనకి నమ్మకం వుందా?

లేక

ఈ దేశాన్నీ, ఈ ప్రజల మంచి గుణాలనీ, ఔన్నత్యాన్నీ మెచ్చి రాముడు దిగివస్తే అప్పుడు ఆయనకి గుడి కడదామా?

ఏది కరెక్టు? దేవుడికి నచ్చేది ఏది?

(దయచేసి ఇది రాముణ్ణి రాజకీయంగా వాడుకునే ప్రయత్నంగా చూడకండి. రాముడు, గుడితోపాటు జీసస్ & చర్చ్; అల్లా & మాస్క్ లకి కూడా ఈ ప్రశ్నలు వర్తిస్తాయని, అందరికీ ఒకటే అయిన దేవుడికి ఈ విషయంలో ఏ అభ్యంతరం వుండదనీ నా total confidence.)

So, అన్ని ప్రశ్నలూ లేవనెత్తాలి –

టీవీకెమెరాల ముందు కాదు,

ఎవరి మనసుల్లో వాళ్ళు.

ఎవరి నియోజకవర్గంలో వాళ్ళు.

ఎవరి పార్టీలో వాళ్ళు.

ఎవరింట్లో వాళ్ళు, ఎవరి ఆఫీసులో వాళ్ళు.

ఎవరి కులసంఘంలో వాళ్ళు, ఎవరి మతానికి సంబంధించి వాళ్ళు.

ఎవరు కూర్చున్న చట్టసభలో వాళ్ళు.

ప్రశ్నించాలి. సమాధానాలు దొరికే దాకా, ఈ “మృగాళ్ళ” సమస్య సమసే దాకా మన మీద, మన వ్యవస్థల మీద, మన అవస్థల మీద మన ప్రతినిధుల మీదా ప్రశ్నల ప్రెషర్ పెంచాలి.

నేను సిన్సియర్-గా నమ్మేది ఏంటంటే – జరిగిన / జరుగుతున్న / జరగనున్న దారుణాలకి ప్రతి మనిషి ఫీలయ్యే pain ఒకటే. వాళ్ళ ప్రతిస్పందనలు మాత్రం తమ కుల/మత/వర్గ/జ్ఞాన/వయో/రాజకీయ బేధాలని బట్టీ వేరువేరుగా వుంటాయి. అందరికీ కామన్ గా వున్న బాధ / సానుభూతి ఈ రెండే సమస్యకి పరిష్కారం చూపిస్తాయి. మరేవీ కాదు.

ముగించే ముందు నిన్న చూసిన ఒక ట్విటర్ పోస్టు ఇది – https://twitter.com/arunbothra/status/1203268979956969473?s=12 ఆ సీనియర్ పోలీసాఫీసర్ కుండబద్దలు కొట్టిన నిజాలని మనం ఫేస్ చెయ్యాలి. చెయ్యగలమా? చెయ్యాలంటే ముందు –

Until humans do not defeat their internal enemies (కామ,క్రోధ,లోభ,మోహ,మద,మాత్సర్య) they’ll have to continue fighting (or falling victim to) them in their forms of social evils.

Many times it’s the individual that suffers for the mistake of being part of an imperfect society made up of mostly imperfect individuals.

Microcosm Vs. Macrocosm

అని గ్రహించాలి.

🌹లోకాస్సమస్తాస్సుఖినోభవంతు🌹