భయపెట్టిన భగవద్గీత + అభయం ఇచ్చిన శివశంభో స్వయంభో ((భ)వనభోజనానికిది సీక్వెల్)


భయంకరమైన హెచ్చరిక : మొదటి ఎపిసోడ్ మర్చిపోయినా, అస్సలు చదవకే పోయినా …🌇(భ)వన🌿 భోజనం🌾 + ♬మైక్-టెర్రరిజం😈+ “మరలిరాదా మానవలోకం? తనకి దూరమైన🐦వనాల కోసం🐒…”

టైటిల్ చూస్తే “భ” గుణింతంలా వుంది కదా. ఒక రెండు “భో” లు తగ్గించా. అయినా అలాగే వుంది. అనుకోకుండా అలా వచ్చేసింది కానీ ఇందులో వున్న “భ”కారాలన్నీ మనిషికి నిత్యావసరాలు, అత్యవసరాలు కూడా. “భ” గుణింతంలో చాలా వేదాంతం వుంది. ఈ టైటిల్ రాస్తుంటే వచ్చిన కాసిని “భ”కారాల ప్రభావానికే నాలాంటి పామరుడు ఆ మాత్రం వేదాంతం రాయగల్చాడంటేనే “భ” గుణింతం ఎఫెక్ట్ ఏంటో అర్ధమైంది. టపా చివర్లో వుంది ఆ “భీ”జాక్షర విస్ఫోటనం. దానికి ముందు భోజనం ముగించి వన-వాకింగ్ వెళ్లి వస్తుంటే రెండు అనుభవాలు కలిగాయని చెప్పా కదా అవి – వృక్షాల నీడన పక్షులు, సీతాకోకచిలకలు, ఉడతలు, మిడతల వెంటపడిపోతుంటే … చూసే ఇంట్రెస్టుండాలేగానీ గడ్డిపోచల అంచుల్లో, ఆకులపైనా, అలముల వెనకా, చెట్ల బెరళ్ళ పైనా, లోనా; పూల కేసరాలలో; గాలి లేకపోయినా కదులుతున్న కొమ్మల మధ్యన ఒకటని కాదు …  ఎన్నెన్ని రకాల జీవాలు కనిపిస్తాయో! అవన్నీ కనిపించాయి. మినియేచర్ గడ్డిపూలల్లో దాగుండే ఇంతకు ముందెప్పుడూ చూడలేదే అనిపించే సౌందర్యం, కంటికి కనిపించనంత చిన్నగావుండే ఆ పూల అందాల్ని, మకరందాల్నిఆస్వాదించడానికి లిల్లీపుట్ సైజు ప్రాణుల ఆరాటాలు, వాటి జీవనపోరాటాలు… అవీ కనిపించాయి. బైటికి అడుగు పెడుతూనే ఏషియన్ గ్లాసీ స్టార్లింగ్స్ అనే ఎర్రటి కళ్ళు నల్లటి మెరిసే ఈకలతో వుండే చిన్న పక్షుల్ని తరుముతూ చైనీస్ స్పారో హాక్ (ఒక రకం డేగ) కంటబడింది. కెమెరా రెడీ చేసుకునేలోపు స్టార్లింగ్స్, హాక్ – అన్నీ చెట్ల గుబుర్లలో కనుమరుగయ్యాయి. అంతలో డ్యూయెట్లు పాడుకుంటూ అల్లిబిల్లీగా ఎగురుతున్న రెండు సీతాకోకచిలుకలు, వాట్ని డిస్టర్బ్ చేస్తూ మరో రకం సీ.కో.చి ఎదురయ్యాయి. ఎంత ప్రయత్నించినా వాటి వేగాన్ని కెమెరా అందుకోలేక ఫోటోలు సరిగ్గా రాలేదు. కానీ మనసులోంచి పెన్-డ్రైవ్‌లోకి కాపీ చేసే టెక్నాలజీ వస్తే ఏకంగా పేద్ద వీడియో రెడీగా వుంది. సీ.కో.చి.లు కొమ్మల్లో రెమ్మల్లో గాలికి ఎగిరిపోతున్నట్టు తాగినవాడు తూలిపోతున్నట్టు ఎగురుతుంటే మనకి కవిత్వ భావాలు, పద్యాలు, పాటలు రావచ్చు. వాటి అందాలు, రంగులు, ఆ అందాలు, రంగులతో అవి మనకిచ్చే సందేశాలు అలాంటివి మరి (👉నేనెక్కడున్నాను, ఎలా వచ్చాను, ఎక్కడికిపోతానులాంటి ప్రశ్నలు నాబుర్రలో మెదిలే ప్రశ్నేలేదు). కానీ సీ.కో.చి.లు ఆకుల్లో, కొమ్మల్లో, రెమ్మల్లో దారి కాని దారులలో దేని కొరకో పదేపదే దేవులాడేది గుడ్లు పెట్టేందుకు తగిన , చీమలు అవీ లేని సరైన చెట్టు కోసం, ఆకు కోసమూను. అల్లీబిల్లీగా, అడ్డదిడ్డంగా, దారీ తెన్నూ లేనట్టూ,… అలా ఎందుకు ఎగురుతాయంటే మనకి అందంగా కనిపించాలనా? కాదు. అదో టెక్నిక్. పక్షులనీ, ఊసరవెల్లులనీ తప్పించుకోడానికి చేసే మాన్యూవరింగ్. ఆ చిరుప్రాణులు తమ చిన్న జీవితాల్ని కాపాడుకునే పోరాటం, తాము కాలగర్భంలో కలిసిపోయేలోగా తమ జీవితాలకి ఎక్స్టెన్షన్ గా ఇంకొన్ని చిరుజీవులకి జన్మనిచ్చే ఆరాటంలో భాగంగా చేసే విన్యాసాలు, ప్రదర్శించే విలాసాలు మన మనసుల్లో మొలిపించే భావాలు, ఆవిష్కరించే అర్ధాలు ఏడాదికోసారైనా పునశ్చరణ చేసుకుని సహజత్వంతో మమేకమయ్యే అవకాశం వనభోజనం. రికార్డింగ్ డాన్సులు, ప్లాస్టిక్ ప్లేట్లు, ధ్వనికాలుష్యం, మైకు-తీవ్రవాదం, కులభోజనాలు …. ఇవన్నీ సహజత్వంలోకి వస్తాయా? లేక వాటిని సరికొత్త సహజత్వంగా మార్చుకుంటున్నామా? ఏమో? … ఇలా ఆలోచిస్తూ కొన్ని పిట్టల్నీ, పూవుల్నీ, మనకి గ్రహాంతరవాసుల్లా కనిపించే ఒకట్రెండు కీటకాల్నీ కెమెరాలో బంధించి (అదుగో 👇) తిరిగి (భ)వనభోజనశాల వైపు నడిచాను. ఓ

DSC_0748

వందగజాల దూరంలో కాళ్ళు మొరాయించాయి మళ్ళీ వనాల్లోకి పద మహాత్మా అని ప్రాధేయపడుతూ. అందుక్కారణం చెవులు. “జాతస్యహి ధృవో మృత్యుః ధృవం జన్మ మృతస్యచ ….” అంటున్న ఇంతకు ముందు చెప్పిన మైకోగ్రవాది (మైకు+ఉగ్రవాది, గుణసంధి) గళం చెవుల్లో పడి కాళ్ళ వరకూ ప్రసరించడమే కాళ్ళ మొరాయింపుకి రూట్ కాజ్. ఆ “గీతా” కారుడు ఎంత కరుడు కట్టిన మైకోగ్రవాదంటే, ఆయనకో బిరుదిచ్చే ఛాన్సు కమలహాసన్‌కివ్వండి ఆయన అపశృతి హాసన్ అనే బిరుదు కన్సిడర్ చెయ్యకపోతే నన్నడగండి. అంత తీవ్రఉగ్రవాది. అరె, “మీకు బిరుదిస్తాం, సార్! ఆ సంగతి అనౌన్స్ చెయ్యాలి. ఆ మైక్ ఇలా ఇవ్వండని మా శ్రీమతి + తన కార్యవర్గం ప్రాధేయపడినా, “ఠాఠ్, వీల్లేదు. అనుకున్న శ్లోకాలన్నీ పాడాల్సిందే. అవి పాడకుండా భగవద్గీత ఆపడం మంచిది కాద,”న్చెప్పి మొత్తం పాడి కానీ వదల్లేదుట. తరవాత్తెల్సింది. సో, కాళ్ళ సలహా పాటించడమే మంచిదనిపించింది. “జాతస్యహి ధృవో మృత్యుః ధృవం జన్మ మృతస్యచ” అనేటటువంటిది ఎంత తప్పించుకోలేని నిజమైనా ఇప్పుడీ గీతాపఠనం ఆలకించి మరీ దాన్ని స్వయంగా నిరూపించడం అవసరమా అనికూడా అనిపించింది. కాళ్ళు చెప్తున్నది కూడా అదే అని అర్ధమైంది.

ఇలాంటి మైకోగ్రవాదే ఒకావిడ కూడా ఈ ఊళ్ళో వుంది. అయితే ఆవిడ అరవావిడ. మామీ కాదు గానీ కర్నాటక సంగీతం మీద “తనదైన బాణీ”లో కసి తీర్చుకుంటూ ఉంటుంది. కానీ ఆవిడ గురించి ఇప్పుడు చెప్పను. ఒకేసారి ఖలిస్తాన్ ఉగ్రవాదుల్నీ, కాశ్మీర్ టెర్రరిస్టుల్నీ హాండిల్ చెయ్యడం మిలట్రీకే కష్టం కదా? మనమెంత. అంచేత ఇంకోసారెప్పుడైనా చెప్తాను.

ఆ విధంగా (భ)వన భోజనశాల వైపు వెళ్ళకుండా మళ్ళీ చెట్టూ-పిట్టా-పురుగూ-పుట్రాల వెంట పడ్డాను. ఈసారి అదుగో ఆ చిన్ని చిన్ని పూల తేనె తాగుతున్న అంతకంటే చిన్ని సీ.కో.చి. లు కనిపించి, కెమెరాలో దూరిపోయాయి.

DSC_0784

కాస్సేపటికి గీతాపఠనం పూర్తయిందన్న సూచనగా కుడికన్ను అదిరింది, కాళ్ళూ అవునన్నాయి. అవునంటూనే అటువైపు నడవడం మొదలెట్టాయి. వాటితోపాటు మనసులో ఆలోచనలూ నడుస్తున్నాయి. జనం, వనం, భోజనం అన్నీ బావున్నాయి కానీ ఏదో వెలితి. భువనభవనుడు, భావనాభోజనుడు అయిన ఆద్యంతరహితుణ్ణి కార్తీకమాసం పొడుగునా ఇంట్లోనో, గుళ్ళోనో దీపాలు, అభిషేకాలతో అర్చించిన వాళ్ళే వనభో’జను’లంతా, నేను తప్ప. దేవుడు మొత్తం అర్ధమైపోయాడన్న అహంభావం కావచ్చు, కర్మకాండ పట్ల విముఖత కావచ్చు, విగ్రహారాధనలో కలిగే ఆధ్యాత్మికభావాల మోతాదు సరిపోక కావచ్చు, – ఇవేం కాదు ఒళ్ళుపొగరు, బద్ధకం అన్నా కాదని ఆర్గ్యూ చేసే ఇంట్రెస్టు లేదు –  ఏదైతేనేం మొత్తానికి ఈ మధ్య గుడికి వెళ్ళడం కంటే ప్రకృతిలోనే పశుపతి లీల చూస్తూ, అందులో మనమూ భాగమే కదా అనుకోడమే ఎక్కువ తృప్తిగా అనిపిస్తోంది. కానీ, గుడీ, పూజగదీ, దీపం, అభిషేకం,…. అన్నిటి మీదకీ మనసు పోతూ వుంటుంది అప్పుడప్పుడూ. అవే కదా ఒకప్పుడు –

సర్వనామధరం శాంతం సర్వరూప ధరం శివం

సచ్చిదానందరూపమద్వైతం సత్యం శివం సుందరం

— అనే భావన వైపుకి నడిపించింది. అందుకే మనసు వాటిని మిస్సవుతుంది. ఇప్పుడూ అదే జరిగింది. ఇలా ఆలోచిస్తూ నడుస్తుంటే అప్పుడు కనిపించాడాయన. వనభో’జనభవనం’ చుట్టూ వున్న పూలమొక్కల్లో. ఆకులో ఆకునై పువ్వులో పువ్వునై అంటూ.

ఎవరాయన? ఎవర్నైతే మనం అర్ధం చేసుకోలేకపోయినా తను మనని పూర్తిగా అర్ధం చేసుకుని మనకిష్టమైన రూపంలో మనకి కనిపిస్తాడో ఆయనే కనిపించాడు, “ఎంత మాత్రమున ఎవ్వరు తలచిన, అంత మాత్రమే నేనూ..” అంటున్నట్టు, మూఢభక్తుడు తిన్నడికి కారడవిలో కనబడిన కాళహస్తీశ్వరుడిలా. ఆయన్ని హృదయంలో, ఆయన రూపాన్ని కెమెరాలో బంధించాను వేంరనే …

VanaLinga

వారం రోజుల్నుంచీ ఈ టపా పూర్తి చెయ్యాలని ఎంత ట్రై చేసినా కుదరక ఇవాళే ఎలా కుదిరిందో ఆయనకే తెలియాలి. ఇది రాస్తూ –

పత్రపుష్ప పూజసేయ మనసు కరుగునా

మంత్రమో తంత్రమో తెలియనైతినే

పూజలేవొ సేవలేవో ఎరుగనైతినే

అనుకుంటున్న మనసు చేత ఆయనే  –

వనాయనమః వనలింగాయనమః || పుష్పాయనమః పుష్పలింగాయనమః

పత్రాయనమః పత్రలింగాయనమః || వృక్షాయనమః వృక్షలింగాయనమః

హరాయనమః హరితలింగాయనమః

అనిపించాడు.

కెమెరాలో బంధితుడైన ఆ హరితారుణకాళేశ్వరుడిని చూస్తుంటే దయానంద సరస్వతీ స్వామి విరచిత కీర్తన గుర్తొచ్చింది.

BhoSambho

ఆ విధంగా వనభోజనానికి నా మనసుకి నచ్చే రీతిలో ముక్కంటి ముగింపునిచ్చాడు. నాకోసం వచ్చాడు. నాకు బాగా నచ్చాడు.

ఇక్కడి వరకూ చదివితే చాలు. తరవాతొచ్చే “భ” గుణింత వేదాంతం కూడా చదవాలని కంపల్షన్ ఏం లేదు. ఎందుకంటే ఇక్కడివరకూ రాయించింది అదుగో ఆ 👆 “పైవాడు.” ఇక్కడ్నుంచీ వచ్చేదానికి ఆయన పూచీ ఏం లేదు. తర్వాత మీ యిష్టం 😉 😈 ….

అధ శ్రీ “భ” గుణింత వేదాంత ప్రారంభః

భృతి, భోజనం, వనం లేకుండా ఈ భువనంలో భ్రతకడం యంకరం. యం (=పాపభీతి) లేని, గవద్గీత వినిపించని సమాజంలో భ్రతుకు దుర్భరం. వనంలో వనం ఎందుకుంది? భోజనంలో జనం ఎందుకున్నారు? వనాలు కొట్టెయ్యకుండా వనాలు కట్టుకోండి. భోజనం లేని జనాల బాధల్ని పట్టించుకోండి అని గుర్తు చెయ్యడానికే భాషనిలా మలిచారేమో భారతీయ భాషాకారులు.

శంభుడి అయహస్తానికి అసలైన అర్ధం ఏంటో తెల్సుకుంటేగానీ లాభం లేదు, యం పోదు. భో-శంభో అని మనసు పిలవందే, భావనలో వుడు స్వయంభువుడు కానిదే భేషజాలు, భూషణాలు, భౌతికబేధాలు, భ్రాంతులు, విభ్రాంతులు, దిగ్భ్రాంతులు… స్మమై విభూతి కావు. ఆదిభిక్షువు అం’తరంగం’లో(ఇక్కడ “మమ” అనుకోండి) అవతరిస్తేగానీ లోభం మానుకోడం, సొంత లాభం కొంతైనా వదులుకోవడం అనే కాన్సెప్ట్లు అర్ధమే కావు.

ఇంతే సంగతిః

బై4నౌః

🙏😊🙏